Και πάλι σκέψεις, σκέψεις , σκέψεις...

Τέλος λοιπόν οι εξετάσεις. Τέλος και το σχολείο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ. Πολλοί λένε πως μεγαλώνοντας θα νοσταλγώ το σχολείο και δε θα χαίρομαι καθόλου που παρακαλούσα να τελειώσει. Εγώ κατέληξα στο γεγονός ότι όλοι αυτοί απλώς δεν είχαν διαβάσει ποτέ. Ναι, μια χαρά θα ήταν και για μένα να πηγαίνω κάπου που δεν κουράζομαι και που δε χρειάζεται να δουλεύω. Όμως, αν και σίγουρα σε όλους μας λείπει το σχολείο ως ανάμνηση, κάποια στιγμή θα τέλειωνε κι αυτό και, λόγω ηλικίας, θέλω να πάρω το δρόμο μου, να σπουδάσω και να ζήσω άλλα πράγματα. Όλα μέσα στη ζωή δεν είναι; Γιατί λοιπόν να μου λείπει το σχολείο;

Στις εξετάσεις πάτωσα. Καλά δεν πάτωσα ακριβώς, έβγαλα 16, για την ακρίβεια 15858 μόρια. Η ουσία είναι πως δε φτάνω τη σχολή που θέλω. Οπότε θα συμβιβαστώ κι εγώ με κάποια άλλη. Και λέω «κι εγώ» γιατί όλες αυτές τις μέρες που έμεινα μακριά απ’ όλα συνειδητοποίησα κάτι. Όλες από την τάξη μου ήθελαν Παιδαγωγικά για να έχουν λεφτά και διακοπές και γενικά για να βολευτούν στο δημόσιο. Και ποιος μου λέει εμένα ότι μέχρι να βγω απ’ το πανεπιστήμιο αυτό θα ισχύει ακόμα; Με λίγα λόγια, τη στιγμή που μιλάμε, διορίζονται δάσκαλοι όλοι αυτοί που είχαν περάσει με 15-16 κι εγώ να πρέπει να περάσω με 18 και να μην έχω δουλειά! Πλάκα μου κάνετε;
Και καλά εμένα δε με νοιάζει γιατί ήθελα Ειδική Αγωγή και για να πας εκεί και να τα καταφέρεις πρέπει να το θες πολύ. Αλλά δεν είναι άδικο για όλους μας; Και τεσπα αλλού θέλω να καταλήξω. Όλοι αυτοί που πέρασαν τότε με το 15 στην «κάποια άλλη σχολή» αφού δεν έπιασαν αυτή που ήθελαν, δεν συμβιβάστηκαν; Δεν συμβιβάζομαι τώρα κι εγώ που έχω τη σχολή που ήθελαν και δεν μπορώ να φτάσω τη σχολή που έχουν; Και μετά λέμε γιατί οι δάσκαλοι πετάνε καρέκλες και θρανία στα παιδιά μας. «Δεν είμαστε ευτυχισμένοι ρε, μας ακούει κανείς;;;;;»

Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω. Πήρα τους βαθμούς στα χέρια μου και δεν ήξερα αν πρέπει να κλαίω που έχασα την Ειδική Αγωγή ή να γελάω ή τουλάχιστον να είμαι καλά που έβγαλα καλούς βαθμούς, γιατί ξέρω πώς είναι το σύστημα και εγώ είμαι αυτή που λέω ότι δεν θα πέσω ποτέ στην παγίδα να γίνω όπως με θέλουν. Χώρια που νευρίασα με άλλες κοπέλες. Η μία έκλαιγε που έβγαλε 18 και κάτι άλλα όχι όσο κάτι θα ήθελε. Τι να πούμε κι εμείς ρε κοπελιά; Και η άλλη έκλαιγε που έγραψε 13 και περνάει μόνο σε 2 ΑΕΙ –γιατί έχουμε και το ψώνιο μας και δε θέλουμε ΤΕΙ- και την παρηγορούσε η φίλη μου που έγραψε κάτω από τη βάση! Και βέβαια εννοείται ότι δεν θέλουν και να ξαναδώσουν γιατί θα τους πέσει…………… ναι, αυτό. Το ξέρω είμαι κακιά πάλι σήμερα αλλά δεν είναι ωραίο να είμαστε αχάριστοι. Κι εγώ δεν πέρασα εκεί που ήθελα αλλά είδα τα δεδομένα που έχω και θα επιλέξω κάτι από αυτά (εννοείται όμως πως στο μηχανογραφικό θα δηλώσω κι αυτά που δεν φτάνω πρώτα). Η φίλη μου πάντως δεν είχε πρόβλημα, θα πήγαινε ιδιωτικό.

Λοιπόν, να πω και για μένα γιατί σας ταλαιπώρησα. Σκέφτομαι το «Κοινωνιολογίας» Παντείου (Αθήνα) με ειδίκευση στην Εγκληματολογία για να δουλεύω σε σωφρονιστικά ιδρύματα, το «Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (ΦΠΨ)» Ιωαννίνων ως παιδοψυχολόγος, το «Ιστορίας και Αρχαιολογίας» Ιωαννίνων ή Βόλου ως αρχαιολόγος, το «ΤΕΙ Λογοθεραπείας» Καλαμάτας, το «ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας» Θεσσαλονίκης (το οποίο έχει και ΑΕΙ που δεν φτάνω και το φοβάμαι στις προκηρύξεις, οπότε μάλλον θα το απορρίψω) και το «Θεάτρου» Θεσσαλονίκης όπως σας είχα πει ότι θέλω αν δεν περάσω κάπου. Θέλω να μου πει τη γνώμη του και το γιατί όποιος ξέρει γιατί είμαι ΚΑΙ αναποφάσιστη και δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Υπάρχει και ψηφοφορία στο sidebar.

ΥΓ: Δεν απαντάω στα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση γιατί δεν έχει νόημα να λέω ευχαριστώ στις ευχές για τις εξετάσεις. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πάρα πολύ.

ΥΓ2: Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που έγραψαν πανελλήνιες να είναι ευτυχισμένα στη ζωή τους. Η ευτυχία δεν εξαρτάται από κάτι εξετάσεις. Όπως λέω πάντα και συχνά τώρα τελευταία: «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ!» Να κάνετε αυτό που θέλει η καρδιά σας και δεν θα χάσετε. Δεν πήγατε καλά; Ανασκουμπωθείτε και βάλτε καινούριους στόχους. Θέλετε να χάσετε τον πόλεμο ή μόνο μία μάχη…;;

(Κοίτα που αρχίζω να είμαι πραγματικά αισιόδοξη... Ποιος θα μου το' λεγε!)

ΥΓ3: Ευχαριστώ ειδικά το Γυάλινο Δάκρυ για τις συμβουλές και τη Χρύσα για το ενδιαφέρον της!!