Σας παραθέτω κάποια πραγματάκια που είχα γράψει παλιότερα. Μου είναι απίστευτα δύσκολο να σκεφτώ και να γράψω κάτι καινούριο γι' αυτή την γιορτή. Από όπου και να ξεκινήσω καταλήγω σ' αυτά εδώ... Σ' αυτά που σκέφτομαι κάθε χρόνο για την αγαπημένη μου γιορτή...
Υποσχέθηκα, πάνω απ’ όλα στον εαυτό μου, ότι η ανάρτησή μου αυτή δεν θα είναι όπως όλες τις άλλες. Δεν θα μιλήσω για αγώνες, «φόνους», λεηλασίες, βασανιστήρια. Θα σας παραθέσω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.
Από το σχολείο ελάχιστα πράγματα ξέρω. Όλα τα έχω μάθει ψάχνοντας εγώ μόνη μου. Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου τι κάναμε κάθε χρόνο, αλλά κάθε φορά δεν θυμάμαι και κάθε χρόνο σκέφτομαι τα ίδια. Είχαμε κάνει γιορτή; Είχαν βάλει τραγούδια; Μας είπαν δυο λόγια στο χώρο της προσευχής και σε μισή ώρα φύγαμε; Και πήγαμε στις 8 ή πιο αργά λόγο της γιορτής; Όλα αυτά μαζί. Δεν σκεφτόμασταν τίποτα άλλο απ’ το αν θα κοιμηθούμε παραπάνω και για το που θα βρούμε λουλούδια. Αυτή είναι λοιπόν η περιβόητη γιορτή; Εμένα σαν την Πρωτομαγιά μου κάνει. Πάντως δεν μπορείτε να πείτε, και στις δύο τα λουλούδια μόνο χαιρόμαστε, γιατί δεν νομίζω να ξέρουν και πολλοί τι πραγματικά γιορτάζουμε, για το αίμα ποιων ανθρώπων καθιερώθηκαν αυτές οι μέρες και τι αιτήματα είχαν αυτοί.
Στο σημείο αυτό να "ενσωματώσω" ένα απόσπασμα από κάποια άλλη ανάρτησή μου αναφορικά με το τι κάναμε στο σχολείο αυτή την μέρα:
"Σήμερα λοιπόν ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω σχολείο. Μετά ξεκινήσαμε με τα πόδια από εκεί, να περάσουμε να καταθέσουμε τα λουλουδάκια μας στο μνημείο και να πάμε στην αίθουσα που θα γινόταν η γιορτή. Οι καθηγητές φυσικά με τα αμαξάκια τους, γι’ αυτό τα περισσότερα παιδιά δεν κατάλαβαν καν ότι έπρεπε να αφήσουν τα λουλούδια και που, αφού ήμασταν σκορπισμένοι και απλά περνούσαμε, και φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά για να μας προσέχουν οι καθηγητές στο δρόμο (αν πάθαινε κάποιος κάτι να δω τι θα έκαναν!).
Μου έκαναν εντύπωση μερικά πράγματα. Στο λεωφορείο (στο δρόμο για το σχολείο), τα παιδάκια συζητούσαν από πού πήραν τα λουλούδια τους κι όλα τα πρόσεχαν και τα έφτιαχναν συνέχεια με πολύ προσοχή. Κι έπειτα υπερηφανεύονταν ότι τα δικά τους είναι τα πιο όμορφα. Θυμήθηκα τον εαυτό μου, κι εγώ έτσι έκανα τότε. Τώρα όμως μεγαλώσαμε και σκεφτόμαστε υποτίθεται; Λάθος. Στο δικό μου σχολείο δεν είχαν φέρει καν λουλούδια. Ελάχιστοι. Απογοητεύτηκα για ακόμα μια φορά. Και δεν με νοιάζουν τα λουλούδια, δεν αντιφάσκω αφού χτες έλεγα άλλα, αλλά αυτό δείχνει ότι όλοι πήγαν για τις απουσίες, τη γιορτή γραμμένη την είχαν.
Για να μην συζητήσουμε στο σχολείο! Μια φίλη μου: «Σήμερα γιορτάζουμε και την πτώση των δίδυμων πύργων;» και μετά την εξήγηση μου «Α, δηλαδή η χούντα και το Πολυτεχνείο είναι τα ίδια;» Τώρα τι να πεις; Και φυσικά δεν φταίει αυτή…
Στη γιορτή παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την προσπάθεια μιας ανάπηρης γυναίκας να δει. Τελικά την έφεραν μπροστά μπροστά. Πάλι καλά! Ήταν απ’ τα πράγματα που μου έκαναν επίσης μεγάλη εντύπωση. Όπως και το ότι τα παιδιά της μπάντας που έπαιζαν τα τραγούδια στη γιορτή έγραψαν και ένα δικό τους για το Πολυτεχνείο. Αυτό κι αν ήταν!
Τέλος, όταν συζητούσα με τις φίλες μου είπαν ότι ήταν ωραία η γιορτή γιατί λέει ήταν πρωτότυπη. Εννοείται ότι θα διαφωνήσω. Αντί να πούνε τίποτα ουσιαστικό μπας και ξεστραβωθούμε… Δεν είναι μόνο τα τραγούδια αυτός ο Αγώνας!"
Ας πάμε τώρα στη ειρωνεία της υπόθεσης. Δεν φτάνει που δεν θέλουν να μας κάνουν κριτικά σκεπτόμενα όντα, αλλά αυτή η κατάσταση σήμερα έχει στενή συνάφεια με το πολυτεχνείο. Στο τελευταίο, οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν ζητώντας ελευθερία, καθώς δεν μπορούσαν να ζουν άλλο υπό την πίεση και τις αυθαιρεσίες της δικτατορίας. Νομίζετε πως η κατάσταση αυτή τώρα έχει αλλάξει; Και τώρα τα ελληνικά σχολεία είναι υποχρεωμένα να δρουν βάση της εντελώς βαρετής γραφειοκρατίας και μπορεί η ελευθερία που στερείται να είναι πνευματική, αλλά υπάρχει η εξής σημαντική διαφορά: λείπουν οι αγώνες μας για πνευματική ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Δεν μπορούμε πια μόνο να κλαιγόμαστε. Και δεν είναι μόνο θέμα ότι οι σημερινοί άνθρωποι δε θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες επαναστάσεις, όπως λέγετε. Δεν γεννήθηκαν έτσι, όλα τα υπόλοιπα φταίνε, τα οποία φυσικά κανείς δεν αναλογίζεται.
Θα βαρεθείτε να με ακούτε να το λέω: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Κάτσε ρε φίλε. Η ουσία δεν είναι μόνο να βλέπεις τα γεγονότα, να κάνεις πως προβληματίζεσαι και φυσικά να κατηγορείς το κράτος που δεν προσπαθεί να τα λύσει. Πρέπει εσύ από μόνος σου να σκέφτεσαι πως θα βελτιωθεί ο κόσμος και να κάνεις τα δικά σου πράγματα για να ανήκεις σ’ αυτόν. Ωραία, κακώς το κράτος κάνει αυτά που κάνει, δεν σε βοηθάει, υγεία, παιδεία, δεν υπάρχουν. Εσύ τι κάνεις; Προσπάθησε μόνος σου. Ψάξε, διάβασε και ξεστραβώσου! Μην μένεις αδρανής!
Ε άμα πια…
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα άρθρα των κυρίων Κ. Χατζηδάκη και Α. Τσίπρα και της κυρίας Α. Διαμαντοπούλου για το Πολυτεχνείο και για το πώς μιλούν σε ένα παιδί γι’αυτό, σε σύγκριση με ένα άρθρο ενός μαθητή της Β’ Λυκείου, για να δείτε διαφορές. Θα τα βρείτε αν κάνετε κλικ ΕΔΩ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου