Μπορειτε να διαβάσετε με τη σειρά τις αναρτησεις παρακατω Ή ΝΑ Διαλέξετε κατηγορία:

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Η επιστροφή μου / Ο ρόλος της αμοιβαίας αναγνώρισης

Καλό χειμώνα σε όλους!

Ξέρω, χάθηκα πάλι! Ο λόγος είναι η περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Λείπω από το νησί από την 1η Αυγούστου και είμαι πολύ καλά γι’ αυτό. Ίσως τελικά αυτό να ήθελα για να ηρεμίσω. Τώρα επιστρέφω ανανεωμένη, με ξεκούραστο μυαλό και πολλές ιδέες! Επίσης ήθελα να σας πω –γιατί ήδη πολλούς από σας κρατώ σε αγωνία- ότι πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, που ήταν το ΤΕΙ Λογοθεραπείας Ιωαννίνων.

Δε θα μιλήσω καθόλου για το πώς σκέφτομαι και πώς είμαι αυτήν την περίοδο. Ίσως κάποια στιγμή να γράψω κάτι. Θέλω όμως να παραθέσω αυτό που διάβασα στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Vita –άρθρο με τίτλο «Μπράβο!»- και φυσικά θα είναι το θέμα που περιμένω να συζητήσουμε γι’ αυτό και θα περιμένω τα σχόλιά σας. Δεν παραθέτω όλο το άρθρο παρά μόνο το απόσπασμα από μια μαρτυρία.

ΥΓ: Θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην Μαρία Τζιρίτα για το βιβλίο της «Μάτια μου» και στη Λένα Μαντά για το «Έρωτας σαν βροχή», από το οποίο έβλεπα να ξετυλίγονται κατά κάποιο τρόπο δικά μου συναισθήματα. Τώρα διαβάζω το «Έστω μια φορά» της Πασχαλίας Τραυλού το οποίο μέχρι στιγμής μου αρέσει επίσης πολύ.



Η μαρτυρία

Διηγείται η Αργυρώ: «Είναι αργά το απόγευμα, γυρίζω από τη δουλειά. Τα παιδιά είναι ακόμη στη γιαγιά τους, ο Ανδρέας θα γυρίσει σε λίγο. Είμαι ψόφια, αλλά λέω να κανακέψω λίγο τον άνδρα μου, που ξέρω ότι είχε δύσκολη μέρα σήμερα, κι έτσι φτιάχνω το αγαπημένο του σάντουιτς με τόνο και βγάζω δύο ποτήρια για κρασί. Ακούω το κλειδί στην πόρτα. Λέει “γεια”, πάει να πλύνει τα χέρια του και να βγάλει το πουκάμισο, και κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, όπως εκατοντάδες βραδιές μέχρι τώρα. Δύο άνθρωποι που έχουν κάνει οικογένεια, ζουν χρόνια μαζί, και που, επειδή είναι δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, διψούν για ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Κι όμως… Ο Ανδρέας παίρνει το ένα σάντουιτς και πίνει μια γουλιά κρασί χωρίς να μου πει κουβέντα. “Κρίμα!”, ακούω τον εαυτό μου να λέει πικρόχολα, “Έχεις υπάρξει και πιο ευγενικός, κάποτε…”. Φυσικά, η παρατήρηση πετυχαίνει διάνα και η ατμόσφαιρα γεμίζει ένταση. Φανερά τσατισμένος μου απαντάει: “Γκρινιάζεις συνέχεια, το ’χεις καταλάβει; Καλύτερα να πάω για ύπνο!”. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον! Τώρα όλα, ακόμη και κάποιες μικρές ξεχωριστές χειρονομίες, έχουν γίνει αυτονόητες και τους δίνουμε προσοχή μόνο όταν τις χάσουμε, λες και ψάχνουμε ευκαιρία για να δηλώσουμε δυσαρεστημένοι αντί ευχαριστημένοι…».

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

ΑΝΑΔΟΧΗ ΠΑΙΔΙΟΥ: ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ + ΑΓΟΡΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΩΝ - Oriflame: Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑΣ!


Έκανα κάτι για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ! Σήμερα ήρθαν τα χαρτιά που χρειαζόμουν για να γίνω ανάδοχος παιδιού στην actionaid. Έγινα λοιπόν ανάδοχος σε ένα αγοράκι 10 ετών από την Καμπότζη. Είναι πάρα πολύ γλυκό! Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Βρείτε μερικές πληροφορίες εδώ και συμπληρώστε την αίτηση εδώ.



Το δεύτερο που έκανα είναι να γίνω αντιπρόσωπος της Oriflame, της γνωστής εταιρίας καλλυντικών. Μπορεί όποιος θέλει να το κάνει! Αρκεί να μπει εδώ. (Επικοινωνήστε μαζί μου για να σας δώσω τον κωδικό μου γιατί θα σας ζητήσει χορηγό). Μου αρέσιε επίσης πάρα πολύ! Μπορώ να πουλάω καλλυντικά εδώ στο μέρος μου αλλά και να κάνω παραγγελίες για οποιονδήποτε από όλη την Ελλάδα!

Όποια (και όποιος!) θέλει μπορεί να βρεί τον online κατάλογο της εταιρίας εδώ και να επικοινωνήσει μαζί μου με e-mail ( Xristina12.05@gmail.com )για οποιαδήποτε παραγγελία! (Χρειάζομαι μόνο τον κωδικό των προϊόντων).

Ελπίζω να με στηρίξετε! Οι τιμές είναι πραγματικά πολύ καλές! Εγώ τουλάχιστον σώθηκα και γι' αυτό θέλησα να το κάνω και σε άλλες γυναίκες.

Σας ευχαριστώ!!

Κυριακή, 05 Ιουλίου 2009

Αυτοί ακριβώς οι στίχοι με αντιπροσωπεύουν!

Δήμητρα Πάπιου - "Αυτή η νύχτα μένει"

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού, κορμί γατίσιο.
Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ,
πότε άστρα, πότε άκρη της αβύσσου.
Κάτι κυνηγώ…
σαν το ναυαγό…
τα χρόνια μου σεντόνια μου,
τσιγάρα να τα σβήσω…

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά,
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη.
Πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουριά,
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι.
Μού’ γνεφ’ η καρδιά…
πάρε μυρωδιά…
το λάδι εδώ πως καίγεται
και ζήσε το ταξίδι…

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…


--------------------------------------------------------------------
Χάρις Αλεξίου - "Φεύγω"

Kάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Kάποτε κοίταζα τον ήλιο μέσ’ τα μάτια
κι αυτόν τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια
φεύγω, τώρα φεύγω.

Tώρα ο ουρανός δεν με φοβίζει όσο κι αν βρέχει,
τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει
φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, τώρα φεύγω.

Δεν το αντέχω να βουλιάζω μέσ’ το ψέμα,
τώρα κατάλαβα πως ήμουνα ένα δέμα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ’ τα μέτρα
τώρα που σκλήρυν’ η καρδιά μου σαν την πέτρα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Tώρα ο κόσμος κι οι φωνές δεν με τρομάζουν,
τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν
φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, τώρα φεύγω.


--------------------------------------------------------------------
Κατερίνα Κούκα - "Δεν υπάρχουν άγγελοι"

Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω...
Νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο...
Πόσο λάθος έκανα που για σένα πέθαινα,
τώρα που με πούλησες το ξέρω.

Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...

Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...
Έχω τα σημάδια από σένα που με καίνε...
Σαν παιδί σου δόθηκα κι όμως να προδόθηκα...
Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...

Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ...

Οι παρακάτω bloggers μου έδωσαν το βραβείο του πιο αξιαγάπητου μπλοκ:

γυάλινο δάκρυ
Theo ο κηπουρός
gekoudi
Χρύσα


(ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν)

Σύμφωνα με τους κανόνες:
α) Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).

β) Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 (που μόνο σε 15 δεν μπορώ να το δώσω :-Ρ) αξιαγάπητα blogs.

γ) Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’ αυτό το βραβείο.



Έτσι λοιπόν απονέμω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ στους:

Ανέμη

Αγγελική

Ανασαιμιά

Έλενα

ΝΕΝΙ

Xaroylita

Κώστα Βλούτη

Mικρό Αλήτη

Άνεμο

Me_To_aSeToN_STo_XeRi

Αναστασία

Πράσινη κλωστή δεμένη

Lee

Ιωάννα-carino



Και φυσικά ανταποδίδω σ' αυτούς που μου το χάρισαν!

Σας ευχαριστώ πολύ!!!

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (Που μόνο γι' αυτήν δε λέω όπως πάντα)
















1. Χιλιάδες χρήστες δεν έχουν τελειώσει το σχολείο, χρειάζονται εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση.

2. Χιλιάδες χρήστες είναι άνεργοι, χρειάζονται δουλειά.

3. Χιλιάδες χρήστες έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, χρειάζονται ιατρική περίθαλψη.

4. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στη φυλακή -άδικα αν είναι εκεί ακριβώς επειδή είναι χρήστες- χρειάζονται νομική υποστήριξη.

5. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στο δρόμο, χρειάζονται στέγη.

6. Χιλιάδες χρήστες ζουν στο περιθώριο της ζωής, χρειάζονται απεξάρτηση και αγάπη.


ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Οι χρήστες ναρκωτικών στην εποχή μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, βρίσκονται στο περιθώριο. Εμείς οι ίδιοι τους αποθαρρύνουμε να παλέψουν για την απεξάρτησή τους ή πολλές φορές τους οδηγούμε στα ναρκωτικά. Κι αυτό γιατί όλοι αυτοί που καταφεύγουν σ' αυτά τα μέσα, για να "λύσουν" τα προβλήματά τους και που τελικώς με αυτές τις ουσίες καταλήγουν απλώς να τα "ξεχνούν" για λίγο, το κάνουν για να στραφούν ενάντια στην κοινωνία, στα φαινόμενα και τις προκαταλήψεις της. Αλλά ξεχνάμε ότι εμείς αποτελούμε την κοινωνία! Εμείς είμαστε υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για αυτήν την κατάντια. Ακούω συχνά πολλούς να λένε "η κοινωνία φταίει". Πάντα αυτό κάνουμε. Βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να τα ρίχνουμε κάπου αλλού μόνο και μόνο για να αποποιούμαστε ευθύνες και να μην έχουμε ενοχές. Ίσως όμως αν είχαμε -όχι ενοχές επειδή το έχουμε ήδη κάνει αλλά αγάπη θα λεγόταν διαφορετικά- τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Εμείς είμαστε η κοινωνία! Κι αν εγώ κι εσύ σκεφτόμαστε διαφορετικά από τη μάζα, αυτό δεν μας κάνει θεούς και δεν μας βγάζει έξω απ' αυτή! Τώρα θα μπούμε σε άλλο κεφάλαιο βέβαια, στο ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τον κόσμο... Καταλαβαίνω την απόγνωσή σας. Έτσι ήθελαν να μας κάνουν και το πέτυχαν μια χαρά. Είμαστε -και οι χρήστες- καταδικασμένοι ή δεν είμαστε; Μήπως είμαστε ίδιοι με τη διαφορά ότι αυτοί το δείχνουν μ' αυτόν τον τρόπο λόγω συγκεκριμένων αιτιών; Μήπως λοιπόν να σταματήσει ο ρατσισμός απέναντι τους;

Όλα αυτά τα λέω γιατί συναντώ επίσης πολλούς που λένε: "Έ εκείνος έμπλεξε στα ναρκωτικά, καλά να πάθει!" Το γεγονός ότι εκείνος δε φταίει που "δεν είχε μυαλό" και πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλεύονται την εύθραυστη ψυχική κατάσταση κάποιου για να παίζουν με τη ζωή του με σκοπό το κέρδος δε λέει κάτι; Έλεος, θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι σε αυτή τη θέση και δεν είναι λόγω ηλιθιότητας. Όλοι έχουμε βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας και είτε αντιδράσαμε έτσι είτε όχι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν. Εκείνος έτσι αντέδρασε, τι να κάνουμε τώρα; Είναι αυτός λόγος για να ξεχνάμε την ευθύνη που έχουμε; Σκεφτείτε τη ζωή σας χωρίς σχολείο, επάγγελμα, δουλειά, ιατρική περίθαλψη, στέγη και πάνω απ' όλα χωρίς αγάπη… Και εκτός απ' όλα αυτά να έχεις και μια κοινωνία που σε περιθωριοποιεί και σε κλείνουν και φυλακή, λες και φταις εσύ(!), τη στιγμή που οι έμποροι, οι πραγματικοί φταίχτες, σκοτώνουν κι άλλες αθώες ψυχές... Τι σας φταίνε και κλείνετε τους απλούς χρήστες στη φυλακή δεν μπορώ να καταλάβω. Και στο κάτω κάτω γιατί να μην τα έχεις αυτά στη ζωή σου; Επειδή είσαι χρήστης; Γιατί τόσος ρατσισμός;

Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε τις αιτίες, να σκύψουμε το κεφάλι όχι μόνο από ντροπή αλλά κι από ενδιαφέρον και να πράξουμε επιτέλους; Γιατί πάντα αυτό κάνουμε. Μόνο να σχολιάζει καθετί που κάνεις ξέρει αυτή η κοινωνία. Τους λόγους δεν τους αναζητά κανείς. Δεν τους νοιάζει γιατί θέλουν να σχολιάζουν για να μην βλέπουν την καμπούρα τους. Εγώ υποστηρίζω αυτό: "Διαφωνώ μ' αυτό που κάνεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το κάνεις". Δεν θυμάμαι ποιος το είπε και το έχω αλλάξει κάπως. Έχω δικαίωμα στη ζωή μου! Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τι κάνω και θα μου την καταστρέψεις στα μάτια των άλλων; Αλλά όσο μυαλό έχεις εσύ άλλο τόσο έχουν κι αυτοί που δέχονται τη γνώμη σου και θεοποιούν τον άτυπο κανόνα "Μη δίνεις δικαίωμα". Ένα δικαίωμα που δεν μπορούν να το πάρουν δεν μπορείς να το δώσεις! Δηλαδή εγώ έχω το δικαίωμα να ζήσω, αν σου πω "σκότωσέ με" θα έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και δεν θα παραβιάσεις το δικό μου δικαίωμα στη ζωή; Ποιος τις λέει αυτές τις μαλακίες; Δε μας αφήνετε να ζήσουμε! Και δεν είναι νόμος αλλά άτυπος κοινωνικός κανόνας. Και ποια κοινωνία τους έβγαλε αυτούς; Τον απαίδευτων! Ε ευχαριστώ πολύ…

Και μην ακούσω ότι αυτό το λέει η δική μου γενιά γιατί παλιά σκεφτόσασταν αλλιώς.. Δόξα το Θεό να λέτε! Κάποια στιγμή οι "προκαταλήψεις του Ελληνάρα" πρέπει να εξαλειφθούν. Τα δικαιώματά της ξέρει η νέα γενιά, ούτε τα εύκολα ζητάει ούτε μόνο γαμ...σι (το άκουσα κι αυτό!). Απόδειξη για το πρώτο το ότι πολύ απλά οι προηγούμενες γενιές της κληροδότησαν μόνο τα δύσκολα! Απαισιοδοξία και προβλήματα. Αυτό είναι ζωή δηλαδή; Κι αν θέλετε να μάθετε αυτές οι γενιές άρχισαν με το γνωμικό "να ζεις τη ζωή σου" που σημαίνει να κάνεις σεξ. Θεοποιείτε το πιο ανούσιο -με τον τρόπο που γίνεται- πράγμα και αυτό το ονομάζεται ζωή!

(Πάλι από αλλού ξεκίνησα αλλά αλλού κατέληξα. Μάλλον επειδή όλα αυτά τα σκέφτομαι εδώ και καιρό και ήθελα να σας τα πω. Δεν πειράζει 2 σε 1 η ανάρτηση. Έτσι κι αλλιώς απλές σκέψεις γράφω με αφορμή τη μέρα. Λοιπόν ξαναγυρνάω στο θέμα:)

Όχι αγαπητοί φίλοι. Δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να αναλύουμε τα αίτια και να τους βοηθάμε. Η κοινωνιολόγος στο σχολείο μου είπε ότι αυτό κάνει η κοινωνιολογία. Τι να κάνουμε όμως; Η "κοινωνία" δεν μας έχει δίνει τα μέσα εε; Μόνο ένα δρόμο μας δίνει. Θα πας σχολείο, θα γράψεις πανελλήνιες, θα είσαι φοιτήτρια και θα ζεις τη ζωή σου που είπαμε τι σημαίνει και μετά θα παντρευτείς. Αν θέλεις κάτι διαφορετικό απλώς δεν μπορείς να το κάνεις. Πρώτον δε θα βρεις άτομα που να σκέφτονται έτσι και δεύτερον για τόλμα! Γιατί εμείς δώσαμε δικαίωμα στην κοινωνία να μας σχολιάζει με τη συμμετοχή μας σ' αυτό. Αυτόν τον κόσμο μας κληροδοτήσατε οι προηγούμενες γενιές και σ' αυτόν ζήσατε κι εσείς... Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ;


(Αχ Αγγελική τελικά είχες δίκιο σ' αυτό που μου είπες. Μήπως πρέπει να γίνω κοινωνιολόγος;;; Παιδιά νομίζω ότι έκλεισε, αν δεν βρω άκρη ούτε στο μηχανογραφικό Κύπρου..)


Τα 1-6 ιδέα από: http://www.trikalanews.gr/article/2107/

Μπορείτε να επισκεφθείτε επίσης: http://www.okana.gr/

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Και πάλι σκέψεις, σκέψεις , σκέψεις...


Τέλος λοιπόν οι εξετάσεις. Τέλος και το σχολείο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ. Πολλοί λένε πως μεγαλώνοντας θα νοσταλγώ το σχολείο και δε θα χαίρομαι καθόλου που παρακαλούσα να τελειώσει. Εγώ κατέληξα στο γεγονός ότι όλοι αυτοί απλώς δεν είχαν διαβάσει ποτέ. Ναι, μια χαρά θα ήταν και για μένα να πηγαίνω κάπου που δεν κουράζομαι και που δε χρειάζεται να δουλεύω. Όμως, αν και σίγουρα σε όλους μας λείπει το σχολείο ως ανάμνηση, κάποια στιγμή θα τέλειωνε κι αυτό και, λόγω ηλικίας, θέλω να πάρω το δρόμο μου, να σπουδάσω και να ζήσω άλλα πράγματα. Όλα μέσα στη ζωή δεν είναι; Γιατί λοιπόν να μου λείπει το σχολείο;

Στις εξετάσεις πάτωσα. Καλά δεν πάτωσα ακριβώς, έβγαλα 16, για την ακρίβεια 15858 μόρια. Η ουσία είναι πως δε φτάνω τη σχολή που θέλω. Οπότε θα συμβιβαστώ κι εγώ με κάποια άλλη. Και λέω «κι εγώ» γιατί όλες αυτές τις μέρες που έμεινα μακριά απ’ όλα συνειδητοποίησα κάτι. Όλες από την τάξη μου ήθελαν Παιδαγωγικά για να έχουν λεφτά και διακοπές και γενικά για να βολευτούν στο δημόσιο. Και ποιος μου λέει εμένα ότι μέχρι να βγω απ’ το πανεπιστήμιο αυτό θα ισχύει ακόμα; Με λίγα λόγια, τη στιγμή που μιλάμε, διορίζονται δάσκαλοι όλοι αυτοί που είχαν περάσει με 15-16 κι εγώ να πρέπει να περάσω με 18 και να μην έχω δουλειά! Πλάκα μου κάνετε;
Και καλά εμένα δε με νοιάζει γιατί ήθελα Ειδική Αγωγή και για να πας εκεί και να τα καταφέρεις πρέπει να το θες πολύ. Αλλά δεν είναι άδικο για όλους μας; Και τεσπα αλλού θέλω να καταλήξω. Όλοι αυτοί που πέρασαν τότε με το 15 στην «κάποια άλλη σχολή» αφού δεν έπιασαν αυτή που ήθελαν, δεν συμβιβάστηκαν; Δεν συμβιβάζομαι τώρα κι εγώ που έχω τη σχολή που ήθελαν και δεν μπορώ να φτάσω τη σχολή που έχουν; Και μετά λέμε γιατί οι δάσκαλοι πετάνε καρέκλες και θρανία στα παιδιά μας. «Δεν είμαστε ευτυχισμένοι ρε, μας ακούει κανείς;;;;;»

Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω. Πήρα τους βαθμούς στα χέρια μου και δεν ήξερα αν πρέπει να κλαίω που έχασα την Ειδική Αγωγή ή να γελάω ή τουλάχιστον να είμαι καλά που έβγαλα καλούς βαθμούς, γιατί ξέρω πώς είναι το σύστημα και εγώ είμαι αυτή που λέω ότι δεν θα πέσω ποτέ στην παγίδα να γίνω όπως με θέλουν. Χώρια που νευρίασα με άλλες κοπέλες. Η μία έκλαιγε που έβγαλε 18 και κάτι άλλα όχι όσο κάτι θα ήθελε. Τι να πούμε κι εμείς ρε κοπελιά; Και η άλλη έκλαιγε που έγραψε 13 και περνάει μόνο σε 2 ΑΕΙ –γιατί έχουμε και το ψώνιο μας και δε θέλουμε ΤΕΙ- και την παρηγορούσε η φίλη μου που έγραψε κάτω από τη βάση! Και βέβαια εννοείται ότι δεν θέλουν και να ξαναδώσουν γιατί θα τους πέσει…………… ναι, αυτό. Το ξέρω είμαι κακιά πάλι σήμερα αλλά δεν είναι ωραίο να είμαστε αχάριστοι. Κι εγώ δεν πέρασα εκεί που ήθελα αλλά είδα τα δεδομένα που έχω και θα επιλέξω κάτι από αυτά (εννοείται όμως πως στο μηχανογραφικό θα δηλώσω κι αυτά που δεν φτάνω πρώτα). Η φίλη μου πάντως δεν είχε πρόβλημα, θα πήγαινε ιδιωτικό.

Λοιπόν, να πω και για μένα γιατί σας ταλαιπώρησα. Σκέφτομαι το «Κοινωνιολογίας» Παντείου (Αθήνα) με ειδίκευση στην Εγκληματολογία για να δουλεύω σε σωφρονιστικά ιδρύματα, το «Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (ΦΠΨ)» Ιωαννίνων ως παιδοψυχολόγος, το «Ιστορίας και Αρχαιολογίας» Ιωαννίνων ή Βόλου ως αρχαιολόγος, το «ΤΕΙ Λογοθεραπείας» Καλαμάτας, το «ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας» Θεσσαλονίκης (το οποίο έχει και ΑΕΙ που δεν φτάνω και το φοβάμαι στις προκηρύξεις, οπότε μάλλον θα το απορρίψω) και το «Θεάτρου» Θεσσαλονίκης όπως σας είχα πει ότι θέλω αν δεν περάσω κάπου. Θέλω να μου πει τη γνώμη του και το γιατί όποιος ξέρει γιατί είμαι ΚΑΙ αναποφάσιστη και δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Υπάρχει και ψηφοφορία στο sidebar.

ΥΓ: Δεν απαντάω στα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση γιατί δεν έχει νόημα να λέω ευχαριστώ στις ευχές για τις εξετάσεις. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πάρα πολύ.

ΥΓ2: Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που έγραψαν πανελλήνιες να είναι ευτυχισμένα στη ζωή τους. Η ευτυχία δεν εξαρτάται από κάτι εξετάσεις. Όπως λέω πάντα και συχνά τώρα τελευταία: «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ!» Να κάνετε αυτό που θέλει η καρδιά σας και δεν θα χάσετε. Δεν πήγατε καλά; Ανασκουμπωθείτε και βάλτε καινούριους στόχους. Θέλετε να χάσετε τον πόλεμο ή μόνο μία μάχη…;;


(Κοίτα που αρχίζω να είμαι πραγματικά αισιόδοξη... Ποιος θα μου το' λεγε!)


ΥΓ3: Ευχαριστώ ειδικά το Γυάλινο Δάκρυ για τις συμβουλές και τη Χρύσα για το ενδιαφέρον της!!

Τετάρτη, 06 Μαΐου 2009

Έχω ανάγκη την υποστήριξη και τις ευχές σας..!!

Χάθηκα πάλι ε;; Λοιπόν αυτή τη φορά θα είναι η τελευταία που θα χαθώ, να είστε σίγουροι…

Όπως ξέρετε την επόμενη Παρασκευή αρχίζουν οι Πανελλήνιες… Και την Τρίτη έχω γενέθλια τα οποία δε θα χαρώ.. Έχω όμως εσάς! Δεν ξέρω αν σας το έχω πει αλλά από τότε που δημιούργησα το μπλοκ έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι.. Είναι και λόγω ηλικίας σίγουρα, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι, μερικούς απ’ τους οποίους είχα την τύχη να τους γνωρίσω από εδώ αλλά, για να είμαι ειλικρινής, τώρα δεν επικοινωνώ πλέον μαζί τους και νομίζουν ότι τους ξέχασα. Πιστέψτε με, σε κάθε κίνησή μου, σκέφτομαι τα λόγια τους, συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχουν..

Έχουν συμβεί διάφορα τελευταία, τα οποία θα σας διηγηθώ κάποια στιγμή.

Το σημαντικό είναι ότι έκανα ένα πολύ σημαντικό βήμα! Βρήκα κάτι που μ’ αρέσει στη ζωή μου! Καλά δεν είναι και τόσο αισιόδοξο όσο ακούγεται…

Απλώς κατέληξα στο ότι η ζωή είναι πολύπλοκη και περίπλοκη και παράξενη και δύσκολη.. (Αυτό το είχα ανακαλύψει εδώ και χρόνια) Αλλά δεν είχα ανακαλύψει πόσο πολύ μου αρέσει αυτό! Γιατί ως γνωστόν μια ανωμαλία την έχω (και έναν μαζοχισμό) και αν δεν βρω τα δύσκολα βαριέμαι να τη ζωή μου!

Χαχα, ζωή, σου την έσκασα!

Τεσπα, πάλι άλλο ήθελα να πω και αλλού πήγα… (Το κάνω πάντα!)


Έκανα αυτή την ανάρτηση για να «ζητιανέψω» τις ευχές σας και την υποστήριξή σας, για αυτά που θα περάσω τον επόμενο μήνα. Όποιος θέλει ας μου αφήσει κανένα σχολιάκι μπας και καταφέρω να ζωγραφίσω -και να μ' αρέσει αυτή τη φορά- τη ζωή μου… Έχω ανάγκη από τους ανθρώπους αυτούς που γνώρισα από εδώ και έχουν πει τόσα καλά για μένα.. Έτσι κι αλλιώς δεν τα έχω ακούσει και από πουθενά αλλού, οι φιλοι είναι τόσο αφοσιωμένοι στη ζωή τους για να κοιτάξουν και γύρω τους.. Ποια ευτυχία τους δηλαδή, εκεί που αναζητούν την ευτυχία δεν θα την βρούνε ποτέ.!

Σας ευχαριστώ πολύ, θα απαντήσω σε όλους με τον ερχομό του επόμενου μήνα. Και στ’ αλήθεια, τότε θα είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη!!



ΥΓ: Έτσι, να φεύγουν τα μπάζα σιγά σιγά γιατί έχω και μία ζωή να κοιτάξω, έναν εαυτό. Δεν ξαναδίνω πια στους δήθεν και στις δήθεν φίλους/ες. Συγνώμη αλλά πρέπει κάποια στιγμή να κοιτούσα και τον εαυτό μου. Και δεν στεναχωριέμαι καθόλου γιατί πραγματικά δεν κέρδιζα τίποτα. Δεν είμαι δήθεν και διπρόσωπη αλλά ειλικρινής και το απαιτώ απ’ τον καθένα. Απορώ πως υποστηρίζω τη δικαιοσύνη τόσα χρόνια. Δικαιοσύνη είναι αυτό ρε; Αλλά να μου πείτε στις μέρες μας, ναι, αυτό είναι: το συμφέρον μας απ’ την εκμετάλλευση των άλλων.

ΥΓ2: Το άλλο δε σας το είπα. Αν δεν περάσω στο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ φέτος, θα πάω εκεί που θέλω εγώ τόσα χρόνια και φοβάμαι πως θα αποτύχω… Δηλαδή κάπου που να έχει σχέση με θέατρο, μουσική, χορό, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, διακόσμηση… Κι ας μην έχω μία, δε με νοιάζει, δεν μπαίνω στο τρυπάκι που προσπαθούν να με βάλουν, να έχω ανάγκη τα λεφτά και να στενοχωριέμαι γι’ αυτά, ποτέ μου δεν τα είχα ανάγκη, δεν τα υπολόγιζα και δεν θα το κάνω και τώρα! Έτσι, γιατί, όπως είπα και παραπάνω, έχω και μια ζωή να κοιτάξω. Μια φορά είμαι αισιόδοξη κι ας ήμουν μόλις 18 για να είμαι δυστυχισμένη.. Να το χαλάσω τώρα;;; Όχι…


Τετάρτη, 08 Απριλίου 2009

Ξυπνήστε, μας εκμεταλλεύονται! Μία από τις αφορμές αγανάκτησής μου.

Θα ήθελα αν ξέρετε να μου πείτε τη γνώμη σας γιατί κοντεύει να μου στρίψει!


Οικογενειακοί μας φίλοι –μια οικογένεια με 2 παιδιά- αγόρασαν κάποιο οικόπεδο σε κάποιο μέρος. Όπως όλοι γνωρίζουμε, για να ανταπεξέλθεις από την γραφειοκρατία και να κατορθώσεις να αποκτήσεις τελικά αυτό που επιθυμείς, πρέπει να πληρώσεις πολλά. Αφού λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι πήραν δάνειο και έδωσαν χρήματα όπου χρειαζόταν, έμενε η εκτίμηση του οικοπέδου απ’ την εφορία.

Όταν ήρθε το χαρτί απ’ την εφορία να επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό αφού προστέθηκε μαζί με τα υπόλοιπα, το οποίο ανερχόταν σε 1700€. Αφού κατάφεραν, με δανεικά από φίλους, να πληρώσουν για να μην παγώσουν οι διαδικασίες (σημείωση: μαζί είχαν πάρει και σπίτι και γι’ αυτό βιάζονταν, επειδή ήθελαν να μείνουν, για το οποίο όμως δεν πλήρωναν φόρο γιατί το δικαιολογούσε η εφορία ως πρώτη κατοικία), έμειναν στο σπίτι τους.

Μετά από 4 χρόνια έρχεται ένα δεύτερο χαρτί απ’ την εφορία, η οποία ζητάει 3500€ γιατί έγινε λέει επανεκτίμηση του οικοπέδου, πράγμα το οποίο θα γίνετε τώρα κάθε 5 χρόνια ή και λιγότερο (όπως ακούγεται, δεν ξέρω αν αληθεύει) και το ποσό φυσικά θα ανεβαίνει. Το ίδιο φυσικά κι αν δεν το πληρώσεις! Δεν τολμάς..

Και ρωτάω γιατί και η οικογένειά μου πήρε αναγκαστικά (επειδή έτσι όριζε ο ιδιοκτήτης) το οικόπεδο μαζί με το σπίτι. Και το τελευταίο βέβαια δεν μπορεί να το ξέρει η εφορία, και θεωρεί ή ότι είμαστε πλούσιοι (που αποκλείεται γιατί για ποιο λόγο κάνουμε την φορολογική κάθε χρόνο ήθελα να’ ξερα) ή ότι πρέπει αναγκαστικά «να τα πάρει» επειδή αν η οικογένεια μου δεν μου μεταβίβαζε τα οικόπεδα, θα αναγκαζόμουν εγώ να αγοράσω, άρα θα πλήρωνα την εφορία, άρα το κράτος πρέπει να πάρει από κάπου αυτά τα λεφτά αφού θα μείνουν αυτά τα οικόπεδα στην οικογένεια μας για πολύ χρόνο, σωστά; Χωρίς να λάβουμε υπόψη τους φόρους και για την μετάβαση της περιουσίας σε νεότερα μέλη της οικογένειας ή τους φόρους σε περίπτωση κληρονομιάς. Ποιος την ανακάλυψε αυτή τη βλακεία; Γιατί οι άνθρωποι ανακαλύπτουν διαδικασίες όταν πρόκειται να έχουν οικονομικά συμφέροντα; Σε όλα τα υπόλοιπα η συνείδηση, η παιδεία ή έστω η προσπάθεια είναι άγνωστη. Στην εκμετάλλευση έχουμε την πρωτιά!

Δηλαδή με λίγα λόγια, δε φτάνει να πληρώνεις ένα οικόπεδο τόσα λεφτά, μετά ανακαλύπτεις στην πορεία ότι μέχρι να πεθάνεις αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια σου θα το έχετε πληρώσει σαν να ήταν χρυσό! Κι αυτά τη στιγμή που οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους και που χτίζουν τις βίλες τους ανενόχλητοι στην καμένη Πάρνηθα και Πελοπόννησο. Αλλά ξέχασα, αυτά τα πληρώνουν, ξέρετε τι μίζες παίρνουν οι πολιτικοί; Για να μη συζητήσουμε για την εκκλησία που ούτε αυτή πληρώνει φόρους. Και εξάλλου τα έχουν σχεδιάσει μια χαρά αυτοί… Οι μεγάλοι δεν πληρώνουν φόρους γιατί παίζουν με πολλά λεφτά! Ενώ οι απλοί πολίτες ακόμη κι οι νέοι των 700€ τι είχανε τι χάσανε…

Βέβαια ξέρετε τι να κάνετε, σωστά; Να μην αγοράζετε οικόπεδα, ακόμα δεν το καταλάβατε; Ε, θα μας το πούνε κι αυτό! Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε τα μάτια. Όπως είπε κι ο κ. Λαζόπουλος σε εκπομπή του, οι πολίτες έχουν μπροστά τους έναν τοίχο τον οποίο όμως δεν γκρεμίζουν, παρά τον βάφουν μπλε ή πράσινο κάθε τέσσερα χρόνια. Αλλά ο τοίχος συνεχίζει να υπάρχει, παραμένει εκεί. Αυτούς ψηφίζουμε για να αποφασίζουν εκ μέρους του λαού υποτίθεται, εκ μέρους μας δηλαδή, τέτοιους νόμους/διατάγματα/ψηφίσματα και δεν ξέρω τι; Αλλά τόσο κορόιδα είμαστε, αυτό επιδιώκουν να γίνουμε και το έχουν πετύχει μια χαρά.

Σταματήστε επιτέλους να λέτε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό. «Έτσι είναι» και «Μπορείς να το αλλάξεις αυτό;» Ναι ρε μπορώ! Ή μάλλον όχι μπορώ, μπορούμε! Ξέρετε πως κατέκτησαν οι άνθρωποι τα δικαιώματά τους; Με επαναστάσεις και διεκδικήσεις. Μόνο έτσι. Θυμηθείτε τα λόγια του Ελευθερίου Βενιζέλου στην επανάσταση του Θερίσου: «η διπλωματία εις των ζητημάτων των υποδούλων λαών την λύσιν προβαίνει μόνον όταν ταύτα τίθενται προ αυτής υπό την οξυτάτην μορφήν της εθνικής εξεγέρσεως…».

Ξέρω τι σκέφτεστε: «Εμείς ρε κοπέλα μου θα σώσουμε τον κόσμο;» και «Σιγά μην πετύχουμε τίποτα, οι καταστάσεις δεν αλλάζουν…». Απαντώ: λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά νιώθουν όσα γράφω. Οι υπόλοιποι θα γελάτε και θα λέτε πως είμαι ακόμη μια ψωνάρα που θέλω να σώσω τον κόσμο. Μπορεί και να έχετε δίκιο, δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά έτυχε να έχω και μία προσωπικότητα η οποία εξοργίζεται με την αδικία και την εκμετάλλευση. Ξέρετε όμως γιατί το πιστεύετε; Γιατί έτσι θέλησαν οι «μεγάλοι» να μας κάνουν. Και το πετυχαίνουν. Ενδιαφερόμαστε μόνο για το «έχειν» και όχι για το «είναι» και μάλιστα δίχως να καταλαβαίνουμε ότι μας κοροϊδεύουν όταν μας λένε ότι ο πλούτος φέρνει την ευτυχία. Η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας, εμείς πρέπει να την ανακαλύψουμε, κάνεις δεν πρέπει να περιμένουμε να μας κάνει ευτυχισμένους.

Αλλά σιγά μην κουραστείτε. Έχουμε πετύχει τόσο καλά να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, δε μας νοιάζει για την ευημερία στον κόσμο. Ας βρούμε εμείς τα μέσα και ας πετύχουμε αυτό που θέλουμε και αυτό είναι, έτσι; Αλλά όταν αγανακτείτε με τις συνθήκες ζωής μας, μην ρίχνετε την ευθύνη σ’ αυτούς. «Φταίχτης για το κακό στον κόσμο δεν είναι μόνο εκείνος που το διαπράττει άμεσα, αλλά κι εκείνος που δεν αγανακτεί, που δεν αγωνίζεται, που σιωπά». Αν δεν θέλετε να διεκδικήσετε το δίκαιο τουλάχιστον μην κλαίγεστε! Φταίτε κι εσείς που τους δίνετε δικαίωμα με την απάθεια και την αμορφωσιά σας! Και ως απάντηση προς τους πολιτικούς που μπορεί να τύχει να το διαβάσουν: και η φοροσπατάλη είναι φοροδιαφυγή.

ΥΓ: Αν κάνω λάθος σ’ αυτό με την εφορία, θα ήθελα κάποιος που να ξέρει να τολμήσει να μου εξηγήσει γιατί γίνετε αυτή η αηδία. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί καθόμαστε και γιατί πληρώνουμε.

ΥΓ2: Εγώ τους είπα «μην τολμήσετε να πληρώσετε δεκάρα!». Που μου ήθελαν να πάνε να κάνουν και διακανονισμό… Ούτε ευρώ ρε δεν πληρώνω! Ακόμη κι αν μου επιβάλλουν θανατική ποινή, το δίκιο θα το υποστηρίζω μέχρι να πεθάνω!


ΥΓ3: Καλώ όλους σήμερα να δουν τις "ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ" στον ΑΝΤ1. Νομίζω πως είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα εκπομπή σχετικά με τη φοροδιαφυγή αλλά και τα μπλεξίματα και τα παρασκήνια.

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Μπλοκοπαίχνιδο: Ιστοριούλα με μπλοκο-χρήστες

Στο παιχνίδι με κάλεσε ο Theo ο κηπουρός. Εγώ καλώ με τη σειρά μου όλους τους παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει!... (Είναι εμπνευσμένο από τα λόγια μιας ευτυχισμένης φίλης...)



Τη μέρα που παντρεύτηκα ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένη. Έτρεξα να γράψω το γεγονός στο ημερολόγιο της χαράς. Ο γάμος είναι μια υπόθεση τόσο περίπλοκη, όσο και απλή. Αφήνεις πίσω σου την παλίρροια και αφήνεσαι να σε ταξιδέψει στη Wonderland.

Στο
ημερολόγιο Ζωής γράφτηκαν σελίδες απερίγραπτης χαράς μετά τη γέννηση της κόρης μου. Τα πολύχρωμα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα γιατί η ζωή μέσα στην οικογένεια είναι στ’ αλήθεια ένα κοκτέιλ ονείρων! Όμως το να μεγαλώνεις παιδιά είναι και ένας Αγώνας Ζωής. Σχεδόν κάθε μέρα έχουμε την εξής χελωνοκουβέντα:

-
Μαμά, να’ μια κι εγώ!
-Είσαι
ένας μικρός αλήτης. Γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου;
-Όχι μαμά, εγώ το έφαγα. Ο
Γκροτέσκος το άφησε. Ήταν νοστιμότατο μάλιστα! Μπορώ να πάω έξω τώρα;
-Που δηλαδή;
-Θέλω να πάω στον
κήπο να παίξω και να κάνω μυστήρια πειράματα. Θα σου μαζέψω και χαμομηλάκι απ’ το διπλανό χωράφι!
-Και με ποιον θα πας;
-
Με καλή παρέα!
-Μα καρδιά μου το πάει για βροχή… Θες να αρρωστήσεις πάλι;
-Έλα βρε μαμά θα πάρω μαζί μου την κόκκινη ομπρέλα.
-Κι αν την πάρει ο
Άνεμος;
-Όχου.. Όλο
λόγια της πλώρης είσαι.
-Καλά πήγαινε αλλά μην αργήσεις.

Και το βράδυ:

-Θα μου πεις ένα παραμύθι;
-Φυσικά γλυκιά μου! Ποιο θέλεις;
-Θέλω ή της
Μαρίας Τζιρίτα ή του Μερκούριου Αϋτζή ή της Πασχαλίας Τραυλού ή του Κώστα Στοφόρου
-Εντάξει.. «
Πράσινη κλωστή δεμένη…»

Έπειτα έρχονται
σκέψεις της στιγμής, σκέψεις χωρίς λόγο… Ένα γυάλινο δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπό μου. Έτσι άραγε να είναι η ευτυχία; Ψίθυροι ακούγονται στο μυαλό μου και μου λένε: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Τότε θυμήθηκα τα όνειρά μου.. Ναι, αυτή είναι η ευτυχία….



Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2009

Αλυσίδα Φιλίας

Αν θέλετε να γίνουμε όλοι οι bloggers μια μεγάλη παρέα και να προωθήσουμε τα blogs μας δεν έχετε παρά:

1. να αντιγράψετε στο δικό σας blog τη φωτό που έχω κι εγώ παρακάτω στη δική μου συμμετοχή, και μαζί γραμμένα ΑΠΟ ΚΑΤΩ τα ονόματα 3 ή περισσότερων φίλων-bloggers της προτίμησης σας. Θα ήταν καλό να συμπληρώσετε στη λίστα σας και αυτούς που σας το έστειλαν, σαν να το επιστρέψετε πίσω (όχι με την αρνητική έννοια) γιατί… (δείτε την οδηγία 4)!
2. να κάνετε ανάρτηση αυτές τις οδηγίες (όλη την ανάρτηση και με τίτλο «Αλυσίδα Φιλίας»).
3. να ενημερώσετε όσους γράψατε κάτω απ’ τη φωτό ότι έχουν τη δική τους φωτό φιλίας από εσάς για να κάνουν το ίδιο με άλλους bloggers. Επίσης να τους πείτε για τις οδηγίες στην ανάρτηση του μπλοκ σας.
4. να γράφετε κάτω απ’ την εικόνα και τα ονόματα ποιοι σας την έστειλαν πίσω! Όποιος στο τέλος μείνει με τις περισσότερες φωτό φιλίας θα είναι ο καλύτερος φίλος μέσω των μπλοκ και θα τον δημοσιεύσουμε όλοι ως νικητή!

ΠΡΟΣΟΧΗ:
-Να στέλνετε και σε καινούριους όχι μόνο σ’ αυτούς που σας το έστειλαν! (Μπορείτε απεριόριστους)
-Δεν μπορούμε να το στείλουμε στον εαυτό μας ούτε δύο φορές στο ίδιο άτομο! (Στο τέλος ο νικητής θα εξεταστεί)
-Δεν λέμε ανοιχτά ποιος μας κάλεσε στήν αλυσίδα.

-Ισχύει μέχρι 17/04/2009



Δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε αλλά κάντε το, έχει φάση!


Γιατί;

Πονάω και δεν ξέρω το λόγο,
Αναρωτιέμαι τι ζήτησα και αν ζήτησα,
Με πνίγει η σιωπή που έγινε ένα με τον πόνο,
Σε σκέφτομαι γλυκά αυτό σου λέω μόνο.

Όλο ΑΝΤΙΟ έλεγα μέσα στον πανικό μου,
φοβόμουν μην μου πικραθείς και φοβηθείς.
Και ποιός θα σε πει "μωρό μου" μητρικά, ερωτικά, φιλικά,
το λάθος σου να μου υποσχεθείς πως θα με ξαναδείς
πληρώνω εγώ η λατρεία.

Όλα ρίξε τα πάνω μου ανακουφιστείς,
τα βάρη όλα σε μένα
η λέξη του αποχαιρετισμού σου ΜΙΛΑΜΕ,
ηχεί στα σπλάχνα μου σαν αστραποβροντή.

Η καρδιά μου πανικόβλητη χτυπάει
και ξεσπάει βροχή. Τρέμω, κλαίω και φωνάζω ΓΙΑΤΙ...
Τι έκανα; Ποιόν πίκρανα; Τον άγγελό μου;
Να μου το πει, μην κουβαλάω το βάρος μίας συγγνώμης ανείπωτης.

Ψέματα εσύ; 5 μήνες ψέμα;
Μία αλήθεια ζήτησα κι ας πάνε όλα χαμένα.
Μην ειπωθεί με τη σιγή μα με την πένα.
Γράψε ένα γράμμα στείλε μία σκέψη
κι εγώ θα καταλάβω..... το νου μου να ξεμπλέξει.

Έναν ιστό αράχνης έφτιαξε το μυαλό μου
με βασανίζει η άγνοια άπιαστο όνειρό μου.
Την ήξερα τη θέση μου στο είπα απ'την αρχή,
Δεν ζήτησα ποτέ ποτέ από σένα αμοιβή.

Δεν είχες το κουράγιο να μην ξαναμιλήσουμε
βρήκες όμως τη δύναμη και έτσι θα ξοφλήσουμε.
Ξέρω έχεις φιλότιμο, μα είσαι και παιδί
δεν σου επιρρίπτω τίποτα
σου δίνω μία ευχή:
δικό σου άτομο ποτέ για τέτοιο λόγο να μην πληγωθεί.

Δεν ξέρω αν άκουσες τα τραγούδια μας δακρυσμένος,
θυμωμένος, αδιάφορος,
δεν ξέρω αν στόλισε τον τοίχο σου εκείνο το κομμάτι,
μπορεί και να το έκαψες να το'κανες και στάχτη.

Δεν θέλω να ξεκόψουμε μ'αυτό τον άχαρο τρόπο,
ένα ΑΝΤΙΟ, ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΓΛΥΚΑ, ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ,
αυτό περιμένω μόνο.

Μέσα από το θυμό σου για μένα,
βρες τον Άγγελό σου, στείλε τον και σε μένα,
να με ζεστάνει με τα φτερά του, να μου απαλύνει τον πόνο,
να πάψω να κλαίω, τους γύρω μου πικραίνω,
ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΥΠΟΦΕΡΩ;
Για τη σιωπή υποφέρω και ό,τι θες να γίνει.

Ο γλυκός σου ο λόγος και η αδιαφορία σου
μέσα μου θα μείνει. Και το κεφάλαιο κλείνει.
Μόλις το ζητήσεις. Τον εγωισμό μου να πατήσεις.
Και να με ισοπεδώσεις. Και ποτέ να μην με σώσεις.

Μ'αγαπάς ανάμικτα. Το ξέρω. Τόσο έξω να πέφτω;
Κάνε μία προσευχή: το κουράγιο να βρεις να μου πεις το ΑΝΤΙΟ
μην ψάχνεις ευκαιρία υπεκφυγής.
Χάσαμε την ευκαιρία της στιγμής. Αμηχανία; Αξιοπρέπεια; Βλακεία;
Σου στέλνω τη σκέψη μου
Η καρδιά σου..... η λατρεία.


(Το παραπάνω ποίημα ήρθε με e-mail από μία καινούρια φίλη. Όπως ξέρετε, μου αρέσει να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Το ξέρω πως τώρα έχω παρατήσει το μπλοκ λόγω του σχολείου και δεν προλαβαίνω να απαντάω στα σχόλειά σας ούτε να διαβάζω αυτά που γράφετε. Περιμένω το καλοκαίρι κι ας ξέρω πως μέχρι τότε θα έχω χάσει αναρτήσεις. Λοιπόν πολλά είπα όμως για μένα, η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη LACTA. Η κοπέλα περνάει διάφορα τον τελευταίο καιρό και πρέπει να τη στηρίξουμε όπως μπορούμε. Δικό της μπλοκ δε θέλει να ανοίξει και μου ζήτησε να κάνω εγώ τις αναρτήσεις της. Μάλιστα σκέφτηκα να ανοίξω εγώ για εκείνη! Ελπίζω να περνάτε που και που και από EKEI...)


Το ποίημα γράφτηκε από LACTA

Πέμπτη, 05 Μαρτίου 2009

Η μνήμη...

Η μνήμη. Προσηγορικό ή κύριο όνομα; Και μνήμη ή μνήμες; Στο τέλος επιθετικός προσδιορισμός σε ουσιαστικό, στη αρχή όμως ουσιαστικά σκέτο.

Μνήμη το όνομα της γυναίκας που πασχίζει για τη λύτρωση της λήθης, και περπατάει σε έρημους δρόμους μια βροχερή νύχτα –ποιος θα την ακούσει; Μέσα στα σπίτια των Άλλων δεν ακούγονται τα βήματα της. Η σιωπή δεν ακούγεται. Ο πόνος δε νιώθεται∙ μοιράζεται.

Μνήμη η συντροφιά της θύμησης. Θύμηση των δρόμων της ψυχής και της καρδιάς, της γαλήνης μιας αγκαλιάς, της αγαλλίαση λίγων στιγμών. Ψάχνοντας όμως, ξεχνάς τη ζέστη αυτής της συντροφιάς μα, εξάλλου, την έχεις χάσει.

Μνήμη το μονοπάτι με το οποίο σε πλησιάζει, έρχεται κοντά σου, ο μόνος τρόπος για να το κάνει, να σου φωνάξει:
Αέρας,
Φωνές,
Ελπίδα,
Σωτηρία,
Ουρανός,
Ύπνος.

«Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;»
Μονάχα η μνήμη…