"Cogito ergo sum": ΣΚΕΨΕΙΣ, ΣΚΕΨΕΙΣ, ΣΚΕΨΕΙΣ..........

Επιτέλους έχω twitter!!

2011-12-29T02:09:00.000-08:00

Τόσο καιρό το έλεγα: κάποια στιγμή πρέπει να κάνω λογαριασμό στο twitter.! Αλλά το πήγαινα από αναβολή σε αναβολή.. Τώρα επιτέλους το έφτιαξα! Όσοι θέλετε μπορείτε να με βρείτε

ΕΔΩ ( https://twitter.com/Christina_Geor ).

Χρόνια πολλά και καλά να περνάτε..!!

Κάποιες σκέψεις σχετικά με τα χάλια μας (αφορμή ο νέος νόμος για την παιδεία)

2011-10-24T11:02:00.000-07:00

Ποιος ακούει τη γνώμη μας; Έχουν στήσει μία δήθεν δημοκρατία (κατά την οποία πχ αξιολογούμε τους καθηγητές που μας κάνουν μάθημα) για να μας δείξουν ότι τους ενδιαφέρει η γνώμη μας, ενώ στην ουσία παίρνουν και διώχνουν όποιον γουστάρουν, ανάλογα με τα συμφέροντά τους κάθε φορά, και γιατί απλώς ΜΠΟΡΟΥΝ!!!!

Έχω μόνο μία απορία.. Πώς θα ζητήσετε αύριο-μεθαύριο από μας τους ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ να είμαστε σωστοί επαγγελματίες και να ενδιαφερόμαστε να προσφέρουμε στους "ασθενείς" που μας έχουν ανάγκη, τη στιγμή που ΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΧΕΤΕ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΜΑΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΕΤΕ, ΥΠΟΒΙΒΑΖΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΒΓΑΖΕΤΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ στο όνομα μιας οικονομικής κρίσης που εσείς οι ίδιοι προσπαθείτε να μας κάνετε πλύση εγκεφάλου ότι υπάρχει! Ποιον κοροϊδεύετε; Που θα βγείτε σε λίγο και θα μας πείτε ότι μας κλείνετε με αναστολή λειτουργίας (για να φαίνεται και αισιόδοξο το λουκέτο) με το πρόσχημα ότι δεν έχετε λεφτά, μπας και απορροφηθούν και κάμποσοι άνεργοι (2 σε 1 δηλαδή), επειδή ΤΩΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ!!!!!!! Και γιατί πρέπει να την πληρώσουμε τώρα εμείς; Τόσο χρόνια που ήσασταν και δεν τα βλέπατε;

Και για όσους ξέρουν γιατί με έχει πιάσει κρίση, δεν στενοχωρήθηκα επειδή την συγκεκριμένη καθηγήτρια την ήξερα πολύ... Απλώς σκέφτομαι τη Χριστίνα στη θέση της, που κάθε εξάμηνο που περνούσε λάτρευε και περισσότερο αυτό το επάγγελμα, ειδικά όταν στο πρώτο μάθημα μαζί με την συγκεκριμένη δάκρυσα όταν έλεγε ποιος είναι ο ρόλος μας και πως βοηθάμε. Και εύχομαι...να υπάρχουν κάποιοι αύριο-μεθαύριο, έστω λίγοι, που να αναγνωρίζουν το ότι τους βοηθάς, όπως εγώ της βγάζω το καπέλο για πολλά που έκανε για μας... Γιατί αν περιμένουμε πως σ' αυτό τον κόσμο θα δώσουν κάποτε σημασία στην ουσία, σε αξίες και όχι μόνο στα λεφτά, τότε λυπάμαι, αλλά ναι, είμαστε ουτοπιστές...

Δε θέλω να σας προσβάλω, αλλά εγώ έχω γραμμένα τα λεφτά σας..!! 20 χρόνια δεν ακούω άλλη κουβέντα παρά μόνο ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία! Ποιος το λέει αυτό; Που δεν μπορείς να κάνεις ΤΙΠΟΤΑ χωρίς λεφτά, εκεί μας έχετε φτάσει! Που δεν ξέρω τι άλλο να κόψω από την προσωπική μου ζωή/ψυχαγωγία για να μου φτάνουν!!!!! Δε θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά Δ-Ε-Ν Μ-Π-Η-Κ-Α Σ-Ε Α-Υ-Τ-Η Τ-Η Σ-Χ-Ο-Λ-Η Ε-Π-Ε-Ι-Δ-Η Μ-Ε Ε-Ν-Δ-Ι-Α-Φ-Ε-Ρ-Ο-Υ-Ν Τ-Α Λ-Ε-Φ-Τ-Α Σ-Α-Σ!!!!!! Πείτε με συναισθηματική, πείτε με ότι θέλετε... ΕΓΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΟΥΛΑΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δυστυχία - Αυτοεκτίμηση, σημειώσατε..διπλό!

2011-09-18T07:31:00.000-07:00

Η αυτοπεποίθηση είναι τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν πάνω απ’ όλα δεν πιστεύεις στον εαυτό σου. Και είναι απολύτως λογικό, νομίζω. Πώς να πιστεύεις σε αξίες, αν δεν πιστεύεις στη Χριστίνα (=στον εαυτό σου) για να τις εφαρμόζεις; Μπορεί να έχεις διάφορες γνώμες και πεποιθήσεις, όπως όλοι έχουμε, όμως τι κάνουμε τελικά γι’ αυτές; Στην ουσία τίποτα… Το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε όλους τους υπόλοιπους για όσα δεν έχουμε κάνει εμείς. Όχι όμως ότι έχουμε προσπαθήσει κιόλας… Γιατί όμως το κάνουμε αυτό;

Κανείς δε θέλει να βλέπει ότι δε μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τις επιθυμίες του. Όλοι απογοητευόμαστε όταν κατηγορούμε τους άλλους επειδή εμείς είμαστε δυστυχισμένοι ή, καλύτερα, επειδή εμείς δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί, βλέπετε, κάνουμε ένα τεράστιο λάθος: περιμένουμε από τους άλλους να μας κάνουν ευτυχισμένους… Όμως τι γίνεται όταν κι αυτοί με τη σειρά τους περιμένουν τους άλλους, κι εκείνοι τους άλλους…; Τότε ποιος γίνεται ευτυχισμένος; Κανείς…

Ακούμε όλους να λένε πως δεν υπάρχουν φιλίες, σχέσεις, αγάπη… «Η αγάπη είναι όντως η μεγαλύτερη πλήρωση της ύπαρξης, όταν όμως πρόκειται για αγάπη που δίνεις», γράφει η Μάρω Βαμβουνάκη στο βιβλίο της ‘Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης’, ενώ ο Λέο Μπουσκάλια στο βιβλίο του ‘Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις’ μας διδάσκει πως η αγάπη μαθαίνεται. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι προσφέρουμε εμείς στους άλλους, αντί να περιμένουμε εκείνοι να κάνουν πάντα το πρώτο βήμα να μας δώσουν πράγματα; Δεν είναι αρκετά εγωιστικό αυτό;

Θα καταλήξω πάλι στο πόσο σημαντική είναι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών και θα γίνω πάλι φορτική. Όμως, μέχρι τώρα, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίει η χαμηλή αυτοεκτίμηση, που φυσικά είναι απόρροια από τα όρια που οι γονείς μας ποτέ δεν μας έθεσαν όταν ήμασταν παιδιά και από τη αγάπη που ποτέ δε νιώσαμε. Όταν δεν αγαπάμε τον ίδιο μας τον εαυτό και δε σεβόμαστε τα «θέλω» του, πώς περιμένουμε να σεβαστούμε την προσωπικότητα του άλλου και να τον αγαπήσουμε;

Έτσι, καταλήγουμε σ’ αυτό που είπα στην αρχή: είμαστε δυστυχισμένοι γιατί οι άλλοι δε θέλουν εμάς, γιατί οι άλλοι δεν είναι διατεθειμένοι να μας δώσουν αγάπη… Όμως εμείς ποτέ δεν προσπαθούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό! Δεν προσπαθούμε να αποδείξουμε τι αξίζουμε, μάλλον γιατί πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε! Γιατί κάποιος δεν ενίσχυσε την αυτοεκτίμησή μας όταν έπρεπε, με αποτέλεσμα τώρα να φοβόμαστε να κάνουμε λάθος ή να διστάζουμε να διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε «νομίζοντας» πως είναι «πολλά» για μας! Και καταλήγουμε πάλι να στηρίζουμε στους άλλους το πώς θα ζήσουμε τη δική μας ζωή! Πράγμα αστείο αν σκεφτούμε και τα εξής: είναι δυνατόν να ξέρουν οι άλλοι τι θέλουμε εμείς από τη ζωή μας για να είμαστε ευτυχισμένοι; Και, επιπλέον, γιατί να μας αξίζει να καταλήγουμε να θέλουμε κι εμείς ό,τι και οι άλλοι (αφού «συμβιβαζόμαστε» να παίρνουμε ότι μας δώσουν); Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε βαθύτερα στον εαυτό μας για το τι πραγματικά θέλουμε και να μην ενθουσιαζόμαστε με το γεγονός ότι κάποιοι θέλουν απλώς να μας δώσουν;

Ειδικά οι γυναίκες, ενθουσιάζονται πολύ περισσότερο παρά εκλογικεύουν τις καταστάσεις γύρω τους. Καθόλου τυχαίο! Διότι οι γυναίκες ήταν ανέκαθεν οι ανασφαλείς προσωπικότητες, ενώ οι άντρες έχουν ανατραφεί με τη νοοτροπία του «κυνηγού». Μπορεί και τα δύο φύλα να μοιράζονται τους ίδιους φόβους και ανασφάλειες, αλλά πάντα οι γυναίκες ήταν εκδηλωτικές· οι άντρες ήταν οι «δυνατοί» που δεν έπρεπε ποτέ να δείξουν ότι πονάνε ή πληγώνονται. Φυσικά, δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση ότι αυτά πρέπει να συμβαίνουν, αντιθέτως! Απλώς οι νοοτροπίες μέσα στο πέρασμα του χρόνου δεν αλλάζουν τόσο εύκολα, όσο κι αν βλέπουμε ότι ορισμένα πράγματα έχουν αλλάξει (και ίσως καλώς έχουν αλλάξει).

Να σκεφτόμαστε λοιπόν πάντα, γυναίκες και άντρες, ότι πρέπει να μας ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων που μπορεί να μας δώσει κάποιος. Να έχουμε αυτοεκτίμηση, ή να προσπαθήσουμε να την ενισχύσουμε, γιατί ΟΛΟΙ αξίζουμε να έχουμε αυτά που θέλουμε και να μην ενθουσιαζόμαστε όταν μας πλησιάζει κάποιος απλώς επειδή έχουμε ανάγκη ακριβώς αυτό: να μας πλησιάσει κάποιος (που σημειώστε ότι κι αυτό πάλι από χαμηλή αυτοεκτίμηση το κάνουμε). Εμείς μόνο ξέρουμε πώς θα γίνει αυτό (να πιστέψουμε στον εαυτό μας), κανείς άλλος.

Όπως είπα, αν ισχυροποιήσουμε την προσωπικότητά μας, θα μπορούμε να πούμε ευκολότερα «όχι», ώστε να αναγνωρίσουμε και ευκολότερα αυτό που θέλουμε όταν με το καλό το συναντήσουμε. Γιατί δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, αλλά το να μην λέμε ποτέ «όχι» δεν είναι επιλογή και σε καμία περίπτωση δεν το κάνουμε επειδή είμαστε «καλοί» και θέλουμε να κάνουμε χάρες στους άλλους. Αδυναμία είναι… Παρασυρόμαστε να πραγματοποιήσουμε τα «θέλω» των άλλων και ακριβώς επειδή περιμένουμε κι εκείνοι να κάνουν το ίδιο (περιμένουμε οι άλλοι να μας κάνουν ευτυχισμένους), δεν βλέπουμε ποτέ τα δικά μας, δε μάθαμε να τα βλέπουμε επειδή δεν τα σεβόμαστε άρα επειδή δεν αγαπάμε τον εαυτό μας!

Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους να μαντέψουν τι θέλουμε! Η σχέση δεν είναι αντάλλαγμα! «Κάνω αυτά που θέλεις, κάνεις αυτά που θέλω», όχι! Αυτό είναι συμβιβασμός! Η σχέση είναι μοίρασμα… Βρίσκεις τον άνθρωπο με τον οποίο ταιριάζεις περισσότερο ώστε να μπορέσει ο ένας να δεχτεί πιο εύκολα το «εγώ» του άλλου. Δεν γινόμαστε ο καθένας κάτι άλλο γι’ αυτόν που αγαπάμε…!! Δεν γινόμαστε αυτό που νομίζουμε ότι θέλει ο άλλος από φόβο μήπως τον χάσουμε! Ας τον χάσουμε, εφόσον δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει… Αν μας ταιριάζει, δε θα κινδυνέψουμε να τον χάσουμε ποτέ! Αν αξίζει, δεν θα μας κάνει να αμφιβάλλουμε ποτέ! Έλεος, γιατί να πιστεύουμε ότι μας αξίζει αυτή η ταπείνωση; Αξίζουμε τα πάντα επειδή είμαστε απλά ο εαυτός μας! Γιατί αναγκάζουμε τον εαυτό μας να γίνει κάτι άλλο και να απογοητευτούμε;

Μόνοι υπεύθυνοι για την ευτυχία μας είμαστε εμείς! Γι’ αυτό…

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!

Αυτό μας αξίζει, και, μας αξίζει αυτό!

Η ζωή είναι ωραία...!!

2011-09-02T04:11:00.000-07:00

Χτες το βράδυ από Κω για Πειραιά με το καράβι, γνώρισα μία κυρία που πήγαινε διακοπές με το γιο της και τυχαία έκατσα μαζί τους γιατί δεν έβρισκα θέση. Και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτή τη συγκυρία... Παρακάτω θα διαβάσετε τη συζήτησή μας.......

(Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...) >>>

Εφηβικά κατάλοιπα μιας μετεφηβικής εποχής...1

2011-08-11T04:24:00.000-07:00

Το βρήκα τυχαία σε ένα ιστολόγιο που βρήκα επίσης τυχαία... Και μου θύμισε αυτό ακριβώς που λέει η iliaxtida στο ομώνυμο μπλοκ της και συγκεκριμένα στην περιγραφή του: Εφηβικά κατάλοιπα μιας μετεφηβικής εποχής ......................................... Αυτές ακριβώς τις σκέψεις είχα μέχρι πριν λίγο καιρό.. Μέχρι "την ημέρα που ένιωσα ενήλικας".. Μοιάζει γελοίο, αλλά αυτά είναι τα εφηβικά κατάλοιπα στην μετεφηβική εποχή... Ίσως κάποιοι με τις ίδιες σκέψεις καταλαβαίνουν τι θέλω να πω..

Καταγγέλω...

2011-07-02T07:37:00.000-07:00

Όπως γνωρίζετε, η ΠΝΟ είχε ανακοινώσει απεργίες για τις ημέρες Τρίτη 28/06 και Τετάρτη 29/06 και τα πλοία έμεναν δεμένα στο λιμάνι του Πειραιά μέχρι και το βράδυ τις Πέμπτης 30/06.

Είμαι φοιτήτρια του τμήματος Λογοθεραπείας του ΤΕΙ Ηπείρου (Ιωάννινα) και ταξίδεψα την Πέμπτη αρχικά με λεωφορείο μέχρι Αθήνα και μετά το βράδυ –στις 11 προβλεπόταν η αναχώρηση και τελικά ξεκινήσαμε στις 12- με το “BLUE STAR 1” για να φτάσω το πρωί –γύρω στις 11 με 12- στην Κω απ’ όπου κατάγομαι.

Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν αφόρητη: μέχρι τελευταία στιγμή το μεσημέρι της Πέμπτης ρωτούσα για να δω αν θα ταξιδέψω και όταν τελικά έφτασα στο λιμάνι, έκανα 40 λεπτά από την είσοδο για να φτάσω στα πλοία! Έβλεπα πεζούς να περπατάνε και να μην μπορούν να περάσουν από τα αυτοκίνητα, έλεγα ότι και να βγω για να πάω με τα πόδια πάλι δεν θα φτάσω ποτέ!

Το αποτέλεσμα ήταν να μπω στο πλοίο, να έχει πάρα πολύ κόσμο, αμέτρητα αυτοκίνητα και φυσικά να μην έχει χώρο για τις βαλίτσες! Έτσι, φτάνοντας στο λιμάνι της Κω, η βαλίτσα μου δεν ήταν πουθενά!! Έψαξα παντού, ρώτησα τους πάντες και τελικά κατέληξα να ανέβω επάνω για να τη δηλώσω.

Αποφάσισα να κάνω την εξής καταγγελία, γιατί αναρωτιέμαι… Ένα πλοίο, δεν έχει συγκεκριμένες θέσεις και δεν πρέπει να δέχεται έναν συγκεκριμένο αριθμό επιβατών; Το να ταξιδεύουν σε δύο πλοία επιβάτες τριών ημερών δεν είναι παράνομο ή τουλάχιστον άδικο; Το ότι μόνο ελάχιστες φορές χρησιμοποιούν τα αυτοκόλλητα με τους αριθμούς για τις βαλίτσες κι ότι μία από τις ελάχιστες αυτές φορές θα έπρεπε να ήταν σε εκείνο το ταξίδι που γινόταν χαμός, κι αυτά παράνομα δεν είναι; Το ότι ταλαιπωρήθηκε τόσος κόσμος, κι εγώ μαζί που έχασα και τη βαλίτσα μου, ήταν λογικό να γίνει για να βγάλουν κάποιοι τα λεφτά που έχασαν τις δύο μέρες που κατά τ’ άλλα έκαναν απεργία;

Σχετικά με τη βαλίτσα, ήταν μία αρκετά μεγάλη καθώς έκανα σχεδόν «μετακόμιση», δηλαδή είχα μέσα όλα μου τα ρούχα και παπούτσια, αποφασισμένη να μην ταλαιπωρούμαι ξανά και ξανά με τόσο βάρος και να αφήσω όλα τα καλοκαιρινά στην Κω, όταν τον Σεπτέμβρη θα επέστρεφα. Και αναρωτιέμαι πάλι: ποιος θα μου δώσει εμένα τόόόόσα λεφτά να αγοράσω ξανά όλα τα ρούχα που έχασα; Είμαι φοιτήτρια, οι γονείς μου δεν είναι πλούσιοι όπως μερικοί μερικοί (μη λέμε ονόματα), ήρθα στο σπίτι και δεν είχα ούτε εσώρουχα να φορέσω, παρά μόνο ελάχιστα, όπως και ελάχιστα ρούχα. Πώς θα βγω εγώ έξω από το σπίτι; Δούλευα δύο καλοκαίρια για να αγοράσω αυτά τα ρούχα και το laptop το οποίο είχα επίσης μέσα στη βαλίτσα! Τώρα θα μου πείτε, κι εγώ μέσα στη βαλίτσα βρήκα να το βάλω, αλλά δεν ήθελα να το κουβαλάω, και δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε, να μην παίρνουμε τα πράγματά μας επειδή στο BLUE STAR θα τα χάνουμε; Αν ήταν να μας το έλεγαν να το ξέραμε.! Αλλά όσο ασήμαντο και να φαίνεται ότι κάνω ολόκληρη ιστορία γι’ αυτό το θέμα, γιατί να μου αξίζει τέτοια ταλαιπωρία, γιατί να μη μου αξίζει να κάνω τις διακοπές μου όπως είχα προβλέψει και πως θα πηγαίνω στη δουλειά χωρίς ρούχα;! Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της ανευθυνότητας αυτής;

Να σας ενημερώσω πως έχω ήδη ζητήσει νομικές συμβουλές για το θέμα και γνωρίζω πολύ καλά τα δικαιώματα μου. Σε περίπτωση που, μέχρι και την Τρίτη, δε μου απαντήσουν θετικά ότι βρέθηκε η βαλίτσα, θα αρχίσω να έχω απαιτήσεις. Δεν το λέω απειλητικά, ούτε θέλω να αγοράσω καινούργια ρούχα, υπολογιστή και να μου δώσουν χρήματα ή δεν ξέρω τι. Έχω μάθει τι θα πει δικαιοσύνη και καμία σχέση δεν έχει με το να ζητάς απλά για να ζητάς και να κάνεις τα πάντα για το συμφέρον σου. Όμως το να μη διεκδικείς έστω αυτά που σου ανήκουν απέχει πολύ, δε συμφωνείται;

Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας...

2011-06-28T13:38:00.000-07:00

Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο περιοδικό PSICHOLOGIES (τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου) , ήρθαν στο μυαλό μου οι σκέψεις που παραθέτω παρακάτω... Το άρθρο είχε τίτλο «Η ημέρα που ένιωσα ενήλικας» και μάλιστα φιλοξενούσε στήλες με προσωπικά βιώματα τριών γνωστών προσώπων: του Αποστόλη Τότσικα, της Λίζας Δουκακάρου και του Μιχάλη Ρέππα.

Θυμάμαι ότι, μέχρι και πριν λίγους μήνες, ο τρόπος σκέψης μου και η συμπεριφορά μου όχι μόνο είχαν ακραίες αλλαγές, αλλά όσο περνούσε ο καιρός απογοητευόμουν όλο και περισσότερο από τα πάντα γύρω μου: φίλους, εχθρούς, άντρες, τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Είχα πιστέψει πολλές φορές ότι έχω κατάθλιψη, ότι κάτι μου συνέβαινε, ότι πρέπει να επισκεφτώ ψυχολόγο… Διάβαζα και τις ψυχολογίες της σχολής και ενώ δεν μου είχε περάσει ποτέ τίποτα τέτοιο από το μυαλό, ξαφνικά είχα όλα τα συμπτώματα! Μάθαινα πόσο κρίσιμος είναι ο ρόλος της οικογένειας και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ενήλικη προσωπικότητά μας και απογοητευόμουν από την τόσο άδικη ζωή. Ποτέ δεν έβλεπα τη θετική πλευρά. Αντιδρούσα στα πάντα για να αντιδράσω και πέρασε πολύ καιρός για να καταλάβω πως αυτό η επίθεση ήταν τελικά η άμυνά μου, αλλά και ο τρόπος μου να δείξω ότι κάτι με φοβίζει, με ενοχλεί, με πληγώνει. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό!

Πώς θα κατάφερνα να δεχτώ τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα να μένω σταθερή στις επιλογές μου χωρίς να επηρεάζομαι από την κριτική τους; Πώς θα αγαπήσω τα ελαττώματα τους, αφού έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό για τις ανθρώπινες σχέσεις; Και πώς θα πλησίαζα τη Χριστίνα που πάντα ήθελα να είμαι αν μισούσα τη Χριστίνα που έχω;

Θυμάμαι ότι, μέχρι πριν λίγες ώρες, παρατηρούσα κι εγώ η ίδια πόσο έχω αλλάξει. Συνειδητοποίησα ότι τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι τη ζωή που θα ζήσω, τον εαυτό μου που θα βελτιώσω, τη δουλειά μου που θα λατρέψω… Ούτε κουβέντα για τα άσχημα του παρελθόντος. Σκεφτόμουν πόσο ταλέντο έχω στο να συμβουλεύω, να γράφω (και άλλα που δεν θέλω να αναφέρω) και πως το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να μπορείς να καταφέρνεις, και μάλιστα αρκετά καλά, ό,τι αγγίζεις κι εγώ αυτό…το’ χω! Κατάλαβα πως ήμουν τόσο κοντά στον εαυτό μου –όπως όλοι είμαστε- και πως για ανόητους (ή ίσως και για αναπτυξιακούς) λόγους δεν μπορούσα να τον βρω και, το χειρότερο, να τον αγαπήσω για τα θετικά του, ακόμη κι αν ήταν ελάχιστα. Και όσο για το ρόλο της οικογένειας, τώρα ξέρω πως αυτή, καλώς ή κακώς, είναι η ζωή ΜΟΥ! Ό,τι καλό κι αν έχω θα καθορίζει πάντα αυτό που είμαι, ενώ ό,τι κακό κι αν έχει γίνει, μόνο εγώ μπορώ να το αλλάξω και θα το κάνω!

Κάποτε είχα πει: «Είναι υπέροχο να μεγαλώνεις, όταν ταυτόχρονα συνειδητοποιείς πόσο «μεγάλος» γίνεσαι. Τώρα νιώθω πως, ναι, είναι. Κάποτε είχα πει επίσης ότι σταμάτησα να κάνω παρέα με κάποιες κοπέλες, που με απογοήτευε το ότι δεν μπορούσα να τις φτάσω, όταν κατάλαβα πως δεν θέλω να τις φτάσω! Κάπως έτσι έγινε και τώρα… Για να καταλάβω πως από το άγχος μου να γίνω η Χριστίνα που θέλω κατέληξα να γίνω η Χριστίνα που απεύχομαι, έπρεπε να θέλω τη Χριστίνα που έχω γίνει, ενώ ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έπρεπε να είμαι η Χριστίνα που θέλουν οι άλλοι! Ήμουν έφηβη και όλα όσα περνούσα ήταν φυσιολογικά, γιατί θα έπρεπε να αισθάνομαι ένοχη γι’ αυτό;

Δεν θυμάμαι ποια ακριβώς μέρα άρχισα να εκτιμώ τον εαυτό μου και να σκέφτομαι όλα αυτά... Αλλά η ημέρα που ένιωσα ενήλικας είναι η σημερινή... Γιατί μ’ αγαπώ πολύ και ξέρω πως κανείς πλέον δεν μπορεί να το χαλάσει. Μπορεί να είμαι ευαίσθητη και θα συνεχίσω να είμαι, γιατί έτσι έχω επιλέξει, αλλά όχι αδύναμη!

Αφιερωμένο σε όσους με νιώθουν.............

ΥΓ: Εσείς θυμάστε μία μέρα που γίνατε «μεγάλοι»; Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει την «αλυσίδα» με ανάρτηση στο δικό του μπλοκ.

Γιατί τα παιδιά μας κάνουν «κακές» πράξεις;

2011-06-20T10:39:00.000-07:00

Πόσες φορές δεν μας έχουν προβληματίσει κάποιες «κακές» πράξεις που έχουμε παρατηρήσει σε παιδιά; Πόσοι από σας τους γονείς δεν έχετε φτάσει πολύ κοντά στα όριά σας όταν τα παιδιά σας χτυπούν άλλα παιδιά, καταστρέφουν τα παιχνίδια άλλων παιδιών, βασανίζουν έντομα ή ζώα, κλέβουν αντικείμενα συμμαθητών τους ενώ ταυτόχρονα λένε ψέματα; Πόσοι, τέλος, έχετε αναρωτηθεί τι κάνετε λάθος με αποτέλεσμα το παιδί σας να υιοθετεί τέτοιες συμπεριφορές;

Διαβάστε τη συνέχεια >>>

Ευτυχώς ΣΥΓΚΙΝΟΥΜΑΙ ακόμη...

2011-05-21T05:09:00.000-07:00

Πριν λίγες ώρες, ακούγοντας το τραγούδι «Καλημέρα Ελλάδα» από τον Νίκο Βουρλιώτη, είδα δίπλα στις «διαφημίσεις» άλλων τραγουδιών, ένα βίντεο-τραγούδι με τίτλο «Γ**Ω ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ». «Τι είναι αυτό;», ήταν η πρώτη μου σκέψη. Όπως ξέρετε, δεν αφήνω τίποτα χωρίς να το ψάξω, καθώς θέλω να έχω άποψη για όλα και το έχω πληρώσει άπειρες φορές αλλά συνεχίζω, πιστεύοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να μην επαναπαύεσαι. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να το ακούσω για να σχηματίσω κι εγώ με τη σειρά μου γνώμη. Παρακάτω έχω τις απόψεις μου για το θέμα και επιπλέον παραθέτω τρία βίντεο. Το ένα με το τραγούδι, το δεύτερο με την έκθεση μιας μαθήτριας Γ’ Γυμνασίου, την οποία θα συνδέσω παρακάτω με το θέμα και το τρίτο με το αγαπημένο μου τραγούδι για το πώς θα ήθελα να ζήσω αυτή τη ζωή.

Τι λέει; Θεέ μου, τι λέει;!! Ακούω καλά;

Στίχος: Τους δώσαμε φαί και ελληνική παιδεία

Σχόλιο: Τους δώσαμε φαί και ελληνική παιδεία; Μακάρι να πηγαίναμε κι εμείς σε άλλη χώρα και να δουλεύαμε όπως κι αυτοί! Γιατί μη σχολιάσω το πόσο άξεστους μας λένε οι ξένοι και, μεταξύ μας, δεν έχουν και εντελώς άδικο, έτσι; Δε λέω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, υπάρχουν και οι αλλοδαποί-εγκληματίες όπως ΑΚΡΙΒΩΣ και οι Έλληνες! Όπως και το αντίθετο: έλληνες που εργάζονται σκληρά. Μην ξεχνάμε όμως ότι ακόμη και για τη συμπεριφορά τους (και τη συμπεριφορά μας), υπάρχουν κάποιες αιτίες… Που φυσικά εμείς οι Έλληνες -που «είμαστε καλύτεροι»- δεν κοιτάμε ΠΟΤΕ γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο και έτσι να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα, χωρίς να ψάχνουμε τι κρύβετε από πίσω, στο οποίο είναι και η ουσία… Και εννοείται πως όταν μας τα κάνουν αυτά παραπονιόμαστε! Ένας αλβανός εγκληματίας φτάνει για να βγάλει το όνομα σε όλους, η μειοψηφία όμως δεν είναι που έβγαλε και τους έλληνες άχρηστους; Αυτή είναι η ελληνική παιδεία που λες ότι τους δίνουμε; Να τη χαιρόμαστε!!

Στίχος: όλα τα αλβανάκια πιάνουν χώρο στα θρανία

Σχόλιο: ανύπαρκτο, διότι ξέρετε πόσο με αγγίζει το θέμα με τα παιδιά... Τι να πω, όποιος έβγαλε το τραγούδι είναι πραγματικά ΑΜΜΟΡΦΩΤΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης…!!! Τι σου φταίνε τα παιδιά βρε γελοίε; Δε συνεχίζω γιατί θα γίνω πραγματικά ΠΟΛΥ κακιά.!

Στίχος: Ψηφίστε τώρα νόμους, όχι στους αλβανούς και στους ξένους παρανόμους

Σχόλιο: Έχουμε που έχουμε τόσο «υπέροχους» νόμους, απορώ, πώς και δεν έχει ψηφιστεί ακόμα κάνας τέτοιος;; Γι’ αυτό το θέμα θα μπορούσα πραγματικά να πω χιλιάδες πράγματα… Θα μπορούσαμε απλώς να δεχόμαστε όσους μπορούμε ώστε να μην υπάρχει ούτε αντιπαλότητα ανάμεσά μας αλλά ούτε να μην έχουν κι οι άνθρωποι αυτοί να φάνε με αποτέλεσμα να γίνονται εγκληματίες κι εμείς πάλι να τους βρίζουμε και πάει λέγοντας… ή θα μπορούσαμε να δώσουμε κάποια ελάχιστα δικαιώματα σε αυτούς τους ανθρώπους για να μπορούν να ζουν σαν άνθρωποι χωρίς να χρειαστεί να έχουν ελληνική υπηκοότητα το οποίο να είναι προνόμιο μόνο δικό μας. Αλλά.. Ελλάδα! Όταν τα βλέπουμε αυτά, ξέρουμε να αντιδράμε για τις ασχήμιες της, αλλά μπροστά στους αλλοδαπούς η Ελλάδα δεν έχει τίποτα το αξιόμεμπτο! Περιττό να πω πάλι για την ελληνική παιδεία, έτσι;

Στίχος: Συγνώμη Ελλαδίτσα μου, συγνώμη, αλλά τρομπάρεις

Σχόλιο: Είπες και κάτι σωστό…

Στίχος: Ελλάδα σημαίνει «ΠΑΤΡΙΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ»

Σχόλιο: Όχι φίλε μου… Λάθος σου τα είπανε! Δε σημαίνει αυτό η λέξη Ελλάδα! Ελλάδα σημαίνει «ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ (και όχι ΠΑΤΡΙΣ = εθνικισμός)-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ αλλά και/με ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ» Αυτό είναι Ελλάδα… Ή καλύτερα για σένα, αυτό ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ και λυπάμαι που δεν είναι γιατί απογοητεύεις εμένα και όποιος άλλον πραγματικά ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΕΙ!! Γιατί όταν είσαι φιλόπατρις -αν έχεις πάει σχολείο και ξέρεις τι σημαίνει η λέξη- ξέρεις καλύτερα απ’ όλους να υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου αλλά και να αντιδράς όπου πρέπει κάθε φορά. Αλλά εσύ μάλλον έχεις μπερδέψει το πότε αντιδράμε για καλό και πότε για κακό.!

Στίχος: Δεν είμαι ρατσιστής, Έλληνας μόνο είμαι, ανώτερους απ’ όλους νιώθω κι έτσι σίγουρα είναι

Σχόλιο: Νομίζω απάντησες μόνος σου για το αν είσαι ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ή Έλληνας… Τώρα για το αν είμαστε ανώτεροι ή όχι διάβασε όλη την ανάρτηση…!!

Στίχος: Είχαμε Παρθενώνα κι αυτοί ζούσαν στις σπηλιές. Μανδύες εμείς φοράγαμε κι αυτοί προβιές. Αλέξανδρο είχαμε και Λεωνίδα και Περικλή κι αυτοί ήταν ξυπόλυτοι χωρίς γραμματική.

Σχόλιο: Εδώ πραγματικά ΕΞΟΡΓΙΣΤΗΚΑ! Σκέφτηκα τόσα τόσα τόσα πράγματα… Αλλά δε θα μιλήσω πάλι για την παιδεία των Ελλήνων. Το μόνο που θα πω είναι συγχαρητήρια σε αυτόν που έγραψε το τραγούδι και σε όποιον άλλον το τραγουδά και το πιστεύει, που συνεχίζουν αυτή την τόσο σημαντική και πλούσια παιδεία που μας κληροδότησαν τα πρόσωπα που αναφέρονται. Συγχαρητήρια! Ευτυχώς που δεν βλέπει από μια μεριά ο Περικλής για την κατάντια μας και για το τι παιδεία έχουμε και πως την επιβαλλουμε στους άλλους! Αλλά γιατί να μην έβλεπε μπας και σας μάζευε;

Ακούγοντας το τραγούδι πέρασαν από το μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις ώσπου πάλι απογοητεύτηκα και είπα ότι αυτή η χώρα δε θα πάει ποτέ μπροστά, οι πολίτες της θα συνεχίσουν να είναι ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΙ και πως δε θα ζήσουμε ποτέ αρμονικά όπως πάντα ονειρευόμουν από παιδί ακόμη… Διότι δεν ξέρω τι έχω δείξει μέχρι τώρα, που λέω πάντα ότι είμαι αντιδραστική, αλλά η πραγματική ζωή δεν είναι το να αντιδράς στα πάντα… Πραγματική ζωή είναι το μετά, το πέρα από την αντίδραση… Όλα αυτά που έχεις κερδίσει…

Μετά από αυτή την τελευταία σκέψη είπα να δω μερικά βιντεάκια από ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ και Λ. Λαζόπουλο για να επανέλθω και να μην ξεχάσω κι αυτά που ξέρω! Ψάχνοντας λοιπόν, βρήκα ένα στο οποίο ο κύριος Λάκης Λαζόπουλος διάβαζε την έκθεση μιας μαθήτριας Γ’ Γυμνασίου, όπως αυτή την έγραψε στις απολυτήριες εξετάσεις του Ιουνίου και έπειτα την έστειλε η καθηγήτρια της στην εκπομπή (το βίντεο θα το βρείτε παρακάτω). Την ανακούφιση που ένιωσα δεν μπορώ να την περιγράψω… Εκτός από το γεγονός ότι «της έβγαλα το καπέλο», ήμουν τόσο περήφανη και συγκινημένη που υπάρχουν ακόμη τέτοιες φωνές και μάλιστα από εφήβους… Το έχω πει και θα το πω χιλιάδες φορές: τα παιδιά και τους εφήβους μη ΜΟΥ τα ακουμπάει κανείς!! Αφήστε τα παιδάκια ήσυχα! Μια ζωή τους κλείνετε το στόμα και τους επιβάλλεστε επειδή είστε μεγάλοι και τα ξέρετε όλα! Ε λοιπόν, αυτή η κοπέλα απέδειξε σε όλους μας (και στον «φίλο» με το τραγούδι παραπάνω) ότι είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένη από πολλούς που έχω γνωρίσει και ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι είναι οι μεγάλοι και θα έπρεπε να έχουν κριτική σκέψη…

Συγχαρητήρια!! Ειλικρινά και όχι ειρωνικά αυτή τη φορά… Ευτυχώς!! Υπάρχει ακόμα έστω και ένας να μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν και τόσα όμορφα πράγματα εκτός από την ηλιθιότητα κάποιων!! Γιατί θα ένιωθα πολύ περήφανη αν αυτό το παιδί ήταν κόρη ή μαθήτριά μου… Πόσο δεν μετανιώνω και θέλω να χαραμίσω όλη μου τη ζωή γι’ αυτά τα ιδανικά… Και που ξέρετε; Ίσως κάποτε να είναι στ’ αλήθεια πάνω απ’ όλα ο «μαθητής» στο ελληνικό σχολείο… Και ο συνειδητοποιημένος Έλληνας με παιδεία να είναι πάνω απ’ όλα στη ζωή… Γιατί τώρα ΔΕΝ είναι!!

Καινούργιο blog..!!

2011-05-15T06:54:00.000-07:00

Σας προσκαλώ να ρίξετε μια ματιά στο καινούργιο μου μπλοκ. Δεν έχω τελειώσει με τις αναρτήσεις φυσικά, αλλά θα χαρώ να γίνετε αναγνώστες μου. Το καινούργιο αυτό μπλοκ έχει ως θέμα του την επιστήμη της λογοθεραπείας, με την οποία θα ασχοληθώ επαγγελματικά στο μέλλον. Τη λατρεύω και νομίζω πως είναι πολύ ενδιαφέροντα τα άρθρα που θα συναντάτε εκεί σε αναρτήσεις μου. Σας περιμένω..!!

Διαβάστε την πρώτη ανάρτηση μου:
Τι είναι και με τι ασχολείται η λογοθεραπεία;

Σήμερα γίνομαι 20…

2011-05-12T23:23:00.000-07:00

ΣΗΜΕΡΑ γίνομαι 20…

Από ΑΥΡΙΟ μπαίνω στα 21…

Σήμερα - αύριο… Δύο λέξεις με διαφορετικό εννοιολογικό περιεχόμενο…

Σήμερα:
1. αυτή την ημέρα, σε αντιδιαστολή προς το αύριο και το χθες
2. η παρούσα χρονική περίοδος, η τρέχουσα εποχή

Αύριο:
1. την επόμενη ημέρα, την ημέρα που ακολουθεί μετά τη σημερινή

Δύο λέξεις με τόσο διαφορετική ερμηνεία, που όμως κάθε χρόνο τέτοια μέρα μοιάζουν ίδιες.. Πόσο αλλάζει άραγε ο χρόνος; Μήπως αλλάζουμε μόνο εμείς; Μας φθείρει ο χρόνος; Και πόσο αλλάζουμε εμείς; Αλλάζουμε στην ουσία ή νομίζουμε πως αλλάζουμε; Και μπορούμε να αλλάζουμε ή νομίζουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε;

Μακάρι να μπορούσα να απαντήσω έστω σε μία από αυτές τις ερωτήσεις… Ή έστω να κατανοήσω αν είναι όντως ωφέλιμο το να απαντάω σε τόσο θεωρητικές προσεγγίσεις ενώ η ζωή μου περνάει…

Ακούω συνεχώς ειδικούς να συμβουλεύουν πως πρέπει να βάζουμε στόχους.. Μικρούς καθημερινούς στόχους που, πετυχαίνοντας τους, θα μας βοηθήσουν να υψώσουμε το ανάστημα μας και να δούμε με ποιο αισιόδοξη πλευρά τα πράγματα…

Κι εγώ, που το μόνο άγχος στη ζωή μου είναι να μην έχω άγχος, να μην ξυπνήσω μια μέρα σε τόσα (πόσα;) χρόνια και δω ότι δεν έκανα τίποτα στη ζωή μου, ή δεν έζησα όπως ήθελα τη ζωή μου, ρωτάω:

ΣΗΜΕΡΑ που γίνομαι 20, τι να ζητήσω από τη ζωή μου και από τον εαυτό μου για το ΑΥΡΙΟ και ταυτόχρονα να ξέρω σίγουρα πως αυτό είναι το πιο χρήσιμο που θα με κάνει ευτυχισμένη ΠΑΝΤΑ; Και το ΣΗΜΕΡΑ-ΑΥΡΙΟ-ΠΑΝΤΑ να μην είναι πια τα ίδια; Μπορώ εγώ να το ξέρω από τώρα αυτό το μεγάλο μυστικό, παρακαλώ;

"Επιστολή" στην Υπουργό Παιδείας για τις συγχωνεύσεις στην Τριτοβάθμια Εκπάιδευση

2011-04-06T09:13:00.000-07:00

Για ακόμη μια φορά απογοητευμένη με όλα αυτά που γίνονται στη χώρα μου, και συγκεκριμένα τώρα με τον πανεπιστημιακό «Καλλικράτη», με συγχωνεύσεις, δηλαδή, ΑΕΙ-ΤΕΙ. Για τη δική μου σχολή έχουν ακουστεί διάφορα σενάρια, όπως ότι θα μεταφερθεί στην Άρτα ή θα ενσωματωθεί σε αίθουσες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Τίποτα δεν ξέρουμε ακόμη με σιγουριά, καθώς, πριν τις τελικές αποφάσεις, δεν ανακοινώνεται τίποτα από κανένα μέσο πληροφόρησης σχετικά με το ποιες ακριβώς ανακατατάξεις θα γίνουν, ενώ ταυτόχρονα διάβασα πως το Υπουργείο δεν έχει ανακοινώσει κανένα τέτοιο «σενάριο». Ελπίζω και εύχομαι να μην γίνει τίποτα από τα παραπάνω και θα εξηγήσω τους λόγους παρακάτω, σε μία «επιστολή» προς την Υπουργό Παιδείας , δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου.

Προς: Υπουργό Παιδείας, δια Βίου               Ιωάννινα 6/4/2011
          Μάθησης και Θρησκευμάτων
          κα Άννα Διαμαντοπούλου

Θέμα: ΑΠΟΨΗ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΠΟΛΙΤΗ για

τις συγχωνεύσεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Αγαπητή κυρία Διαμαντοπούλου,

Δεν θυμάμαι να με ρωτήσατε, αν θα ήθελα να μεταφερθεί ή συγχωνευτεί ή ενσωματωθεί η σχολή που ΕΠΕΛΕΞΑ να φοιτήσω. Επιπλέον, δεν ρωτήσατε όλα αυτά τα παιδιά αν θέλουν να αλλάξουν περιβάλλον, τη στιγμή που έχουν φύγει από τα σπίτια τους και κατάφεραν με τόσες δυσκολίες να δημιουργήσουν από την αρχή μια καινούργια καθημερινότητα. Πώς θα μας αναγκάσετε να αλλάξουμε μέρος ενώ έχουμε βρει εδώ σπίτι, δουλειά, ασχολίες; Κι ας υποθέσουμε πως συμβαίνουν όλα αυτά, ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι οι σπουδές μας θα έχουν ποιότητα και δεν θα υπάρχει πρόβλημα με την αναγνώριση του πτυχίου μας; Γιατί έχω την εντύπωση κυρία Διαμαντοπούλου, ότι ακόμη και αν το πτυχίο μας έχει αντίκρισμα, η ποιότητα των σπουδών μας θα μειωθεί σημαντικά. Και ποιος σας είπε ότι δεν έχουμε δικαίωμα στην ποιότητα των σπουδών μας;

Ακόμη, υποτίθεται πως όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο των μέτρων για την ανόρθωση της οικονομικής μας κατάστασης… Ποιον κοροϊδεύετε; Με το κλείσιμο των σχολών και το σχολείων θα βελτιωθεί η οικονομική μας κατάσταση; Όταν θα μείνουν τόσοι άνεργοι καθηγητές ή δημόσιοι υπάλληλοι του προσωπικού, το οποίο χρησιμεύει στις σχολές με τις τόσες γραφειοκρατικές διαδικασίες που συνεχίζουν να υφίστανται εξ’ αιτίας σας; Και τι θα συμβεί με τα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες; Αφού θα μειωθούν τόσο οι θέσεις και ο αριθμός των εισακτέων, οι βάσεις θα εκτοξευθούν στα ύψη… Πόσο θα πρέπει άραγε να γράψουν αυτά τα παιδιά για να περάσουν στις σχολές που επιθυμούν; Και γιατί να πρέπει να καθορίζεται η σχολή που ΘΕΛΟΥΜΕ από την ζήτηση που υπάρχει από άλλα παιδιά;! Πότε η παιδεία θα είναι αξιοκρατική; Και πιστεύετε πως με αυτά τα μέτρα θα γίνει; Γιατί εγώ πολύ αμφιβάλλω κυρία Διαμαντοπούλου…

Εγώ ζω 20 χρόνια σε αυτή τη χώρα και τόσα χρόνια στα θρανία ακούω από δασκάλους μου να λένε ότι όλη η ζωή είναι μπροστά μου.! Φτάνοντας στο Πανεπιστήμιο, άκουγα καθηγητές σε μαθήματα ψυχολογίας που έλεγαν ότι σε αυτή την ηλικία θα έπρεπε να νιώθουμε πως έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε και δεν προλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε ακριβώς αυτό, ότι όλη η ζωή είναι μπροστά μας! Τόσα χρόνια άκουγα από τους ίδιους ανθρώπους ότι τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία! Που είναι όλα αυτά; Γιατί εγώ δεν τα ζω; Και πώς να τα ζήσω; Όταν για τα πάντα σκέφτομαι ότι δεν έχω χρήματα άρα ότι δεν μπορώ και να τα υλοποιήσω; Όταν είμαι κλεισμένη στο σπίτι επειδή δεν έχω λεφτά και δεν θέλω να ζητήσω από τους δικούς μου γιατί ξέρω την κατάστασή τους; Μπορώ εγώ να ζήσω τη ζωή μου; Να βγω για καφέ, να πάω διακοπές, να μορφωθώ; Γιατί μην ακούσω ότι η παιδεία και η εκπαίδευση είναι δωρεάν γιατί θα εξοργιστώ πολύ περισσότερο απ’ όσο έχω ήδη εκνευριστεί.!! Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο κυρία Διαμαντοπούλου; Ότι δεν εκνευρίζομαι απλώς, αλλά ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ! Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι το μέλλον που μας προσφέρεται; Να σας απαντήσω εγώ: ΑΒΕΒΑΙΟ είναι. Και όταν ένα αβέβαιο μέλλον φοβίζει τους νέους, οι οποίοι θα έπρεπε να είναι η δύναμη αυτού του τόπου, τότε νομίζω ότι έχετε αποτύχει ως πολιτικοί ηγέτες, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη που πιστεύω ότι δεν ταιριάζει καθόλου…

Βήματα προς την Αυτογνωσία - 2: Η Οιδιπόδεια Κρίση ως απαραίτητη διεργασία για την ομαλή Ψυχοσεξουαλική Ανάπτυξη του Ατόμου (Απόσπασμα από το ημερολόγιό μου) - Μέρος 1

2011-03-24T14:38:00.000-07:00

Εδώ και μέρες προσπαθώ να με «αναγκάσω» να γράψω κάτι. Και όχι γιατί το έχω ανάγκη όπως παλιά, αλλά επειδή πιστεύω ότι αξίζει πολλά για μένα το να είναι κάπου γραμμένα αυτά που κατά περιόδους σκέφτομαι. Κοιτάω αυτά που έγραψα στις 11 Σεπτεμβρίου και συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει τόσοι μήνες –περίπου μισός χρόνος- κι όμως έχουν αλλάξει τόσα πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι∙ μόνο τα θέματα μένουν ίδια, μολονότι τώρα μοιάζουν πιο ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Κάποτε είχα πει: «Είναι υπέροχο να μεγαλώνεις, όταν, όμως, ταυτόχρονα συνειδητοποιείς πόσο «μεγάλος» γίνεσαι»… Κι όταν λέω «μεγάλος» εννοώ «σοφός», αφού, όπως ξέρουμε όλοι, η σοφία έχει έμμεση και όχι άμεση σχέση με την ηλικία.

Παρ’ όλη την αισιοδοξία που με διακατέχει σχετικά με το πόσο αλλάζω με το πέρασμα του χρόνου, νιώθω πιο μπερδεμένη από ποτέ! Αν με ρωτούσατε πότε ήμουν πιο ήρεμη και πιο «ακομλπεξάριστη» θα σας απαντήσω στα δεκάξι μου! Πάντως σίγουρα όχι τώρα. Ίσως γιατί τα λάθη συνεχίζονται, και οι λύσεις συνεχίζουν να είναι άφαντες.!! Αλλά που θα μου πάνε, θα τις βρω…

Διαβάζω τόσα πολλά για ψυχολογία (και λόγω της σχολής) και προσπαθώ να εισχωρήσω βαθύτερα στον εαυτό μου, να ερμηνεύσω κάποιες αντιδράσεις μου. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν τόσα που έχω ανακαλύψει, όσα κι αυτά που μένει να ενημερωθώ περισσότερο! Ένα από αυτά που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό, είναι η οιδιπόδεια κρίση που πρώτος διατύπωσε –μετά το Σοφοκλή φυσικά- ο Sigmund Freud. Ο Freud λοιπόν υποστήριξε πως τα παιδιά, περίπου από την ηλικία των 3 ετών, έχουν μια προσκόλληση προς το γονέα του αντίθετου φύλου. Αυτό πρέπει να υφίσταται ώστε να επιτευχθούν ομαλά να πρώτα βήματα για τη σωστή ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του ανθρώπου.

Στην ηλικία αυτή λοιπό, τα παιδιά νιώθουν πως ο γονέας του αντίθετου φύλου είναι τα πάντα και, επιπλέον, είναι ο καλύτερος «σύντροφος» που θα μπορούσαν να έχουν, αφού ο γονέας αυτός είναι το πρώτο άτομο που τους φέρνει σε επαφή με την έλξη που νιώθουν (ενστικτωδώς από την πρώτη μέρα της ύπαρξής τους) για το άλλο φύλο.

Αν πάρουμε ως παράδειγμα τα κορίτσια, θα ακούσουμε συχνά τα εξής λόγια: «Μπαμπά σ’ αγαπώ πολύ, θέλω να σε παντρευτώ!». Μετά την κατάκτηση όμως του προηγούμενου βήματος, το παιδί τώρα πρέπει να βιώσει συνεχείς ματαιώσεις για να μπορέσει να προχωρήσει και να κατακτήσει επόμενα στάδια.

Για να συμβεί αυτό, μια σωστή απάντηση θα ήταν να ξεκαθαρίσει ο πατέρας στην μικρή του κόρη ότι κι αυτός την αγαπάει πολύ αφού είναι παιδί του, αλλά πως δεν γίνεται να την παντρευτεί αφού είναι ήδη παντρεμένος με την μαμά, τη γυναίκα του! Έτσι, αφού το παιδί βιώσει τη ματαίωση, στην ηλικία πλέον των 6 ετών και έπειτα, θα μπορέσει να ταυτιστεί με το γονέα του ίδιου φύλου, το οποίο είναι το επόμενο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Από όλα αυτά προκύπτουν προβληματισμοί, καθώς σκέφτομαι τι συνέβη ή δε συνέβη στη δική μου ανάπτυξη με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω... Σε λίγες ημέρες θα εξηγήσω τι εννοώ.

Ένα υπέροχο βιβλίο...

2011-02-23T13:06:00.000-08:00

          Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.

          Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται.

          Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...»

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης» της Μάρως Βαμβουνάκη

Όνειρα - 1 (Το μεγαλύτερο!)

2011-02-17T13:24:00.000-08:00

          Όπως είπα λοιπόν, πρέπει ΠΑΝΤΑ να κάνουμε όνειρα... Και μάλιστα, όσο πιο πολλά προβλήματα έχουμε, τόσο ενδείκνυται να βρίσκουμε τρόπους για να αντιμετωπίζουμε τις καταθλιπτικές μας τάσεις. Έτσι λοιπόν, είπα να μοιραστώ μερικά "θέλω" μου.....

          Ανυπομονώ πολύ να δουλέψω..... Να πάρω το πτυχίο μου (λογοθεραπείας), να φτιάξω το ιατρείο μου όπως έχω ονειρευτεί, να κάνω μαθήματα, θεραπείες, να έρχονται αθώες ψυχές στα χέρια μου, να λύνω τα προβλήματά τους, να κλαίω μετά όόόόόόόόόόόόλη τη μέρα...

          Να ομορφαίνουν με τις ζωγραφιές τους τους τοίχους, να σε παίρνουν αγκαλιά, να σου λένε ευχαριστώ ή να σ' ευχαριστούν με τον τρόπο τους... Να κάθονται να σε ακούν και να νομίζουν ότι είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!! Κι εσύ να γίνεσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο..!!!!!

          Πείτε μου, δεν αξίζει να χαραμίσεις όλη σου τη ζωή γι' αυτά τα πλάσματα; Για να τα βλέπεις να χαμογελούν; Για να διατηρείς ζωντανή την ελπίδα και τα όνειρά τους; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη απ' το να βλέπεις τα παιδιά ευτυχισμένα και χαρούμενα... Είναι το μέλλον του κόσμου που έχουμε καταστρέψει..!! Δεν αξίζει να τον ομορφαίνεις;;;;;

          Δεν θέλω τίποτα άλλο από το να τα καταφέρω όλα αυτά.. Ανυπομονώ για αυτές τις στιγμές... Γιατί έτσι μόνο θα γεμίσει ο δικός μου κόσμος και θα έχει ελπίδα ο δικός σας.....

ΥΓ: Οι φωτογραφίες είναι από το google, αλλά εύχομαι να έχω δικές μου με παιδάκια πολύ σύντομα από τις κλινικές ασκήσεις στη σχολή (θα αρχίσουν από το επόμενο εξάμηνο. Γι' αυτό κι αν ανυπομονώ....!!!!!).

Βήματα προς την Αυτογνωσία - 1

2011-02-17T09:01:00.000-08:00

Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ για τους ανθρώπους. Πώς σκεφτόμαστε έτσι...; Δεν αντεχόμαστε με τίποτα. Άλλα θέλουμε, άλλα κάνουμε… Μπορώ να σας πω κιόλας ότι πολλές φορές δεν κάνουμε και τίποτα γι’ αυτά που θέλουμε… Θέλουμε να ζήσουμε όσα ονειρευόμαστε και τελικά καταλήγουμε στο να ονειρευόμαστε όσα δεν ζούμε, ονειρευόμαστε πως ζούμε.

Πόσες φορές έχω αναρωτηθεί τι αξία έχουν τα όνειρα, αν δεν βγαίνουν αληθινά… Βλέπω να περνούν από τα μάτια μου εικόνες με τον εαυτό μου στα θρανία, έρχονται στη μνήμη μου καθηγητές-άνθρωποι και ακόμη ακούω τις φωνές τους στα αυτιά μου… Προσπαθούσαν να μας κάνουν να δούμε την μόρφωση, την παιδεία και τις γνώσεις, διαφορετικά, να μας κάνουν να αγαπήσουμε τη σοφία και να μας υπενθυμίζουν να κάνουμε όνειρα…

Έπειτα έρχομαι στο σήμερα και προσπαθώ να αναλογιστώ ποιο απ’ όλα τα όνειρα που είχα, έχω καταφέρει να πραγματοποιήσω ή έστω να έχω κάνει κάποια βήματα προς αυτό. Νοσταλγώ τα όνειρα που είχα μικρή, με μερικά γελάω πολύ, αλλά όσο μεγάλωνε η ηλικία, τόσο μίκραινε το χαμόγελο…

Θυμήθηκα, έτσι, μια εποχή, που με άγγιξε τόσο πολύ χωρίς να με αγγίξει καθόλου. Αναλογιζόμενη μερικές σελίδες από το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη ''Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!'', που ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής αναλύει τις συνέπειες του ρόλου των γονιών στην παιδική και –κατ’ επέκταση- στην ενήλικη προσωπικότητα του ατόμου, αναρωτιέμαι μήπως κι εγώ ήμουν εκείνο το κοριτσάκι που τα είχε όλα και που δεν έμαθε όρια, όπως άλλωστε συμβαίνει συνήθως σε πολλά παιδιά του σήμερα. Αναφέρεται λοιπόν στο βιβλίο πως τα παιδιά που δεν έχουν μάθει να μην έχουν ότι θέλουν, θα αναγκαστούν να το μάθουν με τον άσχημο τρόπο, όταν, πηγαίνοντας στο σχολείο, τα υπόλοιπα παιδάκια δεν θα δεχτούν να είναι «μαριονέτες» αυτών των παιδιών.

Εγώ λοιπόν, από την αρχή ένιωσα απομακρυσμένη από τις περισσότερες συμμαθήτριες μου στο σχολείο. Δεν θα αρχίσω φυσικά να λέω ονόματα, αλλά μου έκανε τόση εντύπωση η φιλοχρήματη συμπεριφορά τους! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι έψαχνα τρόπους να γίνω αποδεκτή και ίσως να τους μοιάσω, αλλά πάντα η παιδεία μου(;) έκανε τη λογική μου να αντέξει. Και όσο κι αν με πλήγωνε, μεγαλώνοντας, ίσως να μην κατάφερα να βρω τι θέλω να κάνω, αλλά έμαθα τι δεν θέλω να γίνω. Και όσο κι αν είναι γενικά δύσκολο να μάθεις τον εαυτό σου –και δεν θα σταματώ να επιμένω γι’ αυτό- με μικρά βήματα και επιλογές μπορείς να απορρίπτεις τα «μπάζα» από τη ζωή σου.

Μέσα από όλα αυτά κατάλαβα πως έχω κάνει κι εγώ λάθη, γιατί είναι βέβαιο πως είτε εγώ, είτε αυτές, δεν αναγνωρίζαμε το διαφορετικό. Μπορεί και οι δύο. Και τότε συνειδητοποίησα την αξία που έχει το να κάνεις όνειρα… Αν σταματήσουμε να κάνουμε όνειρα και κλειστούμε στον εαυτό μας, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που χτίζουμε τείχη γύρω μας και εμποδίζουμε τους άλλους να μας πλησιάσουν, άρα και να δεχτούν την διαφορετικότητά μας!

Έτσι λοιπόν, όσο και να έχουμε απογοητευτεί (αυτό κι αν είναι σύνηθες φαινόμενο), όνειρα πρέπει να κάνουμε ΠΑΝΤΑ… Κι εγώ είμαι η πρώτη που το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς...!!

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 - ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, 2010

2010-11-16T01:59:00.000-08:00

Σας παραθέτω κάποια πραγματάκια που είχα γράψει παλιότερα. Μου είναι απίστευτα δύσκολο να σκεφτώ και να γράψω κάτι καινούριο γι' αυτή την γιορτή. Από όπου και να ξεκινήσω καταλήγω σ' αυτά εδώ... Σ' αυτά που σκέφτομαι κάθε χρόνο για την αγαπημένη μου γιορτή...

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Σας μιλάει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων…» Με τη φράση αυτή ξεκινούσε κάθε βράδυ ο Αγώνας των φοιτητών μας, ή μάλλον, για την ακρίβεια, ο Αγώνας είχε ήδη ξεκινήσει, απλώς οι ίδιοι οι φοιτητές μάς πληροφορούσαν για τα γεγονότα επιθυμώντας να μας φέρουν πιο κοντά τους. Να μας κάνουν να νιώσουμε την αγωνία και τον κίνδυνο που τους περικύκλωναν, κι έτσι να μας κάνουν ακόμα πιο υπερήφανους για το μαρτύριό τους, καθώς τέτοιο θάνατο -για την ελευθερία- λίγοι θα τον διάλεγαν ή επίσης λίγοι θα είχαν το θάρρος να πληρώσουν το τίμημα.

Υποσχέθηκα, πάνω απ’ όλα στον εαυτό μου, ότι η ανάρτησή μου αυτή δεν θα είναι όπως όλες τις άλλες. Δεν θα μιλήσω για αγώνες, «φόνους», λεηλασίες, βασανιστήρια. Θα σας παραθέσω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.

Από το σχολείο ελάχιστα πράγματα ξέρω. Όλα τα έχω μάθει ψάχνοντας εγώ μόνη μου. Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου τι κάναμε κάθε χρόνο, αλλά κάθε φορά δεν θυμάμαι και κάθε χρόνο σκέφτομαι τα ίδια. Είχαμε κάνει γιορτή; Είχαν βάλει τραγούδια; Μας είπαν δυο λόγια στο χώρο της προσευχής και σε μισή ώρα φύγαμε; Και πήγαμε στις 8 ή πιο αργά λόγο της γιορτής; Όλα αυτά μαζί. Δεν σκεφτόμασταν τίποτα άλλο απ’ το αν θα κοιμηθούμε παραπάνω και για το που θα βρούμε λουλούδια. Αυτή είναι λοιπόν η περιβόητη γιορτή; Εμένα σαν την Πρωτομαγιά μου κάνει. Πάντως δεν μπορείτε να πείτε, και στις δύο τα λουλούδια μόνο χαιρόμαστε, γιατί δεν νομίζω να ξέρουν και πολλοί τι πραγματικά γιορτάζουμε, για το αίμα ποιων ανθρώπων καθιερώθηκαν αυτές οι μέρες και τι αιτήματα είχαν αυτοί.

Στο σημείο αυτό να "ενσωματώσω" ένα απόσπασμα από κάποια άλλη ανάρτησή μου αναφορικά με το τι κάναμε στο σχολείο αυτή την μέρα:

"Σήμερα λοιπόν ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω σχολείο. Μετά ξεκινήσαμε με τα πόδια από εκεί, να περάσουμε να καταθέσουμε τα λουλουδάκια μας στο μνημείο και να πάμε στην αίθουσα που θα γινόταν η γιορτή. Οι καθηγητές φυσικά με τα αμαξάκια τους, γι’ αυτό τα περισσότερα παιδιά δεν κατάλαβαν καν ότι έπρεπε να αφήσουν τα λουλούδια και που, αφού ήμασταν σκορπισμένοι και απλά περνούσαμε, και φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά για να μας προσέχουν οι καθηγητές στο δρόμο (αν πάθαινε κάποιος κάτι να δω τι θα έκαναν!).

Μου έκαναν εντύπωση μερικά πράγματα. Στο λεωφορείο (στο δρόμο για το σχολείο), τα παιδάκια συζητούσαν από πού πήραν τα λουλούδια τους κι όλα τα πρόσεχαν και τα έφτιαχναν συνέχεια με πολύ προσοχή. Κι έπειτα υπερηφανεύονταν ότι τα δικά τους είναι τα πιο όμορφα. Θυμήθηκα τον εαυτό μου, κι εγώ έτσι έκανα τότε. Τώρα όμως μεγαλώσαμε και σκεφτόμαστε υποτίθεται; Λάθος. Στο δικό μου σχολείο δεν είχαν φέρει καν λουλούδια. Ελάχιστοι. Απογοητεύτηκα για ακόμα μια φορά. Και δεν με νοιάζουν τα λουλούδια, δεν αντιφάσκω αφού χτες έλεγα άλλα, αλλά αυτό δείχνει ότι όλοι πήγαν για τις απουσίες, τη γιορτή γραμμένη την είχαν.

Για να μην συζητήσουμε στο σχολείο! Μια φίλη μου: «Σήμερα γιορτάζουμε και την πτώση των δίδυμων πύργων;» και μετά την εξήγηση μου «Α, δηλαδή η χούντα και το Πολυτεχνείο είναι τα ίδια;» Τώρα τι να πεις; Και φυσικά δεν φταίει αυτή…

Στη γιορτή παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την προσπάθεια μιας ανάπηρης γυναίκας να δει. Τελικά την έφεραν μπροστά μπροστά. Πάλι καλά! Ήταν απ’ τα πράγματα που μου έκαναν επίσης μεγάλη εντύπωση. Όπως και το ότι τα παιδιά της μπάντας που έπαιζαν τα τραγούδια στη γιορτή έγραψαν και ένα δικό τους για το Πολυτεχνείο. Αυτό κι αν ήταν!

Τέλος, όταν συζητούσα με τις φίλες μου είπαν ότι ήταν ωραία η γιορτή γιατί λέει ήταν πρωτότυπη. Εννοείται ότι θα διαφωνήσω. Αντί να πούνε τίποτα ουσιαστικό μπας και ξεστραβωθούμε… Δεν είναι μόνο τα τραγούδια αυτός ο Αγώνας!"

Ας πάμε τώρα στη ειρωνεία της υπόθεσης. Δεν φτάνει που δεν θέλουν να μας κάνουν κριτικά σκεπτόμενα όντα, αλλά αυτή η κατάσταση σήμερα έχει στενή συνάφεια με το πολυτεχνείο. Στο τελευταίο, οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν ζητώντας ελευθερία, καθώς δεν μπορούσαν να ζουν άλλο υπό την πίεση και τις αυθαιρεσίες της δικτατορίας. Νομίζετε πως η κατάσταση αυτή τώρα έχει αλλάξει; Και τώρα τα ελληνικά σχολεία είναι υποχρεωμένα να δρουν βάση της εντελώς βαρετής γραφειοκρατίας και μπορεί η ελευθερία που στερείται να είναι πνευματική, αλλά υπάρχει η εξής σημαντική διαφορά: λείπουν οι αγώνες μας για πνευματική ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Δεν μπορούμε πια μόνο να κλαιγόμαστε. Και δεν είναι μόνο θέμα ότι οι σημερινοί άνθρωποι δε θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες επαναστάσεις, όπως λέγετε. Δεν γεννήθηκαν έτσι, όλα τα υπόλοιπα φταίνε, τα οποία φυσικά κανείς δεν αναλογίζεται.

Θα βαρεθείτε να με ακούτε να το λέω: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Κάτσε ρε φίλε. Η ουσία δεν είναι μόνο να βλέπεις τα γεγονότα, να κάνεις πως προβληματίζεσαι και φυσικά να κατηγορείς το κράτος που δεν προσπαθεί να τα λύσει. Πρέπει εσύ από μόνος σου να σκέφτεσαι πως θα βελτιωθεί ο κόσμος και να κάνεις τα δικά σου πράγματα για να ανήκεις σ’ αυτόν. Ωραία, κακώς το κράτος κάνει αυτά που κάνει, δεν σε βοηθάει, υγεία, παιδεία, δεν υπάρχουν. Εσύ τι κάνεις; Προσπάθησε μόνος σου. Ψάξε, διάβασε και ξεστραβώσου! Μην μένεις αδρανής!

Ε άμα πια…

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα άρθρα των κυρίων Κ. Χατζηδάκη και Α. Τσίπρα και της κυρίας Α. Διαμαντοπούλου για το Πολυτεχνείο και για το πώς μιλούν σε ένα παιδί γι’αυτό, σε σύγκριση με ένα άρθρο ενός μαθητή της Β’ Λυκείου, για να δείτε διαφορές. Θα τα βρείτε αν κάνετε κλικ ΕΔΩ.

Επίσημη Θέση Ομίλου Vivartia - Απάντηση στις ανυπόστατες φημολογίες σχετικά με την ύπαρξη της ουσίας αφλατοξίνης σε πρϊόντα της εταιρίας (βλ. προηγούμενη ανάρτηση)

2010-11-15T07:17:00.000-08:00

Όσοι διαβάσατε την ανάρτησή μου για την επικίνδυνη καρκινογόνο ουσία η οποία βρέθηκε σε προϊόντα συγκεκριμένων εταιριών (όπως ισχυριζόταν e-mail που είχα λάβει το οποίο υποτίθεται πως έφερε την υπογραφή της κυρίας Κατερίνας Μουντή), οφείλετε να γνωρίζετε την απάντηση της εταιρίας Vivartia (εταιρία η οποία δέχθηκε ανυπόστατες φημολογίες). Το θέμα ακολούθησε τη νόμιμη οδό και θεωρώ πρέπον να γνωστοποιήσω σε σας στοιχεία τα οποία έλαβα.

Με λίγα λόγια, υπάρχουν έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν ότι τα προϊόντα της συγκεκριμένης εταιρίας είναι ασφαλή, καθώς επίσης και επίσημα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι το μήνυμα αυτό σε καμία περίπτωση δεν συντάχθηκε ούτε κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από την κυρία Μουντή. Επιπλέον, "σχηματίσθηκε δικογραφία εις βάρος ημεδαπού, ηλικίας 37 ετών, για 'ΑΠΑΤΗ ΚΑΤ' ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΞΙΑΣ'. Συγκεκριμένα, εντοπίσθηκαν ηλεκτρονικοί λογαριασμοί που είχαν διασπείρει ψευδή και δυσφημιστικά μηνύματα" όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε επίσημο έγγραφο. Στο ίδιο έγγραφο αποδεικνύεται ότι οι φήμες κατά των εταιριών είναι ανυπόστατες: "Διαπιστώθηκε ότι από τα τέλη του 2008, θύματα του δράστη ήταν και οι εταιρίες ΔΕΛΤΑ και ΦΑΓΕ, οι οποίες δέχθηκαν κακόβουλη, συκοφαντική επίθεση".

Επομένως, όσοι από σας λάβουν κάποιο παρόμοιο μήνυμα όπως εγώ, να το ΑΓΝΟΗΣΟΥΝ και να ΜΗΝ ΤΟ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ.

Την προηγούμενη ανάρτηση μπορείτε να την δείτε αν κάνετε κλικ ΕΔΩ.

Παρακάτω θα δείτε σε φωτογραφίες την επίσημη θέση της εταιρίας Vivartia καθώς και τα αναφερόμενα έγγραφα.
(κάντε κλικ στις εικόνες για να τις διαβάσετε)

Η θέση της εταιρίας:

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Έγγραφο από τον Ε.Φ.Ε.Τ σχετικά με την μη ύπαρξη αφλατοξίνης

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Εξώδικη γνωστοποίηση της κυρίας Αικατερίνης Μουντή

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Δίωξη Ηλεκτρονικού εγκλήματος - Δελτίο Τύπου

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Έγγραφο από ΕΛΟΓΑΚ (Ελληνικός Οργανισμός Γάλακτος και Κρέατος)

Φρέσκο Γάλα: Η επικίνδυνη καρκινογόνος ουσία αφλατοξίνη βρέθηκε σε ελέγχους κρατικών εργαστηρίων

2010-11-13T01:19:00.000-08:00

Πριν λίγες ημέρες, έλαβα με mail το παρακάτω μήνυμα. Σας το παραθέτω γιατί τέτοιες "βρωμιές" -όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά- με εξοργίζουν. Ωστόσο, δεν έχω καμία ευθύνη για την προέλευση του μηνύματος αυτού και δεν ενστερνίζομαι τη συγκεκριμένη φήμη/άποψη, καθώς εμπλέκονται τα ονόματα συγκεκριμένων εταιριών και γαλακτοβιομηχανιών. Γι' αυτό το λόγο άλλωστε, δεν μετέφερα ακριβώς το μέρος που αναφερόταν σε μποϋκοτάζ σε γάλα συγκεκριμένων εταιριών.

"Παρακαλώ διαβάσετε Προσεκτικά το κείμενο της κ. Κατερίνας Μουντή του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης Τροφίμων!
ΚΟΨΤΕ ΤΟ ΓΑΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΚΟΨΤΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΦΟΡΑ!

Κατερίνα Μουντή Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης Τροφίμων Διοικητικός Τομέας Κοινοτικών Πόρων Υποδομών Διεύθυνση Πληροφορικής Τμήμα ΙΙΙ

Τηλ.: 210 2125332 FAX: 210 2019611
Η επικίνδυνη καρκινογόνος ουσία αφλατοξίνη βρέθηκε σε ελέγχους κρατικών εργαστηρίων, ενώ είχε περάσει απαρατήρητη από τους ελέγχους των εταιρειών.

Νέα αποκαλυπτικά στοιχεία από την απόρρητη εισήγηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
H συνωμοσία σιωπής για την προστασία του καρτέλ. «Φρέσκο» γάλα, μολυσμένο με την επικίνδυνη καρκινογόνα ουσία αφλατοξίνη Μ1 έχει ανιχνευθεί σε δύο κορυφαίες εταιρείες από τα κρατικά εργαστήρια ελέγχου, ενώ οι ίδιες οι βιομηχανίες στους δικούς τους ελέγχους το είχαν βγάλει...καθαρό! Το συγκλονιστικό αυτό στοιχείο, που αποκαλύπτεται σήμερα από το «Π», έχει περιέλθει σε γνώση και της Επιτροπής Ανταγωνισμού, κατά την έρευνά της για το καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών, αλλά η υπόθεση έχει καλυφθεί από πέπλο σιωπής από όλες τις αρμόδιες αρχές, ακόμη και από τις δικαστικές.

Τα στοιχεία από την απόρρητη εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού δείχνουν ότι σε παλαιότερους ελέγχους το Γάλα που θα επεξεργάζονταν δύο κορυφαίες βιομηχανίες για την παραγωγή του τελικού προϊόντος ήταν άκρως επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία:
Στη σελίδα 154 της εισήγησης, αναφέρονται στοιχεία που προκαλούν έντονες αμφιβολίες για την αξιοπιστία του συστήματος αυτοελέγχου που είναι υποχρεωμένες να εφαρμόζουν οι εταιρείες. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι ένα στα τρία (6 στα 18) δείγματα της ΔΕΛΤΑ και της ΦΑΓΕ που είχαν ελεγχθεί από τα κρατικά εργαστήρια του Ελληνικού Οργανισμού Γάλακτος είχαν βρεθεί θετικά στην επικίνδυνη ουσία αφλατοξίνη Μ1. Σημειώνεται ότι το 2006, μετά την έρευνα για το καρτέλ, η ΦΑΓΕ αποσύρθηκε από την αγορά του φρέσκου γάλακτος. Τα ίδια δείγματα είχαν εξετασθεί από τις εταιρείες, στα δικά τους εργαστήρια αυτοελέγχου, αλλά όλα είχαν περάσει το τεστ, χωρίς να διαπιστωθεί η επιμόλυνση από την επικίνδυνη ουσία! Σχολιάζοντας αυτό το εύρημα, σε υπόμνημά της προς την Επιτροπή Ανταγωνισμού, η ΜΕΒΓΑΛ υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι «η αφλατοξίνη Μ1 είναι μία άκρως επικίνδυνη καρκινογόνος ουσία, η οποία τα τελευταία έτη ελέγχεται, ή εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να ελέγχεται, από όλες τις γαλακτοβιομηχανίες». Η κατάθεση του κορυφαίου στελέχους της Vivartia (ΔΕΛΤΑ) σχετικά με τον έλεγχο της αφλατοξίνης δεν εμπνέει ιδιαίτερη αισιοδοξία για την αποτελεσματικότητά του. «Υπάρχει μία ουσία που περνάει στο γάλα όταν οι ζωοτροφές δεν είναι σωστές, όταν έχουν μεγάλη υγρασία, η οποία λέγεται αφλατοξίνη», αναφέρει ο κ. Γιαννακάκος. «Δεν κάνω αφλατοξίνες τον Αύγουστο.. Θα κάνω μία φορά τον μήνα όταν η περίοδος είναι συγκεκριμένη, π.χ. Σεπτέμβριος -Οκτώβριος», προσθέτει, εννοώντας ότι την περίοδο αυτή είναι μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι, λόγω της αυξημένης υγρασίας. Όπως είχε αποκαλύψει το «ΠΟΝΤΙΚΙ» την περασμένη εβδομάδα, στελέχη των γαλακτοβιομηχανιών έχουν ομολογήσει ότι διέθεταν στην αγορά ως το 2004 μεγάλες ποσότητες ακατάλληλου γάλακτος, «παράνομου» με βάση τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές ποιότητας. Μάλιστα, ο κ. Γιαννακάκος είχε παραδεχθεί στα μέσα του 2007, όταν έδωσε την κατάθεσή του, ότι το σοβαρό πρόβλημα ποιότητας του ελληνικού φρέσκου γάλακτος ήταν και τότε υπαρκτό! Μέχρι το 2004, «οι βιομηχανίες έπαιρναν ό,τι είχε έστω και λίγο άσπρο χρώμα», έλεγε χαρακτηριστικά ο κ Γιαννακάκος, ενώ η ΜΕΒΓΑΛ σε υπόμνημά της ομολογούσε ότι είναι «εσφαλμένη εντύπωση ότι το ''εκτός προδιαγραφών'' νωπόν γάλα, δηλαδή το''παράνομο'' γάλα -πρώτη ύλη, δεν περνάει στο τελικό προϊόν και ως εκ τούτου δεν ενέχει κινδύνους για την υγεία των καταναλωτών (λ.χ.δηλητηριάσεις κ..ά.)».

Η αναφορά στην αφλατοξίνη, που περιλαμβάνεται στην εισήγηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, δημιουργεί πολλά και σοβαρά ερωτήματα: Τι έγινε όταν διαπιστώθηκε ότι σε τόσο μεγάλο ποσοστό δειγμάτων τα εργαστήρια των εταιρειών είχαν αποτύχει να εντοπίσουν την αφλατοξίνη; Τι έγινε όταν εντοπίσθηκε η ουσία; Καταστράφηκε το γάλα πριν φθάσει στην κατανάλωση; Σε ποιον βαθμό εντοπίζονται και καταστρέφονται έγκαιρα οι ποσότητες με αφλατοξίνη; Ποια είναι τα αποτελέσματα των μεταγενέστερων ελέγχων για την αφλατοξίνη; Δεδομένου ότι η αφλατοξίνη δημιουργείται από κακή ποιότητα ζωοτροφών, στις οποίες αναπτύσσονται μύκητες, τι έχουν δείξει οι έλεγχοι στις ζωοτροφές; Μήπως η εμφάνιση αφλατοξίνης στο ελληνικό γάλα συνδέεται με φαινόμενα παράνομης πρόσμειξης με εισαγόμενο γάλα, το οποίο προέρχεται από γειτονικές χώρες (Βουλγαρία, Σκόπια), δεδομένου ότι οι έλεγχοι των ζωοτροφών στη χώρα μας θεωρούνται σε γενικές γραμμές επαρκείς, ενώ και τα επίπεδα υγρασίας είναι αρκετά χαμηλά;

Πώς έχει κινηθεί η Δικαιοσύνη για την τιμωρία των υπευθύνων για τη μόλυνση του γάλακτος; Έχει στα χέρια του ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών όλα τα στοιχεία ή έχει κοινοποιηθεί από την Επιτροπή μόνο το πόρισμα για το γάλα, που δεν τα περιλαμβάνει; Γιατί ως τώρα δεν έχουν κινηθεί οι δικαστές που έχουν στα χέρια τους την «υπόθεση των κουμπάρων», στη δικογραφία της οποίας περιλαμβάνονται τα επίμαχα στοιχεία;

Σκάνδαλο στην Κύπρο την ώρα που στην Ελλάδα ουδείς διανοείται να συζητήσει για μολυσμένο γάλα για να μην θιγούν οι εταιρείες (ακόμη και το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του «Π» «θάφτηκε» από τον Τύπο και τα ΜΜΕ, λέξη δεν γράφτηκε, λέξη δεν έβγαλε κανένα κανάλι ), στην Κύπρο ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων πριν από μερικές εβδομάδες, όταν διαπιστώθηκε εκτεταμένη μόλυνση φρέσκου γάλακτος από αφλατοξίνη. Μεγάλες ποσότητες γάλακτος, αλλά και παγωτού, καταστράφηκαν πριν φθάσουν στους καταναλωτές, αλλά παρά την αντίδρασή τους αυτή, που στην Ελλάδα θα ήταν αδιανόητη, οι αρχές επικρίθηκαν για καθυστερημένες, σπασμωδικές αντιδράσεις και έλλειψη συντονισμού, ενώ χρειάσθηκε να παρέμβει και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Σημειώνεται ότι οι αφλατοξίνες είναι οι πιο ευρέως γνωστές και οι πιο εντατικά ερευνημένες μυκοτοξίνες στον κόσμο. Έχουν συνδεθεί με διάφορες ασθένειες όπως η αφλατοξίνωση στα εκτρεφόμενα ζώα, τα κατοικίδια ζώα και τους ανθρώπους, ενώ έχουν αποδεδειγμένη ισχυρή καρκινογόνο επίδραση σε ευαίσθητα πειραματόζωα και οξύτατα τοξικολογικά αποτελέσματα στους ανθρώπους. Ενοχοποιούνται για καρκίνο στο συκώτι, οξεία ηπατίτιδα, αλλά και για γενετικές μεταλλάξεις. Μάλιστα, η αφλατοξίνη Μ1 δεν καταστρέφεται ούτε με τη θερμική επεξεργασία του φρέσκου γάλακτος."

Απορίες... τέκνων, παιδεύουσι τέκνα!

2010-08-18T05:21:00.000-07:00

Πόσο ωραίο είναι να συνειδητοποιείς κάθε μέρα κι από κάτι, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγεί στην επίλυση της κρίσης ταυτότητας... Τελικά δεν είναι και τόσο άσχημο που μεγαλώνεις. Αρκεί -όσο και να μεγαλώνουμε- να ζούμε το ταξίδι της ζωής μαθησιακά. Δηλαδή να μαθαίνουμε από τα λάθη μας... Το μεγαλύτερο βήμα, βέβαια, είναι να τα βλέπουμε πρώτα.! Και αυτό είναι αρκετό για να αποκτήσουμε σοφία.. Το χειρότερο βήμα είναι να προσπαθείς και οι άλλοι μας κόβουν τα φτερά…

Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας είναι το ότι δεν μπορούμε να δούμε τα λάθη μας. Δεν τα συνειδητοποιούμε; Δεν θέλουμε τα παραδεχτούμε; Και δε θέλουμε να τα παραδεχτούμε σε ποιον; Στους άλλους ή μήπως στους εαυτούς μας; Σε έναν κόσμο που κανείς δε γεννιέται σοφός και που όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν (δημιουργήσουν ίσως..) μία ισχυρή προσωπικότητα, τι λάθος κάνουμε ή τι συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης μας -κυρίως στην παιδική και εφηβική ηλικία- και μας κάνει να απομακρυνόμαστε τόσο από αυτόν τον στόχο;

Δεν ξέρω αν ενδιαφέρουν κάποιον αυτά που λέω. Είμαι έφηβη και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω προσπαθούν να με βγάλουν τρελή και δεν με βοηθάει καθόλου αυτό! Μόλις τώρα κατάφερα να ξεφύγω από τις «μεγάλες απογοητεύσεις» της εφηβείας, σταμάτησα να είμαι τόσο ευάλωτη και να μην «πέφτω» με το παραμικρό.. Για πιο λόγο τα κάνετε όλα αυτά; Προσπαθείτε πάντα να επιβληθείτε στα παιδιά σας, νομίζοντας πως έτσι δείχνετε άνθρωποι με κύρος, αλλά δεν έχετε μάθει ακόμη (εσείς που είστε σοφοί και τα ξέρετε όλα) πως ώριμος είσαι όταν αποδέχεσαι και κατανοείς αυτήν κατάσταση και όχι όταν τροφοδοτείς μία ψυχοπαθολογία με κόμπλεξ και ανασφάλειες μήπως και αποδείξεις έτσι την αξία σου.

Δυστυχώς, δεν έχετε καταλάβει πως το μοναδικό πράγμα που καταφέρνετε με το να λέτε σε έναν έφηβο (που πάντα θέλει να μεγαλώσει) πως πρέπει να ωριμάσει και να σοβαρευτεί, πως δε σκέφτεται ώριμα και σωστά και ακόμη πως είναι μικρός, το καταδικάζεται σε μία συνεχή πάλι με τον εαυτό του στο να αποδείξει το πόσο ώριμος και μεγάλος είναι… Χωρίς τελικά να μπορεί να το κάνει με αποτέλεσμα να απογοητεύεται! Γιατί πολύ απλά ούτε ώριμο πρέπει να είναι ούτε να σοβαρευτεί (και ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποτέ πως το εννοείτε αφού κι εσείς σίγουρα σοβαροί δεν είστε!). Κι αν εσείς «αναγκαστήκατε να ωριμάσετε σε πολύ μικρή ηλικία και να παντρευτείτε, να κάνετε οικογένεια, να δουλεύετε γιατί δεν είχατε χρήματα κι έτσι δεν ζήσατε ούτε παιδική ούτε εφηβική ηλικία», τότε μάθετε πως κακώς τα κάνατε όλα αυτά. Όχι ότι φταίγατε εσείς, αλλά δεν σημαίνει ότι μπορείτε να το φέρετε σαν επιχείρημα.

Όλοι -μα όλοι- οι άνθρωποι πρέπει να περνούν από όλα τα στάδια ανάπτυξης για να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας και να επέλθει η ωρίμανση. Και μάλιστα στην ψυχολογία είναι αρχή τα παιδιά να περνούν από όλα τα στάδια για να μη γίνουν προβληματικές προσωπικότητες στη συνέχεια ή για να μην εμφανίσουν οποιοδήποτε ψυχοπαθολογικό φαινόμενο, πράγματα τα οποία να ξέρετε ότι βγαίνουν στην επιφάνεια πάντα την περίοδο της ωριμότητας ή και πολύ αργότερα, ποτέ πιο πριν.

Αλλά τι λέω εγώ η άσχετη που έχω κάνει ένα εξάμηνο ψυχολογία και νομίζω ότι κάτι έμαθα, σωστά; Εδώ εσείς έχετε σπουδάσει τη ζωή και τα ξέρετε όλα καλύτερα! Κι από τη χαζομάρα σας δεν δέχεστε ούτε αυτά που λένε οι επιστήμονες γιατί είπαμε: εσείς τα ξέρετε καλύτερα!

Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν όπως θέλουν τη ζωή τους κι αν όχι όπως θέλουν, δώστε τους επιλογές. Έτσι, άλλωστε, δεν κάνατε κι εσείς στην ηλικία τους; Μπορεί να υπάρχει χάσμα γενεών, η κοινωνία να αλλάζει και τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με άλλα δεδομένα, αλλά προσπαθήστε να τα καταλάβετε και δεν θα χάσετε. Με το να είναι κάποιος απόλυτος δεν πάει ποτέ μπροστά. Και ποιος σας είπε ότι δεν μπορείτε να μάθετε από ένα παιδί; Μη δείχνετε τέτοιον αυταρχισμό στα παιδιά σας. Τα παιδιά θέλουν αυστηρούς γονείς αλλά όχι αυταρχικούς. Δεν έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί υπάρχουν τόσο προβληματικοί άνθρωποι που τη μια μέρα λένε άλλα και το άλλο δευτερόλεπτο άλλα; Υπάρχουν γιατί πολύ απλά εγώ/εσύ/εμείς.. είμαστε έτσι. Από τη μια μεριά είμαστε χύμα εντελώς και τα παρατάμε στην τύχη τους κι από την άλλη τους φωνάζουμε χωρίς λόγο και απαιτούμε να κάνουν αυτό που θέλουμε απλώς επειδή είμαστε μεγάλοι! Ε, τα παιδιά σου γιατί να έχουν το προνόμιο να βγουν διαφορετικά από εσένα; Έτσι προβληματικά θα είναι κι αυτά.. Μήπως λοιπόν να ξεκινήσεις να ψάχνεις και αυτά αλλά και τα υπόλοιπα λάθη που κάνεις;

Δεν ξέρω ακόμη για πόσο καιρό θα προβληματίζομαι για όλα αυτά. Νομίζω και εύχομαι αυτό να γίνετε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Γιατί πολύ απλά εγώ προβληματίζομαι.. Και νιώθω πολύ υπερήφανη γι’ αυτό! Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Δεν ξέρω αν έχω βρει τη λύση, στο γιατί είναι έτσι όπως περιέγραφα παραπάνω. Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή θα τη βρω……

T-shirts με Σκοπό! Βοηθήστε ΤΩΡΑ-Μπορούμε ΟΛΟΙ!

2010-07-14T04:14:00.000-07:00

Αποκτήστε τα Τ-shirts ActionAid και μεταφέρετε παντού ένα μήνυμα κατά της φτώχειας

Αποκτήστε σήμερα τα T-shirts της ActionAid και στηρίξτε την δράση της στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Επιλέξτε το σχέδιο που σας εκφράζει και μεταδώστε το μήνυμα της ActionAid σε όλο τον κόσμο. Mε μόλις 17€ ή 19€ (συμπεριλ. ΦΠΑ) μεταφέρετε κι εσείς το μήνυμα της οργάνωσης και λαμβάνετε ένα t-shirt της επιλογής σας. Σας αποστέλλεται στη διεύθυνση που θα δηλώσετε με έξοδα αντικαταβολής 2.30€.

Δείτε τα σχέδια κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

Μπορείτε επίσης να μιλήσετε γι' αυτό το σκοπό σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς και, δημιουργώντας μια μεγάλη παραγγελία, να ενισχύσετε ακόμη περισσότερο την δράση της ActionAid. (σ' αυτή την περίπτωση, μάλιστα, τα έξοδα αποστολής θα είναι μηδαμινά.) Βρείτε λίγο χρόνο, ασχοληθείτε, νιώστε καλύτερα. Μπορούμε ΟΛΟΙ να προσφέρουμε!

ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε όσους υποστηρικτές της ActionAid έχει αποσταλεί το περιοδικό των υποστηρικτών και επομένως το έντυπο παραγγελίας των T-shirts, υπενθυμίζω πως πρέπει να αγνοήσετε την οδηγία που αναγράφεται πάνω στο έντυπο (να το στείλετε μέσω fax στο 210-9212376), καθώς τα στοιχεία παραγγελίας δεν εμφανίζονται καθόλου μέσω fax λόγω του κόκκινου πλαισίου στο κάτω μέρος του.

Για να παραγγείλετε μεταφερθείτε στην ιστοσελίδα της ActionAid μέσω των συνδέσμων αυτής της ανάρτησης.

Μεταφυσικά Ερωτήματα

2010-03-30T06:38:00.000-07:00

Άλλος ένας παράδεισος που δεν μπορώ να μείνω… Γιατί δεν είναι δικός μου… Κι άλλα κλεμμένα όνειρα που δεν μπορώ να σταματήσω… Άραγε –και να θέλουμε- μπορούμε να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε; Θέλω να σταματήσω τα όνειρα, δε πιστεύω πια στα όνειρα, ούτε στα παραμύθια, ούτε στις καλές νεράιδες πιστεύω… Πιστεύω στη μοίρα. Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι…

Κάποτε πίστευα στους ανθρώπους, πίστευα στη δύναμη που έχουν να αλλάξουν τη μοίρα και το πεπρωμένο… Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του όσο κι αν προσπαθεί κι όσο κι αν θέλει να προσπαθήσει δε θα βρει ποτέ συνοδηγό στο όχημα αυτής της τρέλας. Είναι τρέλα να λες ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Πολύ διαλάλησαν πως, τουλάχιστον, πρέπει να προσπαθείς. Και πόσο αντέχει ένας άνθρωπος να προσπαθεί; Για να δεις πόσο αντέχεις πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις τα όριά σου.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις»

2009-12-13T08:11:00.000-08:00

          «Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε».

«Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του. […] Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. […] Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. Θέλεις να είσαι ο πιο μορφωμένος, ο πιο λαμπερός, ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολυτάλαντος, ο πιο δημιουργικός άνθρωπος του κόσμου, γιατί έτσι θα μπορέσεις να τα δώσεις όλα αυτά. Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις».

          «Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. […] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. […] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς».

          «Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η απάθεια».

«Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στον πόνο και στο τίποτα, θα διάλεγα τον πόνο».

«Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο».

«Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. […] Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή […]»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις»

Δε θέλω να θυμάμαι πια...

2009-11-24T10:26:00.000-08:00

Δε θέλω να θυμάμαι πια...
Δε θέλω να θυμάμαι τον ήχο της φωνής σου ακόμη κι αν αναγκαστικά βουίζει στ’ αυτιά μου…
Δε θέλω να θυμάμαι το χαμόγελό σου κι ας τρυπώνει συνέχεια σαν εικόνα στο μυαλό μου…
Δε θέλω να θυμάμαι το άγγιγμά σου, όμως δεν έχω τίποτα καλύτερο να ονειρευτώ…
Δε θέλω να θυμάμαι τα λόγια σου, αλλά δε βρίσκω αλλιώς λόγο να ζω…

Το μόνο που κρατώ είναι οι αναμνήσεις από την αγάπη μου για σένα…
Ίσως γιατί μόνο αυτές αξίζουν και μένουν μέσα μας τελικά...

Ακόμη ζω, είμαι εδώ, αλλά όχι για σένα…

Και να θυμάσαι: Δεν μπορώ με καμία να αντικατασταθώ…

Η επιστροφή μου / Ο ρόλος της αμοιβαίας αναγνώρισης

2009-10-29T12:28:00.000-07:00

Καλό χειμώνα σε όλους!

Ξέρω, χάθηκα πάλι! Ο λόγος είναι η περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Λείπω από το νησί από την 1η Αυγούστου και είμαι πολύ καλά γι’ αυτό. Ίσως τελικά αυτό να ήθελα για να ηρεμίσω. Τώρα επιστρέφω ανανεωμένη, με ξεκούραστο μυαλό και πολλές ιδέες! Επίσης ήθελα να σας πω –γιατί ήδη πολλούς από σας κρατώ σε αγωνία- ότι πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, που ήταν το ΤΕΙ Λογοθεραπείας Ιωαννίνων.

Δε θα μιλήσω καθόλου για το πώς σκέφτομαι και πώς είμαι αυτήν την περίοδο. Ίσως κάποια στιγμή να γράψω κάτι. Θέλω όμως να παραθέσω αυτό που διάβασα στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Vita –άρθρο με τίτλο «Μπράβο!»- και φυσικά θα είναι το θέμα που περιμένω να συζητήσουμε γι’ αυτό και θα περιμένω τα σχόλιά σας. Δεν παραθέτω όλο το άρθρο παρά μόνο το απόσπασμα από μια μαρτυρία.

ΥΓ: Θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην Μαρία Τζιρίτα για το βιβλίο της «Μάτια μου» και στη Λένα Μαντά για το «Έρωτας σαν βροχή», από το οποίο έβλεπα να ξετυλίγονται κατά κάποιο τρόπο δικά μου συναισθήματα. Τώρα διαβάζω το «Έστω μια φορά» της Πασχαλίας Τραυλού το οποίο μέχρι στιγμής μου αρέσει επίσης πολύ.

Η μαρτυρία

Διηγείται η Αργυρώ: «Είναι αργά το απόγευμα, γυρίζω από τη δουλειά. Τα παιδιά είναι ακόμη στη γιαγιά τους, ο Ανδρέας θα γυρίσει σε λίγο. Είμαι ψόφια, αλλά λέω να κανακέψω λίγο τον άνδρα μου, που ξέρω ότι είχε δύσκολη μέρα σήμερα, κι έτσι φτιάχνω το αγαπημένο του σάντουιτς με τόνο και βγάζω δύο ποτήρια για κρασί. Ακούω το κλειδί στην πόρτα. Λέει “γεια”, πάει να πλύνει τα χέρια του και να βγάλει το πουκάμισο, και κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, όπως εκατοντάδες βραδιές μέχρι τώρα. Δύο άνθρωποι που έχουν κάνει οικογένεια, ζουν χρόνια μαζί, και που, επειδή είναι δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, διψούν για ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Κι όμως… Ο Ανδρέας παίρνει το ένα σάντουιτς και πίνει μια γουλιά κρασί χωρίς να μου πει κουβέντα. “Κρίμα!”, ακούω τον εαυτό μου να λέει πικρόχολα, “Έχεις υπάρξει και πιο ευγενικός, κάποτε…”. Φυσικά, η παρατήρηση πετυχαίνει διάνα και η ατμόσφαιρα γεμίζει ένταση. Φανερά τσατισμένος μου απαντάει: “Γκρινιάζεις συνέχεια, το ’χεις καταλάβει; Καλύτερα να πάω για ύπνο!”. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον! Τώρα όλα, ακόμη και κάποιες μικρές ξεχωριστές χειρονομίες, έχουν γίνει αυτονόητες και τους δίνουμε προσοχή μόνο όταν τις χάσουμε, λες και ψάχνουμε ευκαιρία για να δηλώσουμε δυσαρεστημένοι αντί ευχαριστημένοι…».

ΑΝΑΔΟΧΗ ΠΑΙΔΙΟΥ: ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ + ΑΓΟΡΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΩΝ - Oriflame: Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑΣ!

2009-07-15T10:13:00.000-07:00

Έκανα κάτι για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ! Σήμερα ήρθαν τα χαρτιά που χρειαζόμουν για να γίνω ανάδοχος παιδιού στην actionaid. Έγινα λοιπόν ανάδοχος σε ένα αγοράκι 10 ετών από την Καμπότζη. Είναι πάρα πολύ γλυκό! Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Βρείτε μερικές πληροφορίες εδώ και συμπληρώστε την αίτηση εδώ.

Το δεύτερο που έκανα είναι να γίνω αντιπρόσωπος της Oriflame, της γνωστής εταιρίας καλλυντικών. Μπορεί όποιος θέλει να το κάνει! Αρκεί να μπει εδώ. (Επικοινωνήστε μαζί μου για να σας δώσω τον κωδικό μου γιατί θα σας ζητήσει χορηγό). Μου αρέσιε επίσης πάρα πολύ! Μπορώ να πουλάω καλλυντικά εδώ στο μέρος μου αλλά και να κάνω παραγγελίες για οποιονδήποτε από όλη την Ελλάδα!

Όποια (και όποιος!) θέλει μπορεί να βρεί τον online κατάλογο της εταιρίας εδώ και να επικοινωνήσει μαζί μου με e-mail ( Xristina12.05@gmail.com )για οποιαδήποτε παραγγελία! (Χρειάζομαι μόνο τον κωδικό των προϊόντων).

Ελπίζω να με στηρίξετε! Οι τιμές είναι πραγματικά πολύ καλές! Εγώ τουλάχιστον σώθηκα και γι' αυτό θέλησα να το κάνω και σε άλλες γυναίκες.

Σας ευχαριστώ!!

Αυτοί ακριβώς οι στίχοι με αντιπροσωπεύουν!

2009-07-05T10:57:00.000-07:00

Δήμητρα Πάπιου - "Αυτή η νύχτα μένει"

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού, κορμί γατίσιο.
Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ,
πότε άστρα, πότε άκρη της αβύσσου.
Κάτι κυνηγώ…
σαν το ναυαγό…
τα χρόνια μου σεντόνια μου,
τσιγάρα να τα σβήσω…

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά,
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη.
Πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουριά,
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι.
Μού’ γνεφ’ η καρδιά…
πάρε μυρωδιά…
το λάδι εδώ πως καίγεται
και ζήσε το ταξίδι…

Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…

--------------------------------------------------------------------
Χάρις Αλεξίου - "Φεύγω"

Kάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Kάποτε κοίταζα τον ήλιο μέσ’ τα μάτια
κι αυτόν τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια
φεύγω, τώρα φεύγω.

Tώρα ο ουρανός δεν με φοβίζει όσο κι αν βρέχει,
τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει
φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, τώρα φεύγω.

Δεν το αντέχω να βουλιάζω μέσ’ το ψέμα,
τώρα κατάλαβα πως ήμουνα ένα δέμα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ’ τα μέτρα
τώρα που σκλήρυν’ η καρδιά μου σαν την πέτρα
φεύγω, τώρα φεύγω.

Tώρα ο κόσμος κι οι φωνές δεν με τρομάζουν,
τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν
φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
Φεύγω, τώρα φεύγω.

--------------------------------------------------------------------
Κατερίνα Κούκα - "Δεν υπάρχουν άγγελοι"

Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω...
Νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο...
Πόσο λάθος έκανα που για σένα πέθαινα,
τώρα που με πούλησες το ξέρω.

Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...

Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...
Έχω τα σημάδια από σένα που με καίνε...
Σαν παιδί σου δόθηκα κι όμως να προδόθηκα...
Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...

Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...

Βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ...

2009-06-30T00:26:00.001-07:00

Οι παρακάτω bloggers μου έδωσαν το βραβείο του πιο αξιαγάπητου μπλοκ:

γυάλινο δάκρυ
Theo ο κηπουρός
gekoudi
Χρύσα

(ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν)

Σύμφωνα με τους κανόνες:
α) Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).

β) Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 (που μόνο σε 15 δεν μπορώ να το δώσω :-Ρ) αξιαγάπητα blogs.

γ) Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’ αυτό το βραβείο.

Έτσι λοιπόν απονέμω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ στους:

Ανέμη

Αγγελική

Ανασαιμιά

Έλενα

ΝΕΝΙ

Xaroylita

Κώστα Βλούτη

Mικρό Αλήτη

Άνεμο

Me_To_aSeToN_STo_XeRi

Αναστασία

Πράσινη κλωστή δεμένη

Lee

Ιωάννα-carino

Και φυσικά ανταποδίδω σ' αυτούς που μου το χάρισαν!

Σας ευχαριστώ πολύ!!!

Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (Που μόνο γι' αυτήν δε λέω όπως πάντα)

2009-06-26T04:50:00.000-07:00

1. Χιλιάδες χρήστες δεν έχουν τελειώσει το σχολείο, χρειάζονται εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση.

2. Χιλιάδες χρήστες είναι άνεργοι, χρειάζονται δουλειά.

3. Χιλιάδες χρήστες έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, χρειάζονται ιατρική περίθαλψη.

4. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στη φυλακή -άδικα αν είναι εκεί ακριβώς επειδή είναι χρήστες- χρειάζονται νομική υποστήριξη.

5. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στο δρόμο, χρειάζονται στέγη.

6. Χιλιάδες χρήστες ζουν στο περιθώριο της ζωής, χρειάζονται απεξάρτηση και αγάπη.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Οι χρήστες ναρκωτικών στην εποχή μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, βρίσκονται στο περιθώριο. Εμείς οι ίδιοι τους αποθαρρύνουμε να παλέψουν για την απεξάρτησή τους ή πολλές φορές τους οδηγούμε στα ναρκωτικά. Κι αυτό γιατί όλοι αυτοί που καταφεύγουν σ' αυτά τα μέσα, για να "λύσουν" τα προβλήματά τους και που τελικώς με αυτές τις ουσίες καταλήγουν απλώς να τα "ξεχνούν" για λίγο, το κάνουν για να στραφούν ενάντια στην κοινωνία, στα φαινόμενα και τις προκαταλήψεις της. Αλλά ξεχνάμε ότι εμείς αποτελούμε την κοινωνία! Εμείς είμαστε υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για αυτήν την κατάντια. Ακούω συχνά πολλούς να λένε "η κοινωνία φταίει". Πάντα αυτό κάνουμε. Βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να τα ρίχνουμε κάπου αλλού μόνο και μόνο για να αποποιούμαστε ευθύνες και να μην έχουμε ενοχές. Ίσως όμως αν είχαμε -όχι ενοχές επειδή το έχουμε ήδη κάνει αλλά αγάπη θα λεγόταν διαφορετικά- τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Εμείς είμαστε η κοινωνία! Κι αν εγώ κι εσύ σκεφτόμαστε διαφορετικά από τη μάζα, αυτό δεν μας κάνει θεούς και δεν μας βγάζει έξω απ' αυτή! Τώρα θα μπούμε σε άλλο κεφάλαιο βέβαια, στο ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τον κόσμο... Καταλαβαίνω την απόγνωσή σας. Έτσι ήθελαν να μας κάνουν και το πέτυχαν μια χαρά. Είμαστε -και οι χρήστες- καταδικασμένοι ή δεν είμαστε; Μήπως είμαστε ίδιοι με τη διαφορά ότι αυτοί το δείχνουν μ' αυτόν τον τρόπο λόγω συγκεκριμένων αιτιών; Μήπως λοιπόν να σταματήσει ο ρατσισμός απέναντι τους;

Όλα αυτά τα λέω γιατί συναντώ επίσης πολλούς που λένε: "Έ εκείνος έμπλεξε στα ναρκωτικά, καλά να πάθει!" Το γεγονός ότι εκείνος δε φταίει που "δεν είχε μυαλό" και πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλεύονται την εύθραυστη ψυχική κατάσταση κάποιου για να παίζουν με τη ζωή του με σκοπό το κέρδος δε λέει κάτι; Έλεος, θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι σε αυτή τη θέση και δεν είναι λόγω ηλιθιότητας. Όλοι έχουμε βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας και είτε αντιδράσαμε έτσι είτε όχι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν. Εκείνος έτσι αντέδρασε, τι να κάνουμε τώρα; Είναι αυτός λόγος για να ξεχνάμε την ευθύνη που έχουμε; Σκεφτείτε τη ζωή σας χωρίς σχολείο, επάγγελμα, δουλειά, ιατρική περίθαλψη, στέγη και πάνω απ' όλα χωρίς αγάπη… Και εκτός απ' όλα αυτά να έχεις και μια κοινωνία που σε περιθωριοποιεί και σε κλείνουν και φυλακή, λες και φταις εσύ(!), τη στιγμή που οι έμποροι, οι πραγματικοί φταίχτες, σκοτώνουν κι άλλες αθώες ψυχές... Τι σας φταίνε και κλείνετε τους απλούς χρήστες στη φυλακή δεν μπορώ να καταλάβω. Και στο κάτω κάτω γιατί να μην τα έχεις αυτά στη ζωή σου; Επειδή είσαι χρήστης; Γιατί τόσος ρατσισμός;

Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε τις αιτίες, να σκύψουμε το κεφάλι όχι μόνο από ντροπή αλλά κι από ενδιαφέρον και να πράξουμε επιτέλους; Γιατί πάντα αυτό κάνουμε. Μόνο να σχολιάζει καθετί που κάνεις ξέρει αυτή η κοινωνία. Τους λόγους δεν τους αναζητά κανείς. Δεν τους νοιάζει γιατί θέλουν να σχολιάζουν για να μην βλέπουν την καμπούρα τους. Εγώ υποστηρίζω αυτό: "Διαφωνώ μ' αυτό που κάνεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το κάνεις". Δεν θυμάμαι ποιος το είπε και το έχω αλλάξει κάπως. Έχω δικαίωμα στη ζωή μου! Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τι κάνω και θα μου την καταστρέψεις στα μάτια των άλλων; Αλλά όσο μυαλό έχεις εσύ άλλο τόσο έχουν κι αυτοί που δέχονται τη γνώμη σου και θεοποιούν τον άτυπο κανόνα "Μη δίνεις δικαίωμα". Ένα δικαίωμα που δεν μπορούν να το πάρουν δεν μπορείς να το δώσεις! Δηλαδή εγώ έχω το δικαίωμα να ζήσω, αν σου πω "σκότωσέ με" θα έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και δεν θα παραβιάσεις το δικό μου δικαίωμα στη ζωή; Ποιος τις λέει αυτές τις μαλακίες; Δε μας αφήνετε να ζήσουμε! Και δεν είναι νόμος αλλά άτυπος κοινωνικός κανόνας. Και ποια κοινωνία τους έβγαλε αυτούς; Τον απαίδευτων! Ε ευχαριστώ πολύ…

Και μην ακούσω ότι αυτό το λέει η δική μου γενιά γιατί παλιά σκεφτόσασταν αλλιώς.. Δόξα το Θεό να λέτε! Κάποια στιγμή οι "προκαταλήψεις του Ελληνάρα" πρέπει να εξαλειφθούν. Τα δικαιώματά της ξέρει η νέα γενιά, ούτε τα εύκολα ζητάει ούτε μόνο γαμ...σι (το άκουσα κι αυτό!). Απόδειξη για το πρώτο το ότι πολύ απλά οι προηγούμενες γενιές της κληροδότησαν μόνο τα δύσκολα! Απαισιοδοξία και προβλήματα. Αυτό είναι ζωή δηλαδή; Κι αν θέλετε να μάθετε αυτές οι γενιές άρχισαν με το γνωμικό "να ζεις τη ζωή σου" που σημαίνει να κάνεις σεξ. Θεοποιείτε το πιο ανούσιο -με τον τρόπο που γίνεται- πράγμα και αυτό το ονομάζεται ζωή!

(Πάλι από αλλού ξεκίνησα αλλά αλλού κατέληξα. Μάλλον επειδή όλα αυτά τα σκέφτομαι εδώ και καιρό και ήθελα να σας τα πω. Δεν πειράζει 2 σε 1 η ανάρτηση. Έτσι κι αλλιώς απλές σκέψεις γράφω με αφορμή τη μέρα. Λοιπόν ξαναγυρνάω στο θέμα:)

Όχι αγαπητοί φίλοι. Δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να αναλύουμε τα αίτια και να τους βοηθάμε. Η κοινωνιολόγος στο σχολείο μου είπε ότι αυτό κάνει η κοινωνιολογία. Τι να κάνουμε όμως; Η "κοινωνία" δεν μας έχει δίνει τα μέσα εε; Μόνο ένα δρόμο μας δίνει. Θα πας σχολείο, θα γράψεις πανελλήνιες, θα είσαι φοιτήτρια και θα ζεις τη ζωή σου που είπαμε τι σημαίνει και μετά θα παντρευτείς. Αν θέλεις κάτι διαφορετικό απλώς δεν μπορείς να το κάνεις. Πρώτον δε θα βρεις άτομα που να σκέφτονται έτσι και δεύτερον για τόλμα! Γιατί εμείς δώσαμε δικαίωμα στην κοινωνία να μας σχολιάζει με τη συμμετοχή μας σ' αυτό. Αυτόν τον κόσμο μας κληροδοτήσατε οι προηγούμενες γενιές και σ' αυτόν ζήσατε κι εσείς... Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ;

(Αχ Αγγελική τελικά είχες δίκιο σ' αυτό που μου είπες. Μήπως πρέπει να γίνω κοινωνιολόγος;;; Παιδιά νομίζω ότι έκλεισε, αν δεν βρω άκρη ούτε στο μηχανογραφικό Κύπρου..)

Τα 1-6 ιδέα από: http://www.trikalanews.gr/article/2107/

Μπορείτε να επισκεφθείτε επίσης: http://www.okana.gr/

Και πάλι σκέψεις, σκέψεις , σκέψεις...

2009-06-23T07:28:00.000-07:00

Τέλος λοιπόν οι εξετάσεις. Τέλος και το σχολείο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ. Πολλοί λένε πως μεγαλώνοντας θα νοσταλγώ το σχολείο και δε θα χαίρομαι καθόλου που παρακαλούσα να τελειώσει. Εγώ κατέληξα στο γεγονός ότι όλοι αυτοί απλώς δεν είχαν διαβάσει ποτέ. Ναι, μια χαρά θα ήταν και για μένα να πηγαίνω κάπου που δεν κουράζομαι και που δε χρειάζεται να δουλεύω. Όμως, αν και σίγουρα σε όλους μας λείπει το σχολείο ως ανάμνηση, κάποια στιγμή θα τέλειωνε κι αυτό και, λόγω ηλικίας, θέλω να πάρω το δρόμο μου, να σπουδάσω και να ζήσω άλλα πράγματα. Όλα μέσα στη ζωή δεν είναι; Γιατί λοιπόν να μου λείπει το σχολείο;

Στις εξετάσεις πάτωσα. Καλά δεν πάτωσα ακριβώς, έβγαλα 16, για την ακρίβεια 15858 μόρια. Η ουσία είναι πως δε φτάνω τη σχολή που θέλω. Οπότε θα συμβιβαστώ κι εγώ με κάποια άλλη. Και λέω «κι εγώ» γιατί όλες αυτές τις μέρες που έμεινα μακριά απ’ όλα συνειδητοποίησα κάτι. Όλες από την τάξη μου ήθελαν Παιδαγωγικά για να έχουν λεφτά και διακοπές και γενικά για να βολευτούν στο δημόσιο. Και ποιος μου λέει εμένα ότι μέχρι να βγω απ’ το πανεπιστήμιο αυτό θα ισχύει ακόμα; Με λίγα λόγια, τη στιγμή που μιλάμε, διορίζονται δάσκαλοι όλοι αυτοί που είχαν περάσει με 15-16 κι εγώ να πρέπει να περάσω με 18 και να μην έχω δουλειά! Πλάκα μου κάνετε;
Και καλά εμένα δε με νοιάζει γιατί ήθελα Ειδική Αγωγή και για να πας εκεί και να τα καταφέρεις πρέπει να το θες πολύ. Αλλά δεν είναι άδικο για όλους μας; Και τεσπα αλλού θέλω να καταλήξω. Όλοι αυτοί που πέρασαν τότε με το 15 στην «κάποια άλλη σχολή» αφού δεν έπιασαν αυτή που ήθελαν, δεν συμβιβάστηκαν; Δεν συμβιβάζομαι τώρα κι εγώ που έχω τη σχολή που ήθελαν και δεν μπορώ να φτάσω τη σχολή που έχουν; Και μετά λέμε γιατί οι δάσκαλοι πετάνε καρέκλες και θρανία στα παιδιά μας. «Δεν είμαστε ευτυχισμένοι ρε, μας ακούει κανείς;;;;;»

Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω. Πήρα τους βαθμούς στα χέρια μου και δεν ήξερα αν πρέπει να κλαίω που έχασα την Ειδική Αγωγή ή να γελάω ή τουλάχιστον να είμαι καλά που έβγαλα καλούς βαθμούς, γιατί ξέρω πώς είναι το σύστημα και εγώ είμαι αυτή που λέω ότι δεν θα πέσω ποτέ στην παγίδα να γίνω όπως με θέλουν. Χώρια που νευρίασα με άλλες κοπέλες. Η μία έκλαιγε που έβγαλε 18 και κάτι άλλα όχι όσο κάτι θα ήθελε. Τι να πούμε κι εμείς ρε κοπελιά; Και η άλλη έκλαιγε που έγραψε 13 και περνάει μόνο σε 2 ΑΕΙ –γιατί έχουμε και το ψώνιο μας και δε θέλουμε ΤΕΙ- και την παρηγορούσε η φίλη μου που έγραψε κάτω από τη βάση! Και βέβαια εννοείται ότι δεν θέλουν και να ξαναδώσουν γιατί θα τους πέσει…………… ναι, αυτό. Το ξέρω είμαι κακιά πάλι σήμερα αλλά δεν είναι ωραίο να είμαστε αχάριστοι. Κι εγώ δεν πέρασα εκεί που ήθελα αλλά είδα τα δεδομένα που έχω και θα επιλέξω κάτι από αυτά (εννοείται όμως πως στο μηχανογραφικό θα δηλώσω κι αυτά που δεν φτάνω πρώτα). Η φίλη μου πάντως δεν είχε πρόβλημα, θα πήγαινε ιδιωτικό.

Λοιπόν, να πω και για μένα γιατί σας ταλαιπώρησα. Σκέφτομαι το «Κοινωνιολογίας» Παντείου (Αθήνα) με ειδίκευση στην Εγκληματολογία για να δουλεύω σε σωφρονιστικά ιδρύματα, το «Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (ΦΠΨ)» Ιωαννίνων ως παιδοψυχολόγος, το «Ιστορίας και Αρχαιολογίας» Ιωαννίνων ή Βόλου ως αρχαιολόγος, το «ΤΕΙ Λογοθεραπείας» Καλαμάτας, το «ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας» Θεσσαλονίκης (το οποίο έχει και ΑΕΙ που δεν φτάνω και το φοβάμαι στις προκηρύξεις, οπότε μάλλον θα το απορρίψω) και το «Θεάτρου» Θεσσαλονίκης όπως σας είχα πει ότι θέλω αν δεν περάσω κάπου. Θέλω να μου πει τη γνώμη του και το γιατί όποιος ξέρει γιατί είμαι ΚΑΙ αναποφάσιστη και δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Υπάρχει και ψηφοφορία στο sidebar.

ΥΓ: Δεν απαντάω στα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση γιατί δεν έχει νόημα να λέω ευχαριστώ στις ευχές για τις εξετάσεις. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πάρα πολύ.

ΥΓ2: Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που έγραψαν πανελλήνιες να είναι ευτυχισμένα στη ζωή τους. Η ευτυχία δεν εξαρτάται από κάτι εξετάσεις. Όπως λέω πάντα και συχνά τώρα τελευταία: «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ!» Να κάνετε αυτό που θέλει η καρδιά σας και δεν θα χάσετε. Δεν πήγατε καλά; Ανασκουμπωθείτε και βάλτε καινούριους στόχους. Θέλετε να χάσετε τον πόλεμο ή μόνο μία μάχη…;;

(Κοίτα που αρχίζω να είμαι πραγματικά αισιόδοξη... Ποιος θα μου το' λεγε!)

ΥΓ3: Ευχαριστώ ειδικά το Γυάλινο Δάκρυ για τις συμβουλές και τη Χρύσα για το ενδιαφέρον της!!

Έχω ανάγκη την υποστήριξη και τις ευχές σας..!!

2009-05-06T10:44:00.000-07:00

Χάθηκα πάλι ε;; Λοιπόν αυτή τη φορά θα είναι η τελευταία που θα χαθώ, να είστε σίγουροι…

Όπως ξέρετε την επόμενη Παρασκευή αρχίζουν οι Πανελλήνιες… Και την Τρίτη έχω γενέθλια τα οποία δε θα χαρώ.. Έχω όμως εσάς! Δεν ξέρω αν σας το έχω πει αλλά από τότε που δημιούργησα το μπλοκ έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι.. Είναι και λόγω ηλικίας σίγουρα, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι, μερικούς απ’ τους οποίους είχα την τύχη να τους γνωρίσω από εδώ αλλά, για να είμαι ειλικρινής, τώρα δεν επικοινωνώ πλέον μαζί τους και νομίζουν ότι τους ξέχασα. Πιστέψτε με, σε κάθε κίνησή μου, σκέφτομαι τα λόγια τους, συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχουν..

Έχουν συμβεί διάφορα τελευταία, τα οποία θα σας διηγηθώ κάποια στιγμή.

Το σημαντικό είναι ότι έκανα ένα πολύ σημαντικό βήμα! Βρήκα κάτι που μ’ αρέσει στη ζωή μου! Καλά δεν είναι και τόσο αισιόδοξο όσο ακούγεται…

Απλώς κατέληξα στο ότι η ζωή είναι πολύπλοκη και περίπλοκη και παράξενη και δύσκολη.. (Αυτό το είχα ανακαλύψει εδώ και χρόνια) Αλλά δεν είχα ανακαλύψει πόσο πολύ μου αρέσει αυτό! Γιατί ως γνωστόν μια ανωμαλία την έχω (και έναν μαζοχισμό) και αν δεν βρω τα δύσκολα βαριέμαι να τη ζωή μου!

Χαχα, ζωή, σου την έσκασα!

Τεσπα, πάλι άλλο ήθελα να πω και αλλού πήγα… (Το κάνω πάντα!)

Έκανα αυτή την ανάρτηση για να «ζητιανέψω» τις ευχές σας και την υποστήριξή σας, για αυτά που θα περάσω τον επόμενο μήνα. Όποιος θέλει ας μου αφήσει κανένα σχολιάκι μπας και καταφέρω να ζωγραφίσω -και να μ' αρέσει αυτή τη φορά- τη ζωή μου… Έχω ανάγκη από τους ανθρώπους αυτούς που γνώρισα από εδώ και έχουν πει τόσα καλά για μένα.. Έτσι κι αλλιώς δεν τα έχω ακούσει και από πουθενά αλλού, οι φιλοι είναι τόσο αφοσιωμένοι στη ζωή τους για να κοιτάξουν και γύρω τους.. Ποια ευτυχία τους δηλαδή, εκεί που αναζητούν την ευτυχία δεν θα την βρούνε ποτέ.!

Σας ευχαριστώ πολύ, θα απαντήσω σε όλους με τον ερχομό του επόμενου μήνα. Και στ’ αλήθεια, τότε θα είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη!!

ΥΓ: Έτσι, να φεύγουν τα μπάζα σιγά σιγά γιατί έχω και μία ζωή να κοιτάξω, έναν εαυτό. Δεν ξαναδίνω πια στους δήθεν και στις δήθεν φίλους/ες. Συγνώμη αλλά πρέπει κάποια στιγμή να κοιτούσα και τον εαυτό μου. Και δεν στεναχωριέμαι καθόλου γιατί πραγματικά δεν κέρδιζα τίποτα. Δεν είμαι δήθεν και διπρόσωπη αλλά ειλικρινής και το απαιτώ απ’ τον καθένα. Απορώ πως υποστηρίζω τη δικαιοσύνη τόσα χρόνια. Δικαιοσύνη είναι αυτό ρε; Αλλά να μου πείτε στις μέρες μας, ναι, αυτό είναι: το συμφέρον μας απ’ την εκμετάλλευση των άλλων.

ΥΓ2: Το άλλο δε σας το είπα. Αν δεν περάσω στο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ φέτος, θα πάω εκεί που θέλω εγώ τόσα χρόνια και φοβάμαι πως θα αποτύχω… Δηλαδή κάπου που να έχει σχέση με θέατρο, μουσική, χορό, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, διακόσμηση… Κι ας μην έχω μία, δε με νοιάζει, δεν μπαίνω στο τρυπάκι που προσπαθούν να με βάλουν, να έχω ανάγκη τα λεφτά και να στενοχωριέμαι γι’ αυτά, ποτέ μου δεν τα είχα ανάγκη, δεν τα υπολόγιζα και δεν θα το κάνω και τώρα! Έτσι, γιατί, όπως είπα και παραπάνω, έχω και μια ζωή να κοιτάξω. Μια φορά είμαι αισιόδοξη κι ας ήμουν μόλις 18 για να είμαι δυστυχισμένη.. Να το χαλάσω τώρα;;; Όχι…

Ξυπνήστε, μας εκμεταλλεύονται! Μία από τις αφορμές αγανάκτησής μου.

2009-04-08T03:51:00.000-07:00

Θα ήθελα αν ξέρετε να μου πείτε τη γνώμη σας γιατί κοντεύει να μου στρίψει!

Οικογενειακοί μας φίλοι –μια οικογένεια με 2 παιδιά- αγόρασαν κάποιο οικόπεδο σε κάποιο μέρος. Όπως όλοι γνωρίζουμε, για να ανταπεξέλθεις από την γραφειοκρατία και να κατορθώσεις να αποκτήσεις τελικά αυτό που επιθυμείς, πρέπει να πληρώσεις πολλά. Αφού λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι πήραν δάνειο και έδωσαν χρήματα όπου χρειαζόταν, έμενε η εκτίμηση του οικοπέδου απ’ την εφορία.

Όταν ήρθε το χαρτί απ’ την εφορία να επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό αφού προστέθηκε μαζί με τα υπόλοιπα, το οποίο ανερχόταν σε 1700€. Αφού κατάφεραν, με δανεικά από φίλους, να πληρώσουν για να μην παγώσουν οι διαδικασίες (σημείωση: μαζί είχαν πάρει και σπίτι και γι’ αυτό βιάζονταν, επειδή ήθελαν να μείνουν, για το οποίο όμως δεν πλήρωναν φόρο γιατί το δικαιολογούσε η εφορία ως πρώτη κατοικία), έμειναν στο σπίτι τους.

Μετά από 4 χρόνια έρχεται ένα δεύτερο χαρτί απ’ την εφορία, η οποία ζητάει 3500€ γιατί έγινε λέει επανεκτίμηση του οικοπέδου, πράγμα το οποίο θα γίνετε τώρα κάθε 5 χρόνια ή και λιγότερο (όπως ακούγεται, δεν ξέρω αν αληθεύει) και το ποσό φυσικά θα ανεβαίνει. Το ίδιο φυσικά κι αν δεν το πληρώσεις! Δεν τολμάς..

Και ρωτάω γιατί και η οικογένειά μου πήρε αναγκαστικά (επειδή έτσι όριζε ο ιδιοκτήτης) το οικόπεδο μαζί με το σπίτι. Και το τελευταίο βέβαια δεν μπορεί να το ξέρει η εφορία, και θεωρεί ή ότι είμαστε πλούσιοι (που αποκλείεται γιατί για ποιο λόγο κάνουμε την φορολογική κάθε χρόνο ήθελα να’ ξερα) ή ότι πρέπει αναγκαστικά «να τα πάρει» επειδή αν η οικογένεια μου δεν μου μεταβίβαζε τα οικόπεδα, θα αναγκαζόμουν εγώ να αγοράσω, άρα θα πλήρωνα την εφορία, άρα το κράτος πρέπει να πάρει από κάπου αυτά τα λεφτά αφού θα μείνουν αυτά τα οικόπεδα στην οικογένεια μας για πολύ χρόνο, σωστά; Χωρίς να λάβουμε υπόψη τους φόρους και για την μετάβαση της περιουσίας σε νεότερα μέλη της οικογένειας ή τους φόρους σε περίπτωση κληρονομιάς. Ποιος την ανακάλυψε αυτή τη βλακεία; Γιατί οι άνθρωποι ανακαλύπτουν διαδικασίες όταν πρόκειται να έχουν οικονομικά συμφέροντα; Σε όλα τα υπόλοιπα η συνείδηση, η παιδεία ή έστω η προσπάθεια είναι άγνωστη. Στην εκμετάλλευση έχουμε την πρωτιά!

Δηλαδή με λίγα λόγια, δε φτάνει να πληρώνεις ένα οικόπεδο τόσα λεφτά, μετά ανακαλύπτεις στην πορεία ότι μέχρι να πεθάνεις αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια σου θα το έχετε πληρώσει σαν να ήταν χρυσό! Κι αυτά τη στιγμή που οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους και που χτίζουν τις βίλες τους ανενόχλητοι στην καμένη Πάρνηθα και Πελοπόννησο. Αλλά ξέχασα, αυτά τα πληρώνουν, ξέρετε τι μίζες παίρνουν οι πολιτικοί; Για να μη συζητήσουμε για την εκκλησία που ούτε αυτή πληρώνει φόρους. Και εξάλλου τα έχουν σχεδιάσει μια χαρά αυτοί… Οι μεγάλοι δεν πληρώνουν φόρους γιατί παίζουν με πολλά λεφτά! Ενώ οι απλοί πολίτες ακόμη κι οι νέοι των 700€ τι είχανε τι χάσανε…

Βέβαια ξέρετε τι να κάνετε, σωστά; Να μην αγοράζετε οικόπεδα, ακόμα δεν το καταλάβατε; Ε, θα μας το πούνε κι αυτό! Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε τα μάτια. Όπως είπε κι ο κ. Λαζόπουλος σε εκπομπή του, οι πολίτες έχουν μπροστά τους έναν τοίχο τον οποίο όμως δεν γκρεμίζουν, παρά τον βάφουν μπλε ή πράσινο κάθε τέσσερα χρόνια. Αλλά ο τοίχος συνεχίζει να υπάρχει, παραμένει εκεί. Αυτούς ψηφίζουμε για να αποφασίζουν εκ μέρους του λαού υποτίθεται, εκ μέρους μας δηλαδή, τέτοιους νόμους/διατάγματα/ψηφίσματα και δεν ξέρω τι; Αλλά τόσο κορόιδα είμαστε, αυτό επιδιώκουν να γίνουμε και το έχουν πετύχει μια χαρά.

Σταματήστε επιτέλους να λέτε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό. «Έτσι είναι» και «Μπορείς να το αλλάξεις αυτό;» Ναι ρε μπορώ! Ή μάλλον όχι μπορώ, μπορούμε! Ξέρετε πως κατέκτησαν οι άνθρωποι τα δικαιώματά τους; Με επαναστάσεις και διεκδικήσεις. Μόνο έτσι. Θυμηθείτε τα λόγια του Ελευθερίου Βενιζέλου στην επανάσταση του Θερίσου: «η διπλωματία εις των ζητημάτων των υποδούλων λαών την λύσιν προβαίνει μόνον όταν ταύτα τίθενται προ αυτής υπό την οξυτάτην μορφήν της εθνικής εξεγέρσεως…».

Ξέρω τι σκέφτεστε: «Εμείς ρε κοπέλα μου θα σώσουμε τον κόσμο;» και «Σιγά μην πετύχουμε τίποτα, οι καταστάσεις δεν αλλάζουν…». Απαντώ: λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά νιώθουν όσα γράφω. Οι υπόλοιποι θα γελάτε και θα λέτε πως είμαι ακόμη μια ψωνάρα που θέλω να σώσω τον κόσμο. Μπορεί και να έχετε δίκιο, δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά έτυχε να έχω και μία προσωπικότητα η οποία εξοργίζεται με την αδικία και την εκμετάλλευση. Ξέρετε όμως γιατί το πιστεύετε; Γιατί έτσι θέλησαν οι «μεγάλοι» να μας κάνουν. Και το πετυχαίνουν. Ενδιαφερόμαστε μόνο για το «έχειν» και όχι για το «είναι» και μάλιστα δίχως να καταλαβαίνουμε ότι μας κοροϊδεύουν όταν μας λένε ότι ο πλούτος φέρνει την ευτυχία. Η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας, εμείς πρέπει να την ανακαλύψουμε, κάνεις δεν πρέπει να περιμένουμε να μας κάνει ευτυχισμένους.

Αλλά σιγά μην κουραστείτε. Έχουμε πετύχει τόσο καλά να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, δε μας νοιάζει για την ευημερία στον κόσμο. Ας βρούμε εμείς τα μέσα και ας πετύχουμε αυτό που θέλουμε και αυτό είναι, έτσι; Αλλά όταν αγανακτείτε με τις συνθήκες ζωής μας, μην ρίχνετε την ευθύνη σ’ αυτούς. «Φταίχτης για το κακό στον κόσμο δεν είναι μόνο εκείνος που το διαπράττει άμεσα, αλλά κι εκείνος που δεν αγανακτεί, που δεν αγωνίζεται, που σιωπά». Αν δεν θέλετε να διεκδικήσετε το δίκαιο τουλάχιστον μην κλαίγεστε! Φταίτε κι εσείς που τους δίνετε δικαίωμα με την απάθεια και την αμορφωσιά σας! Και ως απάντηση προς τους πολιτικούς που μπορεί να τύχει να το διαβάσουν: και η φοροσπατάλη είναι φοροδιαφυγή.

ΥΓ: Αν κάνω λάθος σ’ αυτό με την εφορία, θα ήθελα κάποιος που να ξέρει να τολμήσει να μου εξηγήσει γιατί γίνετε αυτή η αηδία. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί καθόμαστε και γιατί πληρώνουμε.

ΥΓ2: Εγώ τους είπα «μην τολμήσετε να πληρώσετε δεκάρα!». Που μου ήθελαν να πάνε να κάνουν και διακανονισμό… Ούτε ευρώ ρε δεν πληρώνω! Ακόμη κι αν μου επιβάλλουν θανατική ποινή, το δίκιο θα το υποστηρίζω μέχρι να πεθάνω!

ΥΓ3: Καλώ όλους σήμερα να δουν τις "ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ" στον ΑΝΤ1. Νομίζω πως είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα εκπομπή σχετικά με τη φοροδιαφυγή αλλά και τα μπλεξίματα και τα παρασκήνια.

Μπλοκοπαίχνιδο: Ιστοριούλα με μπλοκο-χρήστες

2009-03-29T06:27:00.000-07:00

Στο παιχνίδι με κάλεσε ο Theo ο κηπουρός. Εγώ καλώ με τη σειρά μου όλους τους παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει!... (Είναι εμπνευσμένο από τα λόγια μιας ευτυχισμένης φίλης...)

Τη μέρα που παντρεύτηκα ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένη. Έτρεξα να γράψω το γεγονός στο ημερολόγιο της χαράς. Ο γάμος είναι μια υπόθεση τόσο περίπλοκη, όσο και απλή. Αφήνεις πίσω σου την παλίρροια και αφήνεσαι να σε ταξιδέψει στη Wonderland.

Στο ημερολόγιο Ζωής γράφτηκαν σελίδες απερίγραπτης χαράς μετά τη γέννηση της κόρης μου. Τα πολύχρωμα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα γιατί η ζωή μέσα στην οικογένεια είναι στ’ αλήθεια ένα κοκτέιλ ονείρων! Όμως το να μεγαλώνεις παιδιά είναι και ένας Αγώνας Ζωής. Σχεδόν κάθε μέρα έχουμε την εξής χελωνοκουβέντα:

-Μαμά, να’ μια κι εγώ!
-Είσαι ένας μικρός αλήτης. Γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου;
-Όχι μαμά, εγώ το έφαγα. Ο Γκροτέσκος το άφησε. Ήταν νοστιμότατο μάλιστα! Μπορώ να πάω έξω τώρα;
-Που δηλαδή;
-Θέλω να πάω στον κήπο να παίξω και να κάνω μυστήρια πειράματα. Θα σου μαζέψω και χαμομηλάκι απ’ το διπλανό χωράφι!
-Και με ποιον θα πας;
-Με καλή παρέα!
-Μα καρδιά μου το πάει για βροχή… Θες να αρρωστήσεις πάλι;
-Έλα βρε μαμά θα πάρω μαζί μου την κόκκινη ομπρέλα.
-Κι αν την πάρει ο Άνεμος;
-Όχου.. Όλο λόγια της πλώρης είσαι.
-Καλά πήγαινε αλλά μην αργήσεις.

Και το βράδυ:

-Θα μου πεις ένα παραμύθι;
-Φυσικά γλυκιά μου! Ποιο θέλεις;
-Θέλω ή της Μαρίας Τζιρίτα ή του Μερκούριου Αϋτζή ή της Πασχαλίας Τραυλού ή του Κώστα Στοφόρου…
-Εντάξει.. «Πράσινη κλωστή δεμένη…»

Έπειτα έρχονται σκέψεις της στιγμής, σκέψεις χωρίς λόγο… Ένα γυάλινο δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπό μου. Έτσι άραγε να είναι η ευτυχία; Ψίθυροι ακούγονται στο μυαλό μου και μου λένε: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Τότε θυμήθηκα τα όνειρά μου.. Ναι, αυτή είναι η ευτυχία….

Αλυσίδα Φιλίας

2009-03-06T06:46:00.000-08:00

Αν θέλετε να γίνουμε όλοι οι bloggers μια μεγάλη παρέα και να προωθήσουμε τα blogs μας δεν έχετε παρά:

1. να αντιγράψετε στο δικό σας blog τη φωτό που έχω κι εγώ παρακάτω στη δική μου συμμετοχή, και μαζί γραμμένα ΑΠΟ ΚΑΤΩ τα ονόματα 3 ή περισσότερων φίλων-bloggers της προτίμησης σας. Θα ήταν καλό να συμπληρώσετε στη λίστα σας και αυτούς που σας το έστειλαν, σαν να το επιστρέψετε πίσω (όχι με την αρνητική έννοια) γιατί… (δείτε την οδηγία 4)!
2. να κάνετε ανάρτηση αυτές τις οδηγίες (όλη την ανάρτηση και με τίτλο «Αλυσίδα Φιλίας»).
3. να ενημερώσετε όσους γράψατε κάτω απ’ τη φωτό ότι έχουν τη δική τους φωτό φιλίας από εσάς για να κάνουν το ίδιο με άλλους bloggers. Επίσης να τους πείτε για τις οδηγίες στην ανάρτηση του μπλοκ σας.
4. να γράφετε κάτω απ’ την εικόνα και τα ονόματα ποιοι σας την έστειλαν πίσω! Όποιος στο τέλος μείνει με τις περισσότερες φωτό φιλίας θα είναι ο καλύτερος φίλος μέσω των μπλοκ και θα τον δημοσιεύσουμε όλοι ως νικητή!

ΠΡΟΣΟΧΗ:
-Να στέλνετε και σε καινούριους όχι μόνο σ’ αυτούς που σας το έστειλαν! (Μπορείτε απεριόριστους)
-Δεν μπορούμε να το στείλουμε στον εαυτό μας ούτε δύο φορές στο ίδιο άτομο! (Στο τέλος ο νικητής θα εξεταστεί)
-Δεν λέμε ανοιχτά ποιος μας κάλεσε στήν αλυσίδα.
-Ισχύει μέχρι 17/04/2009

Δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε αλλά κάντε το, έχει φάση!

Γιατί;

2009-03-06T04:31:00.001-08:00

Πονάω και δεν ξέρω το λόγο,
Αναρωτιέμαι τι ζήτησα και αν ζήτησα,
Με πνίγει η σιωπή που έγινε ένα με τον πόνο,
Σε σκέφτομαι γλυκά αυτό σου λέω μόνο.

Όλο ΑΝΤΙΟ έλεγα μέσα στον πανικό μου,
φοβόμουν μην μου πικραθείς και φοβηθείς.
Και ποιός θα σε πει "μωρό μου" μητρικά, ερωτικά, φιλικά,
το λάθος σου να μου υποσχεθείς πως θα με ξαναδείς
πληρώνω εγώ η λατρεία.

Όλα ρίξε τα πάνω μου ανακουφιστείς,
τα βάρη όλα σε μένα
η λέξη του αποχαιρετισμού σου ΜΙΛΑΜΕ,
ηχεί στα σπλάχνα μου σαν αστραποβροντή.

Η καρδιά μου πανικόβλητη χτυπάει
και ξεσπάει βροχή. Τρέμω, κλαίω και φωνάζω ΓΙΑΤΙ...
Τι έκανα; Ποιόν πίκρανα; Τον άγγελό μου;
Να μου το πει, μην κουβαλάω το βάρος μίας συγγνώμης ανείπωτης.

Ψέματα εσύ; 5 μήνες ψέμα;
Μία αλήθεια ζήτησα κι ας πάνε όλα χαμένα.
Μην ειπωθεί με τη σιγή μα με την πένα.
Γράψε ένα γράμμα στείλε μία σκέψη
κι εγώ θα καταλάβω..... το νου μου να ξεμπλέξει.

Έναν ιστό αράχνης έφτιαξε το μυαλό μου
με βασανίζει η άγνοια άπιαστο όνειρό μου.
Την ήξερα τη θέση μου στο είπα απ'την αρχή,
Δεν ζήτησα ποτέ ποτέ από σένα αμοιβή.

Δεν είχες το κουράγιο να μην ξαναμιλήσουμε
βρήκες όμως τη δύναμη και έτσι θα ξοφλήσουμε.
Ξέρω έχεις φιλότιμο, μα είσαι και παιδί
δεν σου επιρρίπτω τίποτα
σου δίνω μία ευχή:
δικό σου άτομο ποτέ για τέτοιο λόγο να μην πληγωθεί.

Δεν ξέρω αν άκουσες τα τραγούδια μας δακρυσμένος,
θυμωμένος, αδιάφορος,
δεν ξέρω αν στόλισε τον τοίχο σου εκείνο το κομμάτι,
μπορεί και να το έκαψες να το'κανες και στάχτη.

Δεν θέλω να ξεκόψουμε μ'αυτό τον άχαρο τρόπο,
ένα ΑΝΤΙΟ, ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΓΛΥΚΑ, ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ,
αυτό περιμένω μόνο.

Μέσα από το θυμό σου για μένα,
βρες τον Άγγελό σου, στείλε τον και σε μένα,
να με ζεστάνει με τα φτερά του, να μου απαλύνει τον πόνο,
να πάψω να κλαίω, τους γύρω μου πικραίνω,
ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΥΠΟΦΕΡΩ;
Για τη σιωπή υποφέρω και ό,τι θες να γίνει.

Ο γλυκός σου ο λόγος και η αδιαφορία σου
μέσα μου θα μείνει. Και το κεφάλαιο κλείνει.
Μόλις το ζητήσεις. Τον εγωισμό μου να πατήσεις.
Και να με ισοπεδώσεις. Και ποτέ να μην με σώσεις.

Μ'αγαπάς ανάμικτα. Το ξέρω. Τόσο έξω να πέφτω;
Κάνε μία προσευχή: το κουράγιο να βρεις να μου πεις το ΑΝΤΙΟ
μην ψάχνεις ευκαιρία υπεκφυγής.
Χάσαμε την ευκαιρία της στιγμής. Αμηχανία; Αξιοπρέπεια; Βλακεία;
Σου στέλνω τη σκέψη μου
Η καρδιά σου..... η λατρεία.

(Το παραπάνω ποίημα ήρθε με e-mail από μία καινούρια φίλη. Όπως ξέρετε, μου αρέσει να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Το ξέρω πως τώρα έχω παρατήσει το μπλοκ λόγω του σχολείου και δεν προλαβαίνω να απαντάω στα σχόλειά σας ούτε να διαβάζω αυτά που γράφετε. Περιμένω το καλοκαίρι κι ας ξέρω πως μέχρι τότε θα έχω χάσει αναρτήσεις. Λοιπόν πολλά είπα όμως για μένα, η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη LACTA. Η κοπέλα περνάει διάφορα τον τελευταίο καιρό και πρέπει να τη στηρίξουμε όπως μπορούμε. Δικό της μπλοκ δε θέλει να ανοίξει και μου ζήτησε να κάνω εγώ τις αναρτήσεις της. Μάλιστα σκέφτηκα να ανοίξω εγώ για εκείνη! Ελπίζω να περνάτε που και που και από EKEI...)

Το ποίημα γράφτηκε από LACTA

Η μνήμη...

2009-03-05T06:24:00.000-08:00

Η μνήμη. Προσηγορικό ή κύριο όνομα; Και μνήμη ή μνήμες; Στο τέλος επιθετικός προσδιορισμός σε ουσιαστικό, στη αρχή όμως ουσιαστικά σκέτο.

Μνήμη το όνομα της γυναίκας που πασχίζει για τη λύτρωση της λήθης, και περπατάει σε έρημους δρόμους μια βροχερή νύχτα –ποιος θα την ακούσει; Μέσα στα σπίτια των Άλλων δεν ακούγονται τα βήματα της. Η σιωπή δεν ακούγεται. Ο πόνος δε νιώθεται∙ μοιράζεται.

Μνήμη η συντροφιά της θύμησης. Θύμηση των δρόμων της ψυχής και της καρδιάς, της γαλήνης μιας αγκαλιάς, της αγαλλίαση λίγων στιγμών. Ψάχνοντας όμως, ξεχνάς τη ζέστη αυτής της συντροφιάς μα, εξάλλου, την έχεις χάσει.

Μνήμη το μονοπάτι με το οποίο σε πλησιάζει, έρχεται κοντά σου, ο μόνος τρόπος για να το κάνει, να σου φωνάξει:
Αέρας,
Φωνές,
Ελπίδα,
Σωτηρία,
Ουρανός,
Ύπνος.

«Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;»
Μονάχα η μνήμη…

Στον άγγελό μου...

2009-02-06T23:11:00.000-08:00

Η πράξη του Τούρκου και οι συνέπειες της αποκάλυψής της

2009-01-30T04:39:00.000-08:00

Μία άποψη

Τις τελευταίες ημέρες, μας έχει βάλει σε σκέψεις η αποκάλυψη του συγκεκριμένου γεγονότος, και μάλιστα από τον ίδιο το «φονιά», τον Τούρκο δηλαδή, ο οποίος σκότωσε αιχμαλώτους κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κύπρο. Δεν πρόλαβα να διαβάσω πολλά για το περιστατικό, όμως θεώρησα πως πρέπει να πάρω θέση γιατί πραγματικά εκνευρίζομαι με αυτά που ακούω.

Η αντίδρασή μου έχει να κάνει κυρίως με την αντιμετώπιση των ΜΜΕ, των τηλεοπτικών σταθμών ή εκπομπών και γενικά των Ελλήνων. Από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε –που σημειωτέον, όπως όλοι γνωρίζουμε ήδη, αποκαλύπτονται μόνο οι «βόμβες» ή όσα αποσκοπούν στην τηλεθέαση δηλαδή στο κέρδος- όλοι οι Έλληνες έχουν ξεσηκωθεί και εξαπολύουν βρισιές εναντίον του. Όλοι καταδικάζουν την πράξη του, όλοι γίνονται κριτές. Έχουν αναρωτηθεί ποιοι είναι για να έχουν αυτό το δικαίωμα; Έχουν καταλάβει πως όλοι συνωμοτούν εναντίον μας για να μας κάνουν περισσότερο εθνικιστές και ρατσιστές; Γιατί δεν βλέπουμε επιτέλους τα πράγματα σε μεγαλύτερο βάθος και να μην μένουμε προσκολλημένοι σ’ αυτά που θέλουν να μας προβάλλουν;

Αυτός ο άνθρωπος δικαίως θα δικαστεί από το δικαστήριο της Χάγης (όπως άκουσα και δεν ξέρω αν ισχύει), καθώς πράγματι δεν ενδείκνυται να σκοτώνει κανείς αιχμαλώτους. Αυτή είναι η «ποινή» και η δικαιοσύνη που πρέπει να του επιβληθούν. Άλλοι κριτές δεν χωράνε. Συμφωνώ με την αίσθηση της αδικίας που τους διακατέχει όλους, αφού σκοτώθηκαν συμπολίτες μας και θα μπορούσαμε να ήμασταν εμείς στη θέση τους ή αγαπημένα μας πρόσωπα. Και σαφώς στην τελευταία περίπτωση δεν θα θέλαμε να ξεχαστεί το θέμα. Όμως δεν μπορούμε να κατηγορούμε αυτόν τον άνθρωπο αν σκεφτόμαστε χωρίς τροχοπέδη μας τη διαφορετική εθνικότητα. Και το λέω εγώ που γενικά δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που αφήνουν ατιμώρητη μια αδικία.

Εξάλλου, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βρισκόταν στο στρατό σε ηλικία περίπου 20 χρονών και να είχε πέσει κι ο ίδιος θύμα των ρατσιστικών αντιλήψεων που του είχε επιβάλλει το κράτος του εν όψει του πολέμου. Σήμερα όμως ίσως να θέλει να εξιλεωθεί για όσα έκανε, να θέλει να ανέβει ψηλότερα σαν άτομο πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό του, αφού κι ο ίδιος είπε πως έχει τύψεις. Ποιοι είμαστε εμείς να του στερήσουμε αυτό το δικαίωμα; Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε ότι πρέπει οι άνθρωποι να αποκτήσουν παιδεία και κριτική σκέψη αλλά όταν γίνεται κάποια «μετάνοια» εμείς οι ίδιοι να την πνίγουμε! Αντιφάσκουμε πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τα ιδανικά και τις αξίες που υποτίθεται πως θέλουμε να πρεσβεύουμε.

Ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να πράξει όπως αρμόζει. Αν και ξέρουμε ότι πολλές φορές η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί σωστά και ότι το αν κάποιος είναι δίκαιος ή άδικος κρίνεται απ’ την οικονομική κατάσταση ή το αξίωμα και τη θέση του, ωστόσο δεν εναντιωνόμαστε σε άλλα που μας επηρεάζουν άμεσα, σ’ αυτό θυμηθήκαμε να εναντιωθούμε επειδή το έκαναν «οι Τούρκοι»; Για τους ίδιους τους Έλληνες που ασελγούν στους συμπολίτες τους ούτε λόγος…

Ας αποκρύψουμε τουλάχιστον την αμορφωσιά μερικών αδιάλλακτων με το να αποβάλλουμε τις ρατσιστικές μας αντιλήψεις και να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Τελικώς η παιδεία μας είναι στο χέρι μας. Μπορούμε ακόμη να κάνουμε όνειρα.

Χορός Έρωτας

2009-01-17T01:23:00.000-08:00

Όσο σε χορεύω,
τόσο πιο πολύ σε επιθυμώ.

Συστολή και διαστολή του κόσμου
και της καρδιάς,
και του κορμιού,
φτερούγισμα μεταξένιο.

Πιάνω το χέρι σου,
υπέροχα βελούδινη
η αφή σου,
το άγγιγμά σου φωτιά.

Ψιθυρίζω στο αυτί σου,
τόσο γλυκοί ήχοι,
ο ήχος σου,
σήμα και ρυθμός.

Αγγίζω τα χείλη σου,
σαν και την ψυχή σου,
τα λόγια σου,
ταξίδι στο όνειρο.

Ακουμπώ στην καρδιά σου,
τρελοί χτύποι,
το σώμα σου,
ένα ακόμη ταξίδι.

Όσο σε χορεύω,
τόσο πιο πολύ σε χρειάζομαι.

Η υπερβολή, η έλλειψη και το μέσον ΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ και ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

2009-01-08T11:12:00.000-08:00

Το παρακάτω είναι από τα ''Ηθικά Νικομάχεια'' του Αριστοτέλη και σας το παραθέτω γιατί κατά τη γνώμη μου πρέπει κάποια πράγματα να τα κάνουμε σκοπό της ζωής μας.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΄΄Ηθικά Νικομάχεια΄΄
(Β 6, 10-13)

Για παράδειγμα, είναι δυνατό και να φοβηθούμε και να νιώσουμε θάρρος και να επιθυμήσουμε και να οργιστούμε και να ευσπλαχνιστούμε και, γενικά, να νιώσουμε ευχαρίστηση ή δυσαρέσκεια και σε μεγαλύτερο και σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο πρέπει –και δεν είναι καλό ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όμως το να τα αισθανθούμε αυτά τη στιγμή που πρέπει και σε σχέση με τα πράγματα που πρέπει και σε σχέση με τους ανθρώπους που πρέπει και για το λόγο που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, αυτό είναι το μέσο και το άριστο το οποίο ακριβώς σχετίζεται με την αρετή.

Όμοια όμως και στις πράξεις υπάρχει υπερβολή και έλλειψη και το μέσο. Η αρετή λοιπόν αναφέρεται σε συναισθήματα και σε πράξεις, όπου η υπερβολή αποτελεί σφάλμα και κατακρίνεται, το ίδιο και η έλλειψη, ενώ το μέσον επαινείται και είναι το σωστό∙ και αυτά πάνε και τα δύο μαζί με την αρετή. Επομένως η αρετή είναι μια μορφή μεσότητας, αφού έχει για στόχο το μέσον.

Θέλω... (πάλι!)

2009-01-05T00:20:00.000-08:00

Θέλω να περάσει αυτή η χρονιά...

Ή τουλάχιστον να έρθει ο Μάρτης που η τάξη θα πάει 5ήμερη..

Αλλά να καταφέρω ως τότε να έχω κανονίσει κι εγώ το δικό μου ταξίδι, όχι να μείνω εδώ...

Θέλω να πάω ταξίδι...

Το δικό μου ταξίδι στο όνειρο...

Όπου θα καταφέρω να δεθώ με άλλους ανθρώπους...

Δε θα είμαι δύσπιστη και δεν θα γκρινιάζω...

Θα γκρεμίσω τα τείχη και θα είμαι λιγότερο προσεχτική με την άμυνα μου, δηλαδή την επίθεση στους γύρω μου.

Θέλω να δω καινούρια πράγματα, καινούριες πόλεις, καινούριους ανθρώπους, καινούρια φαγητά...

Θέλω να μάθω καινούριες συνήθειες και να υιοθετήσω μερικές, να γνωρίσω ζεστούς ανθρώπους, διαφορετικούς απ' τους διπρόσωπους εδώ...

Θέλω να μάθω να μαγειρεύω κι άλλα φαγητά! Πρωτάκουστα και πρωτότυπα!

Θέλω ακόμη και να γνωρίσω τους ανθρώπους που μιλάω τους τελευταίους μήνες από εδώ...

ΠΩΣ στο καλό θα τα κάνω όλα αυτά και ΠΟΤΕ;;;

Έχετε Χριστουγεννιάτικες Ευχές!!!

2008-12-25T05:35:00.000-08:00

Χάθηκα, το ξέρω.... Θέλω πολύ ξύλο! Έχω τόσα πολλά να κάνω και τώρα που είναι Χριστούγεννα -παρ' όλο που μισώ αυτές τις γιορτές, δεν τα παίρνω πίσω όσα λέω- θέλω να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να περάσω μερικές μέρες με αντίπαλο την "Χριστίνα"... Να αναλογιστώ όλα όσα έκανα, να κάνω απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μου και να σκεφτώ πως θα γίνω εγώ καλύτερη πρώτα ώστε να μπορώ να βοηθήσω τους άλλους.. Γιατί το έχω πει, αυτό είναι το νόημα της ζωής μου όση αχαριστία κι αν εισπράττω. Εξάλλου θέλω να ακούσω τις συμβουλές σας, μου λέτε συχνά να μην στενοχωριέμαι, να μην γκρινιάζω, να είμαι αισιόδοξη... Πρέπει λοιπόν να ανασκουμπωθώ και να προσπαθήσω, τώρα μόνο για μένα.

Μην παρεξηγηθείτε που θα ξαναχαθώ, δε σας ξεχνώ, διαβάζω όσα γράφετε, αλλά δεν θέλω να περάσω κι αυτές τις μέρες μπροστά στον Η/Υ. Θέλω να βγω, να δω πράγματα που τόσο καιρό απαρνιόμουν επειδή "δε με ήθελαν", να κάνω μια προσπάθεια να τα πλησιάσω, δε θέλω να ξέρω πως από την γκρίνια μου χάλασα ωραία πράγματα που παρακαλάω να ζήσω... Είναι ειρωνεία.

Λοιπόν πάντα αυτό κάνω. Λέω "θέλω να κάνω μια ανάρτηση για τα Χριστούγεννα με ευχές αλλά τι να γράψω πάλι..." και τελικά μπαίνω στο ιστολόγιο και αρχίζω να γράφω χωρίς να έχω σκεφτεί κάτι, κι όμως μου βγαίνουν τόσα πολλά στο τέλος..... Τι σου είναι η σκέψη και ο λόγος στον άνθρωπο!

Και συνεχίζω με αυτό που ήθελα να αρχίσω. Εύχομαι σε όλους σας καλές γιορτές, να ευχαριστηθείτε αυτές τις μέρες, να ξεκουραστείτε και να κάνετε όλα αυτά που δεν μπορούσατε τις άλλες μέρες.. Μην ξεχάσετε να αφιερώσετε χρόνο στα αγαπημένα σας πρόσωπα, να τους πείτε πόσο τους αγαπάτε αλλά και να τους το δείξετε, αλλιώς θα καταντήσετε σαν κι εμένα, να μην έχετε αγαπημένα πρόσωπα! (Αυτό νομίζω είναι το καλύτερο επιχείρημα για να σας ταρακουνήσει). Να σας μπει καλά ο καινούριος χρόνος, μην είστε κλαψιάρηδες και κλαψιάρες και να θυμάστε πάντα πως την ευτυχία την νιώθουμε πρώτα μέσα μας, με το να έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν, αλλά μην περιμένετε από αυτούς να σας δώσουν την ευημερία που ζητάτε! Μοιραστείτε την...

ΥΓ Σας ευχαριστώ όλους που με στηρίζεται τους τρεις αυτούς μήνες που έχω το μπλοκ...

Σχετικά με τη θανατική ποινή: Σκοτώνουμε κάποιον που έχει σκοτώσει για να διδαχθούμε να μη σκοτώνουμε;

2008-12-18T09:03:00.000-08:00

Αρχικά, η θανατική ποινή σε μια δημοκρατική κοινωνία θεωρείται λαθεμένος τρόπος για την απονομή της δικαιοσύνης, ενώ αν τοποθετήσουμε το ζήτημα μέσα στο ανθρωπιστικό του πλαίσιο, η εκτέλεση της συνιστά μία στυγνή πράξη που είναι σαφώς ενάντια σε δημοκρατικές αρχές και διαδικασίες. Με την επιβολή της κατορθώνουμε να υποβαθμίζουμε την εικόνα ενός κόσμου που σέβεται την ανθρώπινη ζωή και την υπερασπίζει. Εξάλλου, είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός ο οποίος διατηρείται ακόμα μόνο σε φασιστικά καθεστώτα, όπου τα εκτελεστικά όργανα αποφασίζουν για τους κακοποιούς με πρόφαση τη δημόσια ασφάλεια.

Παράλληλα, με την επιβολή της θανατικής ποινής μια κοινωνία δε σωφρονίζει, αλλά εκδικείται, το οποίο λειτουργεί αλλοπρόσαλλα αν αναλογιστούμε ότι η ίδια κοινωνία είναι αυτή που προκαλεί παθογενείς κοινωνικές συμπεριφορές. Έτσι, το άτομο περιθωριοποιείται, εξωθείται σε ακραίες εγκληματικές ενέργειες και εκλεπτύνεται μία νοοτροπία που σχετικοποιεί την αξία της ζωής.

Ακόμη, η θανατική ποινή είναι ατελέσφορη. Συνήθως η πλειονότητα των εγκλημάτων γίνεται κάτω από ασταθείς συνθήκες, καθώς ο δράστης μπορεί να βρίσκεται σε συναισθηματική διέγερση, οπότε να σκεφτεί τις συνέπειες, ενώ ενδέχεται να είναι ψυχασθενής και να μην έχει επίγνωση των πράξεων του. Επιπλέον, τα ειδεχθή εγκλήματα, διαπράττονται και από ανοικτίρμονες εγκληματίες. Συνεπώς, ο κακοποιός δίνει έμφαση στην περίπτωση να διαφύγει και δεν αντιλαμβάνεται ούτε αναλογίζεται την πιθανότητα να θανατωθεί. Απ’ αυτό συμπεραίνουμε ότι δεν αποτρέπεται ο δράστης και παραμένει άτεγκτος, ενώ η θανατική ποινή χαρακτηρίζεται αλυσιτελής.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί πως η θανατική ποινή, παρ’ όλο που δεν αποτελεί λύση, δημιουργεί την εντύπωση ότι προλαμβάνει το έγκλημα. Έτσι φαίνεται πως η κοινωνία είναι μεστή, ενώ στην πραγματικότητα κοινωνίες στις οποίες έχει επιβληθεί αυτός ο θεσμός είναι πιο πενιχρές από οποιεσδήποτε άλλες. Αυτό γιατί αποπροσανατολίζει απ’ το να ληφθούν μέτρα για να παταχθεί το έγκλημα και όχι απλώς για να τιμωρηθεί ο δράστης. Προφανώς, στην κοινωνία πρέπει να διαμορφωθούν οι συνθήκες που θα μας αποτρέψουν να φτάσουμε στο ναδίρ της αξιοπρέπειας μας.

Αντιθέτως, ας πάρουμε ως δεδομένο ότι η θανατική ποινή είναι ωφέλιμη και ότι αρμόζει να επιβληθεί. Τι θα συνέβαινε αν βρισκόμασταν σε όψιμη αντιμετώπιση μιας δικαστικής πλάνης; Η μέθοδος αυτή βεβαίως και δεν είναι επανορθώσιμη.

Τέλος, η θανατική ποινή ακόμη κι αν επιβληθεί αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί σε ένα περιβάλλον ισοτιμίας και ισονομίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό από τους κακοποιούς που οδηγήθηκαν στο θάνατο προερχόταν από τα κατώτερα, όπως μετανάστες ή μειονότητες. (Παρακάτω βλέπετε σε ποιες χώρες έχει επιβληθεί η θανατική ποινή, πατήστε πάνω την εικόνα.)

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η πολιτεία πρέπει να πάρει τα κατάλληλα μέτρα για την αναδιάρθρωση του σωφρονιστικού συστήματος ώστε να προλαμβάνονται εγκληματικές συμπεριφορές.

ΥΓ1 Είμαι γενικώς υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής αλλά θεωρώ ότι πρέπει να επιβληθεί σε ακραίες περιπτώσεις όπως τους εμπόρους ναρκωτικών και των παιδεραστών.

ΥΓ2 Περιμένω τις απόψεις γύρω από το ζήτημα. Φιλάκια!!

2 αγαπημένα τραγούδια + Βρόχινες φωτογραφίες + φωτογραφίες απ' το Ασκληπιείο

2008-12-12T06:47:00.000-08:00

2 ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ...

Σήμερα ήταν μια πολύ βροχερή μέρα... Λατρεύω αυτές τις μέρες, μακάρι να είναι έτσι και αύριο... Για να είμαι σπίτι και να το απολαύσω..!! Όταν βρέχει εμπνέομαι, μ' αρέσει πολύ η βροχή.. Να φανταστείτε σκέφτομαι να κάνω μία κατασκευή από ξύλο, σαν κολλάζ πάνω, και να γράψω αγαπημένες μου φράσεις, φιλοσοφίες, εικόνες, φωτογραφίες, σημειώσεις.... Και να γράψω φυσικά! Τα πάντα. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα με έπιασε και έβγαλα μερικές φωτογραφίες με...... πολύ βροχή....! (Αν τις ανοίξετε, φαίνονται καθαρά οι ψυχάλες...)

Τέλος, έχω μερικές φωτογραφίες από το Ασκληπιείο, είχαμε πάει με το σχολείο. (Μου άρεσε πολύ το κάκκινο δέντρο, γι' αυτό το έβγαζα συνέχεια. Όποιος ξέρει τι είναι ας μου πει, θα κάνω δάσσος στο χωράφι μου!)

Γράμμα στον Άγιο...

2008-12-10T06:09:00.000-08:00

Άγιε μου Βασίλη σήμερα ήμουν με τη φίλη μου για καφέ και σκεφτόμουν τι να σου ζητήσω... Αρχίσαμε για πλάκα (όχι ότι είμαστε σαν τις άλλες γυναίκες...όχι!) να λέμε το κατεβατό από ακριβά ρούχα, παπούτσια κτλ κτλ...

Αργότερα θυμήθηκα πως το μόνο που μου λείπει και δεν είχα ποτέ μου ήταν αγάπη... Όχι ότι δεν με αγαπούν οι γονείς μου, ή οι συγγενείς μου, δεν έχω παράπονο. Αλλά αν δεν κερδίζεις άλλους ανθρώπους, αν δεν έχεις άλλους που να σ' αγαπούν, να νοιάζονται για σένα και φυσικά δεν έχεις κι εσύ κάτι για να παλευέις, τότε κάτι μάλλον πάει στραβά,ε; Τότε δύο πράγματα μποροεί να συμβαίνουν: ή δεν αξίζεις εσύ ή κανείς δεν ενδιαφέρεται να δώσει παρά μόνο στον εαυτό του.

Τελικά μετά τον καφέ αποφάσισα ότι θα σου γράψω "θέλω να έχω ότι θέλω". Οι άλλοι που έχουν τα πάντα τι είναι;;;; Και δεν εννοώ υλικά αγαθά, ξέρεις εσύ...

Μετά κατάλαβα ότι ούτε τέτοια είμαι. Δεν ζητάω να με λυπηθούν και να μου δώσουν αγάπη. Δηλαδή για την ακρίβεια να την δανείσουν, κι αυτό με ανταλλάγματα. Να μου τη χαρίσουν απλόχερα ζητάω.. Πολλά ζητάω;;!

Λοιπόν Άγιε Βασίλη αν θες φέρτη δε θα σκάσω κιόλας.... Έχω που έχω ψυχολογικά!!

Εννοείται ότι ισχύει αυτό που είχα κάνει πρόπερσι, όταν βοηθούσα παιδάκια στο κέντρο να σου γράψουν γράμμα. Α κι επειδή ξέρω τι θα σου ζητήσει ο Γιωργάκης, αλλά δεν μπορείς να του το δώσεις, να του δώσεις την αγάπη που σου ζήτησα εγώ, δεν τι θέλω...

Τώρα θα είμαι σίγουρη γι' αυτό που σου ζήτησα...

2 Μπλοκο-παιχνιδάκια...

2008-12-07T08:29:00.000-08:00

Το πρώτο το βρήκα στο ιστολόγιο της Lost Soul (http://l3avem3al0ne.blogspot.com/) και μου άρεσε και στο δεύτερο με κάλεσε το γυάλινο δάκρυ (http://rozgalaziathalassa.blogspot.com/) .....

1ο παιχνιδάκι

1) Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
Άνθρωποι τέλειοι δεν υπάρχουν, όλο και κάτι θα σου κάνουν, άρα δεν χρειάζεται να ξέρεις μυστικά...

2) Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
Έναν.

3) Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες;
Όταν ήμουν μικρή το όνομά μου δεν μ' άρεσε καθόλου. Τώρα μ' αρέσει. Δεν θα το άλλαζα...

4) Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Σιγά τη ζωή ρε παιδιά, πώς κάνετε έτσι;

5) Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Σταχτοπούτα;;; Επειδή πάντα ήμουν η "κατώτερη" και με εκμεταλλεύονταν.. Αλλά εξαιρείται ο πρίγκιπας που δεν έχει βρεθεί και δεν το βλέπω κιόλας...

6) Διάλεξε καινούριους γονείς!
Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Σημασία έχει να έχεις εσύ συνείδηση και να ομορφύνεις τη δική σου ζωή και μαζί και των άλλων... Μόνο που μου έδωσαν αγάπη φτάνει.. Δεν τους αλλάζω!

7) Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
Η ζωή έχει -λίγα- όμορφα πράγματα. Αρκεί να μάθεις να ξεπερνάς τα δύσκολα!

8) Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
Χτες όλα ήταν υπέροχα...

9) Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
Ferrari.

10) Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Τίγρης.

11) Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Για όσα ήθελα αλλά δεν έκανα (γιατί δεν μπόρεσα να κάνω)...

12) Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Γι' αυτά που προσφέρω.

13) Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
Για τη δικαιοσύνη, το δίκιο ή για κάποιον/α απ' τα πρόσωπα που πραγματικά αξίζουν επειδή μου έδωσαν πολλά.

2ο παιχνιδάκι

Τη χρονιά που πέρασε:

Αν και ήταν απ' τις χειρότερές μου, θα είμαι αισιόδοξη (επειδή μου το ζητάτε) και θα πω πως ήταν μέτρια.

Αυτή τη χρονιά λοιπόν δοκίμασα τον πόνο, την απογοήτευση, την εκμετάλλευση... Ερωτεύτηκα πρώτη φορά, αγάπησα με όλη μου τη δύναμη χωρίς να υπολογίζω τίποτα αφήνοντας ανοιχτή την καρδιά και την ψυχή μου, πληγώθηκα, πόνεσα, έκλαψα...

Κατάλαβα ότι αν υπάρχουν πραγματικοί φίλοι δεν είναι σίγουρα αυτοί που υποτίθεται ότι είναι δίπλα μου, εκτός κι αν δεν βλέπω τι κάνουν για μένα...

Δεν αναφέρομαι στο σχολείο ή σε οτιδήποτε άλλο καθώς θεωρώ σημαντικά αυτά που προείπα αλλά ποτέ δεν τα είχα...

(Μ' αρέσει που θα ήμουν αισιόδοξη! Όχι ότι ήμουν απαισιόδοξη, ρεαλισμός είναι!)

Τη χρονιά που έρχεται:

Αρχικά ελπίζω να βάλω μυαλό!! Να διευρύνω τους ορίζοντες μου (!) και να συνεχίζω να προσπαθώ για να ανέβω ψηλότερα...

Να βρω όλα αυτά που θέλω, αν το αξίζω φυσικά, γιατί το έχω πει, πάνω απ' όλα το δίκαιο..

Να έχουν όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα υγεία, να περνούν καλά και να είναι ευτυχισμένα.

*Α και να θυμάμαι για όλα τα υπόλοιπα χρόνια να μην αφήσω κανέναν μα κανέναν να με εκμεταλλευτεί ξανά και να φτάσει την αξιοπρέπειά μου στο ναδίρ.

*Δεν με χαρίζω πουθενά.. Μπορεί να δίνομαι αλλά δεν
πρόκειται ποτέ να μην είμαι ξένη... Να ανοίγω την ψυχή
μου.. Θα κρατάω ένα κομμάτι για μένα...

Ένας Ενικός Αριθμός του Πληθυντικού Αριθμού (2)

2008-11-28T23:44:00.000-08:00

Το πρώτο που έγραψα και από τις πρώτες αναρτήσεις στο μπλοκ... Ήθελα να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας, καθώς στην αρχή που έκανα την ανάρτηση δεν γνώριζα κανέναν για να σχολιάσει και δεν θέλω να χαθεί. Φιλάκια σε όλους!

Ξύπνησα πολύ πρωί. Ο ήλιος έκαιγε, τι όμορφη μέρα! Είχα όρεξη να διαβάσω σήμερα, να ψάξω για άρθρα που είχα παραμελήσει, για ποιήματα που περίμεναν κι αυτά τη μέρα που «θα τους έριχνα μια ματιά». Μπήκα στο δωμάτιό μου. Τέλειωσα με τις εκκρεμότητες και άρχισα το διάβασμα. Λένε πως όταν διαβάζεις κάτι, το οτιδήποτε, γίνεσαι ένα με αυτό και όταν τελειώνεις την ανάγνωση, σε κατακλύζουν σκέψεις και συναισθήματα∙ μετά αρχίζουν οι στοχασμοί.
Ανάβω το κλιματιστικό. Κάνει πράγματι πολύ ζέστη. Συνεχίζω να διαβάζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που το κάνω, είναι και μια διαφορετική διαδικασία.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Σκέφτομαι: «Τέλη Σεπτέμβρη και ακόμα δεν έχει βρέξει». Προσπαθώ να κατευθύνω αλλού τις σκέψεις μου. Αλλά ξέρω, κάθε φορά που χαλαρώνω αυτό σκέφτομαι. Και με πονάει αυτό, μα είναι σαν να το ζητάω. Είναι ο μόνος τρόπος να τον φέρω στη θύμησή μου.
Αποφάσισα ότι θέλω να γράψω. Δεν μπορώ να του μιλήσω, δεν θέλει και έχω την ανάγκη να νιώσω πως κάποια στιγμή ίσως τα διαβάσει κρυφά και καταλάβει. Και μετά θα γυρίσει και θα μου πει «σ’ αγαπάω και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο».

Διαβάζω το αγαπημένο μου ποίημα: «ʿΟ Πληθυντικός ʾΑριθμός». Η καθολικότητα που διέπει τον έρωτα και το φόβο, η καθολικότητα της μικρής ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στο ποίημα, η απουσία αγαπημένου προσώπου. Μετά «Γα˜ς ʾΟμφαλός». Φθορά, θάνατος, φόβος, υπαρξιακή αγωνία: τα συναισθήματα. Της ποιήτριας. Μ ό ν ο; ʾΌ χ ι κ α ί μ ό ν ο.

Κάθε φορά που σκεπάζομαι και παίρνω αγκαλιά το μαξιλάρι, νιώθω πως είναι εκεί. Πως θα με πάρει εκείνος αγκαλιά, θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά και θα με φιλήσει στο μάγουλο τόσο γλυκά… Το κακό είναι πως αργώ να προσγειωθώ.

Γιατί να είναι έτσι οι άνθρωποι; Όπως είπε και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, «όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά». Έχουμε τόσα δυσάρεστα στον κόσμο μας, αλλά έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ανώφελα και τα ελάχιστα όμορφα. «Αγάπες και πρίγκιπες; Έλα τώρα… Αυτά είναι για κοριτσάκια!»
Όχι ακριβώς όμως. Γιατί όταν ήμασταν «κοριτσάκια», η αγάπη και ο πρίγκιπας παρουσιάζονταν τέλεια και όλα γίνονταν τόσο εύκολα. Κανείς δεν μας έμαθε πως είναι πολύ δύσκολο να βρεις και να ζήσεις το παραμύθι, και ακόμη δυσκολότερο να δίνεις τις δικές σου μάχες για να καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις σ’ αυτό. Να κατορθώσεις να επιβιώσεις με έναν άνθρωπο.

Αρχίζω να κρυώνω. Έχει συννεφιάσει ξαφνικά και τώρα κάνει κρύο. Δε με νοιάζει. Θέλω να νιώσω τη μοναξιά. Το πως είναι να χειμωνιάζει, να έχει κρύο και εγώ να κρυώνω μόνη σ’ ένα δωμάτιο. Παίρνω θέση μπροστά στο παράθυρο περιμένοντας με ανυπομονησία τη βροχή και συνεχίζω…

Τον ερωτεύτηκα γι’ αυτό που είναι. Αλλά εγώ ψάχνω κάτι που μάλλον δεν υπάρχει. Όπως είπα, οι άνθρωποι κοιτούν τη διασκέδαση, οι λέξεις «αγάπη» και «έρωτας» άγνωστες. Εγώ ζητώ την αλήθεια. Κάποιον που θα είναι δίπλα μου γιατί με γνώρισε και με αγάπησε διότι θεώρησε πως αξίζω, πως έχω πράγματα να δώσω. Να δώσω σε εκείνον. Όχι να είναι μαζί μου επειδή «τον τύλιξα», ούτε επειδή «το έπαιξα δύσκολη», ούτε επειδή καταφέρνω να τον κάνω να «μην ξενερώνει». Σε τι σημείο έφτασα;! Μία πρόταση, τρεις φορές εισαγωγικά. Εγώ που ούτε να σκέφτομαι δεν ήθελα αυτές τις λέξεις.
Φοβάμαι. Ίσως, ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει να συμβιβαστώ, να πέσω από το ψηλό σημείο που θεωρώ πως –με πολύ κόπο– κατάφερα να φτάσω. Άραγε κινδυνεύω να γίνω ένα με τον πάτο, να βρεθώ στο βυθό της θάλασσας; Και πως θα ανεβώ πάλι στην επιφάνεια αφού δεν υπάρχει κανείς; Σσσς… Ψιχαλίζει.

Σηκώνομαι πάλι… Σκέφτομαι. Πως και μου βγαίνουν όλα αυτά; Πως μπορώ και γράφω όσα σκέφτομαι; Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο. Απλά αφήνομαι. Αφήνω την καρδιά μου ξεκλείδωτη και την ψυχή μου να μιλήσει. Νιώθω περήφανη. Δεν είναι λίγο αυτό. Αν ήταν δίπλα μου όμως θα ένιωθα και χρήσιμη.

Είναι ειρωνεία. Όλοι λέμε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να αγαπήσουν ή να δώσουν, αλλά κάθε φορά που βρίσκουμε έναν τέτοιο τον πληγώνουμε. Και μετά εκείνος πληγώνει άλλους. Φαύλος κύκλος. Και φυσικά το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε οι γυναίκες τους άντρες και αντιστρόφως. Γιατί πάντα μας κουράζει αυτό το βήμα –το παραπάνω– που όμως μας ξεχωρίζει απ’ τη λάσπη; Πότε θα βρέξει επιτέλους…(;)

Κουράστηκα και κουράστηκα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις… Η ζωή δεν είναι σκέψεις και αμπελοφιλοσοφίες, είναι διασκέδαση! Στοπ. Σταματάω τις σκέψεις.

Να το πάλι. Κι όμως είμαι πολύ κοντά στο να γίνω αυτό που απεύχομαι. Πρέπει να κάνω κάτι, να το πολεμήσω, να βρω τρόπο να ανταπεξέλθω και να κρατηθώ στην επιφάνεια, να μάθω τελικά τ ό σ κ λ η ρ ό π ω˜ς χ α ρ ά ζ ε τ α ι. Κι όμως δε θέλω πια να βρέξει…

Σ' αγαπάω

2008-11-25T01:32:00.001-08:00

Σ'αγαπάω.
Δεν υποθέτω πως το ξέρεις,
απλώς το λέω.

Χορεύοντας
στη δύνη του έρωτά σου,
άλλωτε ζαλισμένη
κι άλλες φορές
μαύρη φωτιά.

Κοιτάζοντας
ψηλά στ' αστέρια,
βλέπω τη μορφή σου,
ντυμένος με φεγγάρι,
τόση μοναξιά.

Όταν κοιμάμαι,
στα όνειρά μου,
έρχεσαι εσύ.
Ο Θεός
είναι ένας τελικά.

Σε ονειρεύομαι
γι' αυτό που είσαι,
γι' αυτά που κάνεις,
γι αυτά που νιώθεις,
για το ότι υπάρχεις.

Δεν υπάρχει
το αύριο,
το σήμερα,
μόνο το χτες
που σε θυμίζει.

Λένε πως πρέπει να το λέμε,
πως θα μετανιώσουμε,
όταν τα χρόνια περάσουν,
όταν κάτι θα γίνει
και δεν έχουμε πει όσα νιώθουμε.

Θα υπάρχω, μόνο, δίπλα σου,
θα είμαι πάντα κοντά σου.
Αλλά ποτέ ξανά,
δε θα σου το πω,
δε θα το παραδεχτώ.

Μα Σ' ΑΓΑΠΑΩ
κρυφά,
μέσα μου...

Δε μας συγχωρώ-Νίκος Πορτοκάλογλου

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

2008-11-19T21:20:00.000-08:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν εδώ:

http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?hrfa

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΑΛΛΗ

Φρίκη, φρίκη φρίκη...

2008-11-17T02:32:00.000-08:00

Σήμερα λοιπόν ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω σχολείο. Μετά ξεκινήσαμε με τα πόδια από εκεί, να περάσουμε να καταθέσουμε τα λουλουδάκια μας στο μνημείο και να πάμε στην αίθουσα που θα γινόταν η γιορτή. Οι καθηγητές φυσικά με τα αμαξάκια τους, γι’ αυτό τα περισσότερα παιδιά δεν κατάλαβαν καν ότι έπρεπε να αφήσουν τα λουλούδια και που, αφού ήμασταν σκορπισμένοι και απλά περνούσαμε, και φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά για να μας προσέχουν οι καθηγητές στο δρόμο (αν πάθαινε κάποιος κάτι να δω τι θα έκαναν!).

Μου έκαναν εντύπωση μερικά πράγματα. Στο λεωφορείο (στο δρόμο για το σχολείο), τα παιδάκια συζητούσαν από πού πήραν τα λουλούδια τους κι όλα τα πρόσεχαν και τα έφτιαχναν συνέχεια με πολύ προσοχή. Κι έπειτα υπερηφανεύονταν ότι τα δικά τους είναι τα πιο όμορφα. Θυμήθηκα τον εαυτό μου, κι εγώ έτσι έκανα τότε. Τώρα όμως μεγαλώσαμε και σκεφτόμαστε υποτίθεται; Λάθος. Στο δικό μου σχολείο δεν είχαν φέρει καν λουλούδια. Ελάχιστοι. Απογοητεύτηκα για ακόμα μια φορά. Και δεν με νοιάζουν τα λουλούδια, δεν αντιφάσκω αφού χτες έλεγα άλλα, αλλά αυτό δείχνει ότι όλοι πήγαν για τις απουσίες, τη γιορτή γραμμένη την είχαν.

Για να μην συζητήσουμε στο σχολείο! Μια φίλη μου: «Σήμερα γιορτάζουμε και την πτώση των δίδυμων πύργων;» και μετά την εξήγηση μου «Α, δηλαδή η χούντα και το Πολυτεχνείο είναι τα ίδια;» Τώρα τι να πεις; Και φυσικά δεν φταίει αυτή…

Στη γιορτή παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την προσπάθεια μιας ανάπηρης γυναίκας να δει. Τελικά την έφεραν μπροστά μπροστά. Πάλι καλά! Ήταν απ’ τα πράγματα που μου έκαναν επίσης μεγάλη εντύπωση. Όπως και το ότι τα παιδιά της μπάντας που έπαιζαν τα τραγούδια στη γιορτή έγραψαν και ένα δικό τους για το Πολυτεχνείο. Αυτό κι αν ήταν!

Τέλος, όταν συζητούσα με τις φίλες μου είπαν ότι ήταν ωραία η γιορτή γιατί λέει ήταν πρωτότυπη. Εννοείται ότι θα διαφωνήσω. Αντί να πούνε τίποτα ουσιαστικό μπας και ξεστραβωθούμε… Δεν είναι μόνο τα τραγούδια αυτός ο Αγώνας!

Τέλος θέλω να φωνάξω τα λόγια του Σεφέρη στο "Επί Ασπαλάθων":
Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου
μυαλού
τ'αυλάκια.
τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

Σας παραθέτω μερικά από αυτά που ακούστηκαν στην εκδήλωση και μου άρεσαν:

Λένα Παππά
Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα
κείτεται
-δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-
για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,
και συ στο σπιτάκι σου,
μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι
και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,
η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.
Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,
γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.
Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο
Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,
για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

Τάσος Λειβαδίτης
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςδεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαιγια την ειρήνη και για το δίκιο.Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξειςτα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνέςΤο πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρεςμα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριάστα τζάμια των πολεμοκάπηλων.Κάθε χειρονομία σου θα 'ναιγια να γκρεμίζει την αδικία.Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,ούτε στιγμή να ξεχαστείς.Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.Μια στιγμή αν ξεχαστείς,αύριο οι άνθρωποι θα χάνονταιστη δίνη του πολέμου,έτσι και σταματήσειςγια μια στιγμή να ονειρευτείςεκατομμύρια ανθρώπινα όνειραθα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σουαν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςμπορεί να χρειαστεί και να πεθάνειςγια να ζήσουν οι άλλοι.Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαιένα οποιοδήποτε πρωινό.Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςθα πρέπει να μπορείς να στέκεσαιμπρος στα ντουφέκια!

Άλλα ποιήματα για το πολυτεχνείο: http://durabond.ca/gdouridas/polytexneio.html

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 - ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ - 1973 ΚΑΙ ΕΞΗΣ

2008-11-16T09:31:00.000-08:00

ΜΟΥΣΙΚΗ: υπάρχει ποιοτική ή είναι θέμα γούστου;

2008-11-14T23:29:00.000-08:00

Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη ότι υπάρχει ποιοτική μουσική, και όχι μόνο αυτό, αλλά τους βλέπεις να τσακώνονται και να αντιδρούν θέλοντας να επιβάλλουν τη δική τους άποψη (ναι, ακόμα και στη μουσική!). Υπάρχει στ’ αλήθεια ποιοτική μουσική ή είναι θέμα προσωπικότητας, ψυχολογίας και επιλογών;

Όταν λένε ποιοτική μουσική εννοούν, απ’ ό,τι έχω εγώ καταλάβει, μουσική που ανταποκρίνεται σε ποιητικούς στίχους, με νόημα, που αγγίζουν την ψυχοσύνθεση του ατόμου αλλά έχουν και παιδευτικό χαρακτήρα και όχι βρισιές και «ατίθασους» στίχους (όπως είπε κι ο Καρβέλας –ουδέν σχόλιον).

Και έρχομαι εγώ φυσικά, ο «ώριμος» ο άνθρωπος (σας αφήνω να γελάσετε), για να αντιδράσω. Όπως θα έχετε καταλάβει, με νευριάζουν πάρα πολύ οι νοοτροπίες που θέλουν να μας γυρίζουν 100 χρόνια πίσω. Δεν τα μπορώ εγώ αυτά, να κάθονται να βγάζουν διάφορα με σκοπό να χειραγωγούν τον αναλφάβητο πληθυσμό και δεν ξέρω ποιους άλλους. Τι σημαίνει δηλαδή ποιοτική μουσική; Δηλαδή αν ακούω Goin’ Trough θα με κλείσουν φυλακή; Έλεος, υποτίθεται ότι σεβόμαστε τις προτιμήσεις των άλλων καθώς ζούμε σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ και ΟΧΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ (για όσους το έχουν ξεχάσει).

Να εξηγηθώ. Δεν τα γράφω επειδή ακούω εγώ τέτοια μουσική και βασικά τι έχει αυτή η μουσική; Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική. Καλώς ή κακώς, η νέα γενιά, βλέποντας τις δυσκολίες απ’ τους μεγαλύτερους, αποτελείται από παιδιά που βγάζουν τις απόψεις τους, οι οποίες είναι ενάντια στις νοοτροπίες που προείπα, μέσα από τέτοιου είδους μουσική και αντιδρούν έτσι ακριβώς επειδή είναι παιδιά και δεν ξέρουν να φερθούν. Αυτή νομίζω ότι είναι η βασική αιτία. Και το λέω γιατί είμαι κι εγώ παιδί-έφηβη και αυτή η μουσική βγάζει τα λόγια που θέλω ελεύθερα να πω για τον «κόσμο των μεγάλων» αλλά δεν τολμώ (γιατί υποτίθεται πως πρέπει να είμαι καλό κορίτσι και να μην βρίζω).

Εγώ λοιπόν προσωπικά, ακούω τα πάντα. Ακούω κάθε τραγούδι που έχει στίχους και νόημα που με εκφράζουν και που ταιριάζουν στη ψυχολογία μου ανάλογα με την κάθε στιγμή. Πχ θα ακούσω μπαλάντες του ’80 όταν θέλω να σκεφτώ, άλλα τραγούδια για να χαλαρώσω, χορευτικά όταν θα βγω έξω με τις φίλες μου και ραπ μουσική όταν θέλω να φωνάξω κάτι που με πνίγει.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λένε για χαζοτράγουδα, και αρχίζουν τις αμπελοφιλοσοφίες ότι «χάλασε ο κόσμος» και «πως ζουν τα σημερινά παιδιά» κτλ κτλ… Λάθος ή σωστό, οι δισκογραφικές εταιρίες αποφάσισαν να εντάξουν αυτά τραγούδια, είχαν ανταπόκριση από τον κόσμο και τώρα συνεχίζουν. Αν δεν σας αρέσουν, απλώς μην τα ακούτε! Δεν καταλαβαίνω γιατί το διαφορετικό που δεν μας αρέσει πρέπει οπωσδήποτε να το κατηγορήσουμε και να το περιθωριοποιούμε…

Εννοείται ότι περιμένω να ακούσω τις απόψεις σας

ΥΓ. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο κι αν ακούγονται αυτά, αλλά τουλάχιστον εδώ που μένω τα ακούω συνέχεια και γι’ αυτό θέλησα να τα πω.

Γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή

SOS,ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ!

2008-11-09T21:05:00.000-08:00

ΔΡΑΣΗ - ΑΝΑΛΗΨΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Χτες έλαβα το παρακάτω e-mail:

Απέναντι στην αδιαλλαξία των τραπεζών που πλουτίζουν με τα χρήματά μας οι καταθέτες - καταναλωτές δρουν και αντιδρούν

ΑΠΟΣΥΡΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 1/12/2008 ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ
ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ

Αν κάνουμε όλοι ανάληψη του μισθού μας ή 1000€ τότε θα υπάρχει
μεγάλη έλλειψη ρευστότητας στις τράπεζες και ίσως αναγκαστούν
να δείξουν κοινωνική αλληλεγγύη, λέξη άγνωστη προς το παρόν.

ΔΙΚΤΥΟ ΔΡΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

Νομίζω ότι αξίζει να το κάνουμε. Ελπίζω να κάνετε την προσπάθειά σας όλοι. Την καλημέρα μου!

Μόνο εσύ

2008-11-05T00:02:00.000-08:00

Κανένας δεν αξίζει όσο εσύ. Όλα για σένα μιλούν. Ακόμη κι εγώ, όπου κι αν κοιτάξω, είσαι εκεί. Εσύ. Μόνο εσύ.

Όπου κι αν κοιτάξω είσαι εκεί. Αλλά και το δικό σου βλέμμα τρέχει, κάτι ψάχνει. Κι έπειτα με κοιτά στα μάτια. Μου μιλάς. Εσύ. Μόνο εσύ.

Μου μιλάς. Τέτοια λόγια ποτέ δεν τα φανταζόμουν! Τόσες στιγμές… Να μ’ αγγίξεις ζητάω μόνο. Εσύ. Μόνο εσύ.

Να μ’ αγγίξεις ζητάω μόνο. Και μονομιάς το άγγιγμά σου γίνεται κύμα που ταράζει τη θάλασσα του κορμιού μου. Μ’ αγκαλιάζεις. Εσύ. Μόνο εσύ.

Μ’ αγκαλιάζεις. Ανοίγεις τα χέρια σου και μαζί την ψυχή σου και μου ζητάς να μείνω μέσα σου και μέσα της. Κι εγώ σ’ αγκαλιάζω. Κι εσύ με φιλάς. Για μένα εσύ. Μόνο εσύ.

Με φιλάς. Και το φιλί των πετάλων σου φέρνει στο μυαλό αρώματα. Το άρωμά σου, το σώμα σου. Είσαι δικός μου. Εσύ. Μόνο εσύ.

Μα μου ζητάς. Ζητάς να ζήσω χώρια σου.
Χωρίς το βυθό των ματιών σου.
Χωρίς τα τόσο γλυκά λόγια σου.
Χωρίς το κύμα του αγγίγματός σου.
Χωρίς τα χρυσά σου φτερά, την ασφάλεια της αγκαλιάς σου.
Χωρίς το φιλί των χειλιών σου, σαν ροδοπέταλα.
Χωρίς το άρωμα του κορμιού σου.
Χωρίς εσένα.
Πως μου το κάνεις αυτό;
Για μένα εσύ. Μόνο εσύ.

γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή

Μπλοκο-παίχνιδα!!

2008-10-29T05:44:00.000-07:00

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην πρόσκληση που δέχτηκα από το γυάλινο δάκρυ (http://rozgalaziathalassa.blogspot.com/) για να συμπληρώσω κι εγώ τη δική μου λίστα με αγαπημένα... Λοιπόν,ξεκινάω......

Αγαπημένη ταινία: Casino Royale

Αγαπημένο τραγούδι: Just hold me-Maria Mena (αυτήν την εποχή)

Αγαπημένο ζώο: ζέβρα

Αγαπημένο λουλούδι: σωμών (μπορεί να το σκότωσα) τριαντάφυλλο

Αγαπημένο βιβλίο: γενικά όλα της Εύας Ομηρόλη και της Πασχαλίας Τραυλού

Αγαπημένη σειρά: δεν βλέπω τηλεόραση

Αγαπημένος ηθοποιός: δεν βλέπω τηλεόραση ούτε πολλές ταινίες οπότε δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο

Αγαπημένη ηθοποιός: δεν βλέπω τηλεόραση ούτε πολλές ταινίες οπότε δεν έχω κάποια συγκεκριμένη

Αγαπημένος τραγουδιστής: γενικά βλέπω στίχο και τραγούδι,ανεξαρτήτως προσώπου

Αγαπημένη τραγουδίστρια: γενικά βλέπω στίχο και τραγούδι,ανεξαρτήτως προσώπου

Αγαπημένο συγκρότημα: ΠΥΞ ΛΑΞ

Αγαπημένος καφές: γαλλικός

Αγαπημένο ποτό: κόκκινη βότκα

Αγαπημένο χρώμα: κίτρινο

Αγαπημένος αριθμός: δεν έχω

Αγαπημένο αντικείμενο: το βιβλίο με τα απόκρυφά μου (εκεί που γράφω σκέψεις μου, αν το χάσω ή μου το πάρει κάποιος θα πεθάνω!)

Αγαπημένο πρόσωπο: ελάχιστα αλλά καλά

Αγαπημένη εποχή: καλοκαίρι

Αγαπημένο επάγγελμα: Δασκάλα Ειδικής Αγωγής

Αγαπημένη ημέρα: Σάββατο

Αγαπημένο φαγητό: κοτόπουλο κοκκινιστό με λαχανικά

Αγαπημένος μήνας: Μάιος

Αγαπημένο παραμύθι: Όσα δεν έχουν πρίγκιπες!! Με εξαίρεση την Ωραία Κοιμωμένη

Αγαπημένο ποίημα: Ο Πληθυντικός Αριθμός, Ο στόχος, Επί Ασπαλάθων, Η σονάτα του σεληνόφωτος...(δε συνεχίζω,σταματάω εδώ!)

Αγαπημένη χώρα/πόλη/άλλο: Στοκχόλμη, Αίγυπτος και φυσικά Ελλάδα!!

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΠΛΟΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ!!!

Μέσα από αυτό το παιχνίδι θα ήθελα να ακούσω και να ακούσουν όλοι τις απόψεις σας σχετικά με τη φιλία ή τον έρωτα και την αγάπη. Πως θα τις ορίζατε, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να τον θεωρείτε φίλο σας, τι κάνετε εσείς για τους φίλους σας και γενικά ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ γι' αυτές τις δύο έννοιες. Μπορεί να έχει τη μορφή ενιαίου κειμένου ή 1,2,3 κτλ. (Μπορείτε να γράψετε μία από τις δύο ή και τις δύο)
Η δική μου ανάρτηση είναι παρακάτω:

Καταρχήν δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι ώστε να μπορούν να υπάρχουν και να είναι αληθινά αυτά τα συναισθήματα. Αν ποτέ βρω τέτοιους ανθρώπους νομίζω πως το μόνο που θα ζητούσα είναι αγάπη και στήριξη, γιατί μόνο αυτά μου λείπουν και έχουν αξία. Επίσης δεν θα μπορούσα σε καμμία περίπτωση να κάνω φιλίες από συμφέρον άρα προφανώς δεν θα ήθελα να με βλέπουν και οι άλλοι έτσι. Θέλω ΑΠΛΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΝΑ ΔΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ. Ζητάω πολλά; Γιατί οι πιο ανελέητοι να έχουν τα πάντα,τι κάνω λάθος;

Μην νομίζετε ότι δεν θα αγγίξω καθόλου την αγάπη, είναι το φλέγον ζήτημα. Αρχικά να πω ότι ισχύουν και τα παραπάνω που είπα για την φιλία. Αλλά, προσωπικά έχω καταργησει αυτό το καφάλαιο απ' τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή κάνεις δεν μου έχει μάθει τι σημαίνει αλήθεια αυτή η λέξη, άρα γιατί να μου λείψει; Μέχρι τώρα ερωτευόμουν μόνο ανθρώπους που δεν άξιζαν τίποτα, απορούσα με τον εαυτό μου και τα έβαζα μαζί του. Νομίζω πως δίκαια καταργήθηκε... Όχι ότι περιμένω κάποιον να μ'αγαπήσει γι'αυτό που είμαι δηλαδή. Μάλλον δεν υπάρχει αυτό που ψάχνω...

Θα ήθελα με τη σειρά μου να προσκαλέσω (αν δεν έχουν ήδη παίξει, για το πρώτο): όσους βλέπουν γραμμένα τα ιστολόγια τους στις στήλες "Ιστολόγια που παρακολουθώ (Ντεντέκτιβ σε...)", "Αγαπημένα ιστολόγια" και ''Ιστολόγια Συγγραφέων'' και εννοείται δεκτές οι απαντήσεις κι από άλλους!

γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή