Επιτέλους έχω twitter!!

          Τόσο καιρό το έλεγα: κάποια στιγμή πρέπει να κάνω λογαριασμό στο twitter.! Αλλά το πήγαινα από αναβολή σε αναβολή.. Τώρα επιτέλους το έφτιαξα! Όσοι θέλετε μπορείτε να με βρείτε

ΕΔΩ ( https://twitter.com/Christina_Geor ).

Χρόνια πολλά και καλά να περνάτε..!!

Κάποιες σκέψεις σχετικά με τα χάλια μας (αφορμή ο νέος νόμος για την παιδεία)

Ποιος ακούει τη γνώμη μας; Έχουν στήσει μία δήθεν δημοκρατία (κατά την οποία πχ αξιολογούμε τους καθηγητές που μας κάνουν μάθημα) για να μας δείξουν ότι τους ενδιαφέρει η γνώμη μας, ενώ στην ουσία παίρνουν και διώχνουν όποιον γουστάρουν, ανάλογα με τα συμφέροντά τους κάθε φορά, και γιατί απλώς ΜΠΟΡΟΥΝ!!!!

Έχω μόνο μία απορία.. Πώς θα ζητήσετε αύριο-μεθαύριο από μας τους ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ να είμαστε σωστοί επαγγελματίες και να ενδιαφερόμαστε να προσφέρουμε στους "ασθενείς" που μας έχουν ανάγκη, τη στιγμή που ΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΧΕΤΕ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΜΑΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΕΤΕ, ΥΠΟΒΙΒΑΖΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΒΓΑΖΕΤΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ στο όνομα μιας οικονομικής κρίσης που εσείς οι ίδιοι προσπαθείτε να μας κάνετε πλύση εγκεφάλου ότι υπάρχει! Ποιον κοροϊδεύετε; Που θα βγείτε σε λίγο και θα μας πείτε ότι μας κλείνετε με αναστολή λειτουργίας (για να φαίνεται και αισιόδοξο το λουκέτο) με το πρόσχημα ότι δεν έχετε λεφτά, μπας και απορροφηθούν και κάμποσοι άνεργοι (2 σε 1 δηλαδή), επειδή ΤΩΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ!!!!!!! Και γιατί πρέπει να την πληρώσουμε τώρα εμείς; Τόσο χρόνια που ήσασταν και δεν τα βλέπατε;

Και για όσους ξέρουν γιατί με έχει πιάσει κρίση, δεν στενοχωρήθηκα επειδή την συγκεκριμένη καθηγήτρια την ήξερα πολύ... Απλώς σκέφτομαι τη Χριστίνα στη θέση της, που κάθε εξάμηνο που περνούσε λάτρευε και περισσότερο αυτό το επάγγελμα, ειδικά όταν στο πρώτο μάθημα μαζί με την συγκεκριμένη δάκρυσα όταν έλεγε ποιος είναι ο ρόλος μας και πως βοηθάμε. Και εύχομαι...να υπάρχουν κάποιοι αύριο-μεθαύριο, έστω λίγοι, που να αναγνωρίζουν το ότι τους βοηθάς, όπως εγώ της βγάζω το καπέλο για πολλά που έκανε για μας... Γιατί αν περιμένουμε πως σ' αυτό τον κόσμο θα δώσουν κάποτε σημασία στην ουσία, σε αξίες και όχι μόνο στα λεφτά, τότε λυπάμαι, αλλά ναι, είμαστε ουτοπιστές...

Δε θέλω να σας προσβάλω, αλλά εγώ έχω γραμμένα τα λεφτά σας..!! 20 χρόνια δεν ακούω άλλη κουβέντα παρά μόνο ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία! Ποιος το λέει αυτό; Που δεν μπορείς να κάνεις ΤΙΠΟΤΑ χωρίς λεφτά, εκεί μας έχετε φτάσει! Που δεν ξέρω τι άλλο να κόψω από την προσωπική μου ζωή/ψυχαγωγία για να μου φτάνουν!!!!! Δε θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά Δ-Ε-Ν     Μ-Π-Η-Κ-Α     Σ-Ε     Α-Υ-Τ-Η     Τ-Η     Σ-Χ-Ο-Λ-Η     Ε-Π-Ε-Ι-Δ-Η     Μ-Ε     Ε-Ν-Δ-Ι-Α-Φ-Ε-Ρ-Ο-Υ-Ν     Τ-Α     Λ-Ε-Φ-Τ-Α     Σ-Α-Σ!!!!!! Πείτε με συναισθηματική, πείτε με ότι θέλετε... ΕΓΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΟΥΛΑΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δυστυχία - Αυτοεκτίμηση, σημειώσατε..διπλό!

Η αυτοπεποίθηση είναι τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν πάνω απ’ όλα δεν πιστεύεις στον εαυτό σου. Και είναι απολύτως λογικό, νομίζω. Πώς να πιστεύεις σε αξίες, αν δεν πιστεύεις στη Χριστίνα (=στον εαυτό σου)  για να τις εφαρμόζεις; Μπορεί να έχεις διάφορες γνώμες και πεποιθήσεις, όπως όλοι έχουμε, όμως τι κάνουμε τελικά γι’ αυτές; Στην ουσία τίποτα… Το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε όλους τους υπόλοιπους για όσα δεν έχουμε κάνει εμείς. Όχι όμως ότι έχουμε προσπαθήσει κιόλας… Γιατί όμως το κάνουμε αυτό; 

Κανείς δε θέλει να βλέπει ότι δε μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τις επιθυμίες του. Όλοι απογοητευόμαστε όταν κατηγορούμε τους άλλους επειδή εμείς είμαστε δυστυχισμένοι ή, καλύτερα, επειδή εμείς δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί, βλέπετε, κάνουμε ένα τεράστιο λάθος: περιμένουμε από τους  άλλους να μας κάνουν ευτυχισμένους… Όμως τι γίνεται όταν κι αυτοί με τη σειρά τους περιμένουν τους άλλους, κι εκείνοι τους άλλους…; Τότε ποιος γίνεται ευτυχισμένος; Κανείς…

Ακούμε όλους να λένε πως δεν υπάρχουν φιλίες, σχέσεις, αγάπη… «Η αγάπη είναι όντως η μεγαλύτερη πλήρωση της ύπαρξης, όταν όμως πρόκειται για αγάπη που δίνεις», γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο βιβλίο της ‘Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης’, ενώ ο Λέο Μπουσκάλια στο βιβλίο του ‘Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις’ μας διδάσκει πως η αγάπη μαθαίνεται. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι προσφέρουμε εμείς στους άλλους, αντί να περιμένουμε εκείνοι να κάνουν πάντα το πρώτο βήμα να μας δώσουν πράγματα; Δεν είναι αρκετά εγωιστικό αυτό;

Θα καταλήξω πάλι στο πόσο σημαντική είναι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών και θα γίνω πάλι φορτική. Όμως, μέχρι τώρα, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίει η χαμηλή αυτοεκτίμηση, που φυσικά είναι απόρροια από τα όρια που οι γονείς μας ποτέ δεν μας έθεσαν όταν ήμασταν παιδιά και από τη αγάπη που ποτέ δε νιώσαμε. Όταν δεν αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό και δε σεβόμαστε τα «θέλω» του, πώς περιμένουμε να σεβαστούμε την προσωπικότητα του άλλου και να τον αγαπήσουμε; 

Έτσι, καταλήγουμε σ’ αυτό που είπα στην αρχή: είμαστε δυστυχισμένοι γιατί οι άλλοι δε θέλουν εμάς, γιατί οι άλλοι δεν είναι διατεθειμένοι να μας δώσουν αγάπη… Όμως εμείς ποτέ δεν προσπαθούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό! Δεν προσπαθούμε να αποδείξουμε τι αξίζουμε, μάλλον γιατί πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε! Γιατί κάποιος δεν ενίσχυσε την αυτοεκτίμησή μας όταν έπρεπε, με αποτέλεσμα τώρα να φοβόμαστε να κάνουμε λάθος ή να διστάζουμε να διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε «νομίζοντας» πως είναι «πολλά» για μας! Και καταλήγουμε πάλι να στηρίζουμε στους άλλους το πώς θα ζήσουμε τη δική μας ζωή! Πράγμα αστείο αν σκεφτούμε και τα εξής: είναι δυνατόν να ξέρουν οι άλλοι τι θέλουμε εμείς από τη ζωή μας για να είμαστε ευτυχισμένοι; Και, επιπλέον, γιατί να μας αξίζει να καταλήγουμε να θέλουμε κι εμείς ό,τι και οι άλλοι (αφού «συμβιβαζόμαστε» να παίρνουμε ότι μας δώσουν); Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε βαθύτερα στον εαυτό μας για το τι πραγματικά θέλουμε και να μην ενθουσιαζόμαστε με το γεγονός ότι κάποιοι θέλουν απλώς να μας δώσουν; 

Ειδικά οι γυναίκες, ενθουσιάζονται πολύ περισσότερο παρά εκλογικεύουν τις καταστάσεις γύρω τους. Καθόλου τυχαίο! Διότι οι γυναίκες ήταν ανέκαθεν οι ανασφαλείς προσωπικότητες, ενώ οι άντρες έχουν ανατραφεί με τη νοοτροπία του «κυνηγού». Μπορεί και τα δύο φύλα να μοιράζονται τους ίδιους φόβους και ανασφάλειες, αλλά πάντα οι γυναίκες ήταν εκδηλωτικές· οι άντρες ήταν οι «δυνατοί» που δεν έπρεπε ποτέ να δείξουν ότι πονάνε ή πληγώνονται. Φυσικά, δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση ότι αυτά πρέπει να συμβαίνουν, αντιθέτως! Απλώς οι νοοτροπίες μέσα στο πέρασμα του χρόνου δεν αλλάζουν τόσο εύκολα, όσο κι αν βλέπουμε ότι ορισμένα πράγματα έχουν αλλάξει (και ίσως καλώς έχουν αλλάξει). 

Να σκεφτόμαστε λοιπόν πάντα, γυναίκες και άντρες, ότι πρέπει να μας ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων που μπορεί να μας δώσει κάποιος. Να έχουμε αυτοεκτίμηση, ή να προσπαθήσουμε να την ενισχύσουμε, γιατί ΟΛΟΙ αξίζουμε να έχουμε αυτά που θέλουμε και να μην ενθουσιαζόμαστε όταν μας πλησιάζει κάποιος απλώς επειδή έχουμε ανάγκη ακριβώς αυτό: να μας πλησιάσει κάποιος (που σημειώστε ότι κι αυτό πάλι από χαμηλή αυτοεκτίμηση το κάνουμε). Εμείς μόνο ξέρουμε πώς θα γίνει αυτό (να πιστέψουμε στον εαυτό μας), κανείς άλλος. 

Όπως είπα, αν ισχυροποιήσουμε την προσωπικότητά μας, θα μπορούμε να πούμε ευκολότερα «όχι», ώστε να αναγνωρίσουμε και ευκολότερα αυτό που θέλουμε όταν με το καλό το συναντήσουμε. Γιατί δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, αλλά το να μην λέμε ποτέ «όχι» δεν είναι επιλογή και σε καμία περίπτωση δεν το κάνουμε επειδή είμαστε «καλοί» και θέλουμε να κάνουμε χάρες στους άλλους. Αδυναμία είναι… Παρασυρόμαστε να πραγματοποιήσουμε τα «θέλω» των άλλων και ακριβώς επειδή περιμένουμε κι εκείνοι να κάνουν το ίδιο (περιμένουμε οι άλλοι να μας κάνουν ευτυχισμένους), δεν βλέπουμε ποτέ τα δικά μας, δε μάθαμε να τα βλέπουμε επειδή δεν τα σεβόμαστε άρα επειδή δεν αγαπάμε τον εαυτό μας! 

Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους να μαντέψουν τι θέλουμε! Η σχέση δεν είναι αντάλλαγμα! «Κάνω αυτά που θέλεις, κάνεις αυτά που θέλω», όχι! Αυτό είναι συμβιβασμός! Η σχέση είναι μοίρασμα…  Βρίσκεις τον άνθρωπο με τον οποίο ταιριάζεις περισσότερο ώστε να μπορέσει ο ένας να δεχτεί πιο εύκολα το «εγώ» του άλλου. Δεν γινόμαστε ο καθένας κάτι άλλο γι’ αυτόν που αγαπάμε…!! Δεν γινόμαστε αυτό που νομίζουμε ότι θέλει ο άλλος από φόβο μήπως τον χάσουμε! Ας τον χάσουμε, εφόσον δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει… Αν μας ταιριάζει, δε θα κινδυνέψουμε να τον χάσουμε ποτέ! Αν αξίζει, δεν θα μας κάνει να αμφιβάλλουμε ποτέ!  Έλεος, γιατί να πιστεύουμε ότι μας αξίζει αυτή η ταπείνωση; Αξίζουμε τα πάντα επειδή είμαστε απλά ο εαυτός μας! Γιατί αναγκάζουμε τον εαυτό μας να γίνει κάτι άλλο και να απογοητευτούμε;

Μόνοι υπεύθυνοι για την ευτυχία μας είμαστε εμείς! Γι’ αυτό…

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!

Αυτό μας αξίζει, και, μας αξίζει αυτό! 

Η ζωή είναι ωραία...!!

Χτες το βράδυ από Κω για Πειραιά με το καράβι, γνώρισα μία κυρία που πήγαινε διακοπές με το γιο της και τυχαία έκατσα μαζί τους γιατί δεν έβρισκα θέση. Και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτή τη συγκυρία... Παρακάτω θα διαβάσετε τη συζήτησή μας....... 

(Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...) >>>

Εφηβικά κατάλοιπα μιας μετεφηβικής εποχής...1

"Όλοι μου λένε πως πρόκειται να πάρω λάθος απόφαση,
αλλά και τα λάθη είναι ένας τρόπος για να κάνεις κάτι.
Τι θέλει από μένα ο κόσμος;
Να μη ρισκάρω;
Να γυρίσω εκεί απ' όπου ήρθα χωρίς το θάρρος να πω ναι στη ζωή;"

Το βρήκα τυχαία σε ένα ιστολόγιο που βρήκα επίσης τυχαία... Και μου θύμισε αυτό ακριβώς που λέει η iliaxtida στο ομώνυμο μπλοκ της και συγκεκριμένα στην περιγραφή του: Εφηβικά κατάλοιπα μιας μετεφηβικής εποχής ......................................... Αυτές ακριβώς τις σκέψεις είχα μέχρι πριν λίγο καιρό.. Μέχρι "την ημέρα που ένιωσα ενήλικας".. Μοιάζει γελοίο, αλλά αυτά είναι τα εφηβικά κατάλοιπα στην μετεφηβική εποχή... Ίσως κάποιοι με τις ίδιες σκέψεις καταλαβαίνουν τι θέλω να πω.. 

Θα επανέλθω σε αυτό το θέμα κάποια στιγμή... 

Καταγγέλω...

Όπως γνωρίζετε, η ΠΝΟ είχε ανακοινώσει απεργίες για τις ημέρες Τρίτη 28/06 και Τετάρτη 29/06 και τα πλοία έμεναν δεμένα στο λιμάνι του Πειραιά μέχρι και το βράδυ τις Πέμπτης 30/06.

Είμαι φοιτήτρια του τμήματος Λογοθεραπείας του ΤΕΙ Ηπείρου (Ιωάννινα) και ταξίδεψα την Πέμπτη αρχικά με λεωφορείο μέχρι Αθήνα και μετά το βράδυ –στις 11 προβλεπόταν η αναχώρηση και τελικά ξεκινήσαμε στις 12- με το “BLUE STAR 1” για να φτάσω το πρωί –γύρω στις 11 με 12- στην Κω απ’ όπου κατάγομαι. 

           Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν αφόρητη: μέχρι τελευταία στιγμή το μεσημέρι της Πέμπτης ρωτούσα για να δω αν θα ταξιδέψω και όταν τελικά έφτασα στο λιμάνι, έκανα 40 λεπτά από την είσοδο για να φτάσω στα πλοία! Έβλεπα πεζούς να περπατάνε και να μην μπορούν να περάσουν από τα αυτοκίνητα, έλεγα ότι και να βγω για να πάω με τα πόδια πάλι δεν θα φτάσω ποτέ!

Το αποτέλεσμα ήταν να μπω στο πλοίο, να έχει πάρα πολύ κόσμο, αμέτρητα αυτοκίνητα και φυσικά να μην έχει χώρο για τις βαλίτσες! Έτσι, φτάνοντας στο λιμάνι της Κω, η βαλίτσα μου δεν ήταν πουθενά!!  Έψαξα παντού, ρώτησα τους πάντες και τελικά κατέληξα να ανέβω επάνω για να τη δηλώσω. 

Αποφάσισα να κάνω την εξής καταγγελία, γιατί αναρωτιέμαι… Ένα πλοίο, δεν έχει συγκεκριμένες θέσεις και δεν πρέπει να δέχεται έναν συγκεκριμένο αριθμό επιβατών; Το να ταξιδεύουν σε δύο πλοία επιβάτες τριών ημερών δεν είναι παράνομο ή τουλάχιστον άδικο; Το ότι μόνο ελάχιστες φορές χρησιμοποιούν τα αυτοκόλλητα με τους αριθμούς για τις βαλίτσες κι ότι μία από τις ελάχιστες αυτές φορές  θα έπρεπε να ήταν σε εκείνο το ταξίδι που γινόταν χαμός, κι αυτά παράνομα δεν είναι; Το ότι ταλαιπωρήθηκε τόσος κόσμος, κι εγώ μαζί που έχασα και τη βαλίτσα μου, ήταν λογικό να γίνει για να βγάλουν κάποιοι τα λεφτά που έχασαν τις δύο μέρες  που κατά τ’ άλλα έκαναν απεργία; 

Σχετικά με τη βαλίτσα, ήταν μία αρκετά μεγάλη καθώς έκανα σχεδόν «μετακόμιση», δηλαδή είχα μέσα όλα μου τα ρούχα και παπούτσια, αποφασισμένη να μην ταλαιπωρούμαι ξανά και ξανά με τόσο βάρος και να αφήσω όλα τα καλοκαιρινά στην Κω, όταν τον Σεπτέμβρη θα επέστρεφα. Και αναρωτιέμαι πάλι: ποιος θα μου δώσει εμένα τόόόόσα λεφτά να αγοράσω ξανά όλα τα ρούχα που έχασα; Είμαι φοιτήτρια, οι γονείς μου δεν είναι πλούσιοι όπως μερικοί μερικοί (μη λέμε ονόματα), ήρθα στο σπίτι και δεν είχα ούτε εσώρουχα να φορέσω, παρά μόνο ελάχιστα, όπως και ελάχιστα ρούχα. Πώς θα βγω εγώ έξω από το σπίτι; Δούλευα δύο καλοκαίρια για να αγοράσω αυτά τα ρούχα και το laptop το οποίο είχα επίσης μέσα στη βαλίτσα! Τώρα θα μου πείτε, κι εγώ μέσα στη βαλίτσα βρήκα να το βάλω, αλλά δεν ήθελα να το κουβαλάω, και δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε, να μην παίρνουμε τα πράγματά μας επειδή στο BLUE STAR θα τα χάνουμε; Αν ήταν να μας το έλεγαν να το ξέραμε.! Αλλά όσο ασήμαντο και να φαίνεται ότι κάνω ολόκληρη ιστορία γι’ αυτό το θέμα, γιατί να μου αξίζει τέτοια ταλαιπωρία, γιατί να μη μου αξίζει να κάνω τις διακοπές μου όπως είχα προβλέψει και πως θα πηγαίνω στη δουλειά χωρίς ρούχα;! Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της ανευθυνότητας αυτής;

Να σας ενημερώσω πως έχω ήδη ζητήσει νομικές συμβουλές για το θέμα και γνωρίζω πολύ καλά τα δικαιώματα μου. Σε περίπτωση που, μέχρι και την Τρίτη, δε μου απαντήσουν θετικά ότι βρέθηκε η βαλίτσα, θα αρχίσω να έχω απαιτήσεις. Δεν το λέω απειλητικά, ούτε θέλω να αγοράσω καινούργια ρούχα, υπολογιστή και να μου δώσουν χρήματα ή δεν ξέρω τι. Έχω μάθει τι θα πει δικαιοσύνη και καμία σχέση δεν έχει με το να ζητάς απλά για να ζητάς και να κάνεις τα πάντα για το συμφέρον σου. Όμως το να μη διεκδικείς έστω αυτά που σου ανήκουν απέχει πολύ, δε συμφωνείται; 

Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας...

Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο περιοδικό PSICHOLOGIES (τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου) , ήρθαν στο μυαλό μου οι σκέψεις που παραθέτω παρακάτω... Το άρθρο είχε τίτλο «Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας» και μάλιστα φιλοξενούσε στήλες με προσωπικά βιώματα τριών γνωστών προσώπων: του Αποστόλη Τότσικα, της Λίζας Δουκακάρου και του Μιχάλη Ρέππα.

Θυμάμαι ότι, μέχρι και πριν λίγους μήνες,  ο τρόπος σκέψης μου και η συμπεριφορά μου όχι μόνο είχαν ακραίες αλλαγές, αλλά όσο περνούσε ο καιρός απογοητευόμουν όλο και περισσότερο από τα πάντα γύρω μου: φίλους, εχθρούς, άντρες, τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Είχα πιστέψει πολλές φορές ότι έχω κατάθλιψη, ότι κάτι μου συνέβαινε, ότι πρέπει να επισκεφτώ ψυχολόγο… Διάβαζα και τις ψυχολογίες της σχολής και ενώ δεν μου είχε περάσει ποτέ τίποτα τέτοιο από το μυαλό, ξαφνικά είχα όλα τα συμπτώματα! Μάθαινα πόσο κρίσιμος είναι ο ρόλος της οικογένειας και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ενήλικη προσωπικότητά μας και απογοητευόμουν από την τόσο άδικη ζωή. Ποτέ δεν έβλεπα τη θετική πλευρά. Αντιδρούσα στα πάντα για να αντιδράσω και πέρασε πολύ καιρός για να καταλάβω πως αυτό η επίθεση ήταν τελικά η άμυνά μου, αλλά και ο τρόπος μου να δείξω ότι κάτι με φοβίζει, με ενοχλεί, με πληγώνει. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό!

Πώς θα κατάφερνα να δεχτώ τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα να μένω σταθερή στις επιλογές μου χωρίς να επηρεάζομαι από την κριτική τους; Πώς θα αγαπήσω τα ελαττώματα τους, αφού έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό για τις ανθρώπινες σχέσεις; Και πώς θα πλησίαζα τη Χριστίνα που πάντα ήθελα να είμαι αν μισούσα τη Χριστίνα που έχω;

Θυμάμαι ότι, μέχρι πριν λίγες ώρες, παρατηρούσα κι εγώ η ίδια πόσο έχω αλλάξει. Συνειδητοποίησα ότι τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι τη ζωή που θα ζήσω, τον εαυτό μου που θα βελτιώσω, τη δουλειά μου που θα λατρέψω… Ούτε κουβέντα για τα άσχημα του παρελθόντος. Σκεφτόμουν πόσο ταλέντο έχω στο να συμβουλεύω, να γράφω (και άλλα που δεν θέλω να αναφέρω) και πως το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μπορείς να καταφέρνεις, και μάλιστα αρκετά καλά, ό,τι αγγίζεις κι εγώ αυτό…το’ χω! Κατάλαβα πως ήμουν τόσο κοντά στον εαυτό μου –όπως όλοι είμαστε- και πως για ανόητους (ή ίσως και για αναπτυξιακούς) λόγους δεν μπορούσα να τον βρω και, το χειρότερο, να τον αγαπήσω για τα θετικά του, ακόμη κι αν ήταν ελάχιστα. Και όσο για το ρόλο της οικογένειας, τώρα ξέρω πως αυτή, καλώς ή κακώς, είναι η ζωή ΜΟΥ! Ό,τι καλό κι αν έχω θα καθορίζει πάντα αυτό που είμαι, ενώ ό,τι κακό κι αν έχει γίνει, μόνο εγώ μπορώ να το αλλάξω και θα το κάνω!

Κάποτε είχα πει: «Είναι υπέροχο να μεγαλώνεις, όταν ταυτόχρονα συνειδητοποιείς πόσο «μεγάλος» γίνεσαι. Τώρα νιώθω πως, ναι, είναι. Κάποτε είχα πει επίσης ότι σταμάτησα να κάνω παρέα με κάποιες κοπέλες, που με απογοήτευε το ότι δεν μπορούσα να τις φτάσω, όταν κατάλαβα πως δεν θέλω να τις φτάσω! Κάπως έτσι έγινε και τώρα… Για να καταλάβω πως από το άγχος μου να γίνω η Χριστίνα που θέλω κατέληξα να γίνω η Χριστίνα που απεύχομαι, έπρεπε να θέλω τη Χριστίνα που έχω γίνει, ενώ ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έπρεπε να είμαι η Χριστίνα που θέλουν οι άλλοι! Ήμουν έφηβη και όλα όσα περνούσα ήταν φυσιολογικά, γιατί θα έπρεπε να αισθάνομαι ένοχη γι’ αυτό;

Δεν θυμάμαι ποια ακριβώς μέρα άρχισα να εκτιμώ τον εαυτό μου και να σκέφτομαι όλα αυτά... Αλλά η ημέρα που ένιωσα ενήλικας είναι η σημερινή... Γιατί μ’ αγαπώ πολύ και ξέρω πως κανείς πλέον δεν μπορεί να το χαλάσει. Μπορεί να είμαι ευαίσθητη και θα συνεχίσω να είμαι, γιατί έτσι έχω επιλέξει, αλλά όχι αδύναμη!

Αφιερωμένο σε όσους με νιώθουν.............

ΥΓ: Εσείς θυμάστε μία μέρα που γίνατε «μεγάλοι»; Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει την «αλυσίδα» με ανάρτηση στο δικό του μπλοκ. 

Γιατί τα παιδιά μας κάνουν «κακές» πράξεις;

Πόσες φορές δεν μας έχουν προβληματίσει κάποιες «κακές» πράξεις που έχουμε παρατηρήσει σε παιδιά; Πόσοι από σας τους γονείς δεν έχετε φτάσει πολύ κοντά στα όριά σας όταν τα παιδιά σας χτυπούν άλλα παιδιά, καταστρέφουν τα παιχνίδια άλλων παιδιών, βασανίζουν έντομα ή ζώα, κλέβουν αντικείμενα συμμαθητών τους ενώ ταυτόχρονα λένε ψέματα; Πόσοι, τέλος, έχετε αναρωτηθεί τι κάνετε λάθος με αποτέλεσμα το παιδί σας να υιοθετεί τέτοιες συμπεριφορές;

                                   Διαβάστε τη συνέχεια >>>

Ευτυχώς ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΑΙ ακόμη...

Πριν λίγες ώρες, ακούγοντας το τραγούδι «Καλημέρα Ελλάδα» από τον Νίκο Βουρλιώτη, είδα δίπλα στις «διαφημίσεις» άλλων τραγουδιών, ένα βίντεο-τραγούδι με τίτλο «Γ**Ω ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ». «Τι είναι αυτό;», ήταν η πρώτη μου σκέψη. Όπως ξέρετε, δεν αφήνω τίποτα χωρίς να το ψάξω, καθώς θέλω να έχω άποψη για όλα και το έχω πληρώσει άπειρες φορές αλλά συνεχίζω, πιστεύοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να μην επαναπαύεσαι. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να το ακούσω για να σχηματίσω κι εγώ με τη σειρά μου γνώμη. Παρακάτω έχω τις απόψεις μου για το θέμα και επιπλέον παραθέτω τρία βίντεο. Το ένα με το τραγούδι, το δεύτερο με την έκθεση μιας μαθήτριας Γ’ Γυμνασίου, την οποία θα συνδέσω παρακάτω με το θέμα και το τρίτο με το αγαπημένο μου τραγούδι για το πώς θα ήθελα να ζήσω αυτή τη ζωή.

Τι λέει; Θεέ μου, τι λέει;!! Ακούω καλά; 

Στίχος: Τους δώσαμε φαί και ελληνική παιδεία

Σχόλιο: Τους δώσαμε φαί και ελληνική παιδεία; Μακάρι να πηγαίναμε κι εμείς σε άλλη χώρα και να δουλεύαμε όπως κι αυτοί! Γιατί μη σχολιάσω το πόσο άξεστους μας λένε οι ξένοι και, μεταξύ μας, δεν έχουν και εντελώς άδικο, έτσι; Δε λέω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, υπάρχουν και οι αλλοδαποί-εγκληματίες όπως ΑΚΡΙΒΩΣ και οι Έλληνες! Όπως και το αντίθετο: έλληνες που εργάζονται σκληρά. Μην ξεχνάμε όμως ότι ακόμη και για τη συμπεριφορά τους (και τη συμπεριφορά μας), υπάρχουν κάποιες αιτίες… Που φυσικά εμείς οι Έλληνες -που «είμαστε καλύτεροι»- δεν κοιτάμε ΠΟΤΕ γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο και έτσι να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να ψάχνουμε τι κρύβετε από πίσω, στο οποίο είναι και η ουσία… Και εννοείται πως όταν μας τα κάνουν αυτά παραπονιόμαστε! Ένας αλβανός εγκληματίας φτάνει για να βγάλει το όνομα σε όλους, η μειοψηφία όμως δεν είναι που έβγαλε και τους έλληνες άχρηστους; Αυτή είναι η ελληνική παιδεία που λες ότι τους δίνουμε; Να τη χαιρόμαστε!! 

Στίχος: όλα τα αλβανάκια πιάνουν χώρο στα θρανία

Σχόλιο: ανύπαρκτο, διότι ξέρετε πόσο με αγγίζει το θέμα με τα παιδιά... Τι να πω, όποιος έβγαλε το τραγούδι είναι πραγματικά ΑΜΜΟΡΦΩΤΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης…!!! Τι σου φταίνε τα παιδιά βρε γελοίε; Δε συνεχίζω γιατί θα γίνω πραγματικά ΠΟΛΥ κακιά.! 

Στίχος: Ψηφίστε τώρα νόμους, όχι στους αλβανούς και στους ξένους παρανόμους

Σχόλιο: Έχουμε που έχουμε τόσο «υπέροχους» νόμους, απορώ, πώς και δεν έχει ψηφιστεί ακόμα κάνας τέτοιος;; Γι’ αυτό το θέμα θα μπορούσα πραγματικά να πω χιλιάδες πράγματα… Θα μπορούσαμε απλώς να δεχόμαστε όσους μπορούμε ώστε να μην υπάρχει ούτε αντιπαλότητα ανάμεσά μας αλλά ούτε να μην έχουν κι οι άνθρωποι αυτοί να φάνε με αποτέλεσμα να γίνονται εγκληματίες κι εμείς πάλι να τους βρίζουμε και πάει λέγοντας… ή θα μπορούσαμε να δώσουμε κάποια ελάχιστα δικαιώματα σε αυτούς τους ανθρώπους για να μπορούν να ζουν σαν άνθρωποι χωρίς να χρειαστεί να έχουν ελληνική υπηκοότητα το οποίο να είναι προνόμιο μόνο δικό μας. Αλλά.. Ελλάδα! Όταν τα βλέπουμε αυτά, ξέρουμε να αντιδράμε για τις ασχήμιες της, αλλά μπροστά στους αλλοδαπούς η Ελλάδα δεν έχει τίποτα το αξιόμεμπτο! Περιττό να πω πάλι για την ελληνική παιδεία, έτσι;

Στίχος: Συγνώμη Ελλαδίτσα μου, συγνώμη, αλλά τρομπάρεις

Σχόλιο: Είπες και κάτι σωστό…

Στίχος: Ελλάδα σημαίνει «ΠΑΤΡΙΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ»

Σχόλιο: Όχι φίλε μου… Λάθος σου τα είπανε! Δε σημαίνει αυτό η λέξη Ελλάδα! Ελλάδα σημαίνει «ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ (και όχι ΠΑΤΡΙΣ = εθνικισμός)-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ αλλά και/με ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ» Αυτό είναι Ελλάδα… Ή καλύτερα για σένα, αυτό ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ και λυπάμαι που δεν είναι γιατί απογοητεύεις εμένα και όποιος άλλον πραγματικά ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΕΙ!! Γιατί όταν είσαι φιλόπατρις -αν έχεις πάει σχολείο και ξέρεις τι σημαίνει η λέξη- ξέρεις καλύτερα απ’ όλους να υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου αλλά και να αντιδράς όπου πρέπει κάθε φορά. Αλλά εσύ μάλλον έχεις μπερδέψει το πότε αντιδράμε για καλό και πότε για κακό.! 

Στίχος: Δεν είμαι ρατσιστής, Έλληνας μόνο είμαι, ανώτερους απ’ όλους νιώθω κι έτσι σίγουρα είναι

Σχόλιο: Νομίζω απάντησες μόνος σου για το αν είσαι ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ή Έλληνας… Τώρα για το αν είμαστε ανώτεροι ή όχι διάβασε όλη την ανάρτηση…!! 

Στίχος: Είχαμε Παρθενώνα κι αυτοί ζούσαν στις σπηλιές. Μανδύες εμείς φοράγαμε κι αυτοί προβιές. Αλέξανδρο είχαμε και Λεωνίδα και Περικλή κι αυτοί ήταν ξυπόλυτοι χωρίς γραμματική. 

Σχόλιο:  Εδώ πραγματικά ΕΞΟΡΓΙΣΤΗΚΑ! Σκέφτηκα τόσα τόσα τόσα πράγματα… Αλλά δε θα μιλήσω πάλι για την παιδεία των Ελλήνων. Το μόνο που θα πω είναι συγχαρητήρια σε αυτόν που έγραψε το τραγούδι και σε όποιον άλλον το τραγουδά και το πιστεύει, που συνεχίζουν αυτή την τόσο σημαντική και πλούσια παιδεία που μας κληροδότησαν τα πρόσωπα που αναφέρονται. Συγχαρητήρια! Ευτυχώς που δεν βλέπει από μια μεριά ο Περικλής για την κατάντια μας και για το τι παιδεία έχουμε και πως την επιβαλλουμε στους άλλους! Αλλά γιατί να μην έβλεπε μπας και σας μάζευε; 

Ακούγοντας το τραγούδι πέρασαν από το μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις ώσπου πάλι απογοητεύτηκα και είπα ότι αυτή η χώρα δε θα πάει ποτέ μπροστά, οι πολίτες της θα συνεχίσουν να είναι ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ και πως δε θα ζήσουμε ποτέ αρμονικά όπως πάντα ονειρευόμουν από παιδί ακόμη… Διότι δεν ξέρω τι έχω δείξει μέχρι τώρα, που λέω πάντα ότι είμαι αντιδραστική, αλλά η πραγματική ζωή δεν είναι το να αντιδράς στα πάντα… Πραγματική ζωή είναι το μετά, το πέρα από την αντίδραση… Όλα αυτά που έχεις κερδίσει… 

Μετά από αυτή την τελευταία σκέψη είπα να δω μερικά βιντεάκια από ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ και Λ. Λαζόπουλο για να επανέλθω και να μην ξεχάσω κι αυτά που ξέρω! Ψάχνοντας λοιπόν, βρήκα ένα στο οποίο ο κύριος Λάκης Λαζόπουλος διάβαζε την έκθεση μιας μαθήτριας Γ’ Γυμνασίου, όπως αυτή την έγραψε στις απολυτήριες εξετάσεις του Ιουνίου και έπειτα την έστειλε η καθηγήτρια της στην εκπομπή (το βίντεο θα το βρείτε παρακάτω). Την ανακούφιση που ένιωσα δεν μπορώ να την περιγράψω… Εκτός από το γεγονός ότι «της έβγαλα το καπέλο», ήμουν τόσο περήφανη και συγκινημένη που υπάρχουν ακόμη τέτοιες φωνές και μάλιστα από εφήβους… Το έχω πει και θα το πω χιλιάδες φορές: τα παιδιά και τους εφήβους μη ΜΟΥ τα ακουμπάει κανείς!! Αφήστε τα παιδάκια ήσυχα! Μια ζωή τους κλείνετε το στόμα και τους επιβάλλεστε επειδή είστε μεγάλοι και τα ξέρετε όλα! Ε λοιπόν, αυτή η κοπέλα απέδειξε σε όλους μας (και στον «φίλο» με το τραγούδι παραπάνω) ότι είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένη από πολλούς που έχω γνωρίσει και ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι είναι οι μεγάλοι και θα έπρεπε να έχουν κριτική σκέψη… 

Συγχαρητήρια!! Ειλικρινά και όχι ειρωνικά αυτή τη φορά… Ευτυχώς!! Υπάρχει ακόμα έστω και ένας να μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν και τόσα όμορφα πράγματα εκτός από την ηλιθιότητα κάποιων!! Γιατί θα ένιωθα πολύ περήφανη αν αυτό το παιδί ήταν κόρη ή μαθήτριά μου… Πόσο δεν μετανιώνω και θέλω να χαραμίσω όλη μου τη ζωή γι’ αυτά τα ιδανικά… Και που ξέρετε; Ίσως κάποτε να είναι στ’ αλήθεια πάνω απ’ όλα ο «μαθητής» στο ελληνικό σχολείο… Και ο συνειδητοποιημένος Έλληνας με παιδεία να είναι πάνω απ’ όλα στη ζωή… Γιατί τώρα ΔΕΝ είναι!! 

Καινούργιο blog..!!

Σας προσκαλώ να ρίξετε μια ματιά στο καινούργιο μου μπλοκ. Δεν έχω τελειώσει με τις αναρτήσεις φυσικά, αλλά θα χαρώ να γίνετε αναγνώστες μου. Το καινούργιο αυτό μπλοκ έχει ως θέμα του την επιστήμη της λογοθεραπείας, με την οποία θα ασχοληθώ επαγγελματικά στο μέλλον. Τη λατρεύω και νομίζω πως είναι πολύ ενδιαφέροντα τα άρθρα που θα συναντάτε εκεί σε αναρτήσεις μου. Σας περιμένω..!!

Διαβάστε την πρώτη ανάρτηση μου:
Τι είναι και με τι ασχολείται η λογοθεραπεία;