Μπλοκοπαίχνιδο: Ιστοριούλα με μπλοκο-χρήστες

Στο παιχνίδι με κάλεσε ο Theo ο κηπουρός. Εγώ καλώ με τη σειρά μου όλους τους παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει!... (Είναι εμπνευσμένο από τα λόγια μιας ευτυχισμένης φίλης...)



Τη μέρα που παντρεύτηκα ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένη. Έτρεξα να γράψω το γεγονός στο ημερολόγιο της χαράς. Ο γάμος είναι μια υπόθεση τόσο περίπλοκη, όσο και απλή. Αφήνεις πίσω σου την παλίρροια και αφήνεσαι να σε ταξιδέψει στη Wonderland.

Στο ημερολόγιο Ζωής γράφτηκαν σελίδες απερίγραπτης χαράς μετά τη γέννηση της κόρης μου. Τα πολύχρωμα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα γιατί η ζωή μέσα στην οικογένεια είναι στ’ αλήθεια ένα κοκτέιλ ονείρων! Όμως το να μεγαλώνεις παιδιά είναι και ένας Αγώνας Ζωής. Σχεδόν κάθε μέρα έχουμε την εξής χελωνοκουβέντα:

-Μαμά, να’ μια κι εγώ!
-Είσαι ένας μικρός αλήτης. Γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου;
-Όχι μαμά, εγώ το έφαγα. Ο Γκροτέσκος το άφησε. Ήταν νοστιμότατο μάλιστα! Μπορώ να πάω έξω τώρα;
-Που δηλαδή;
-Θέλω να πάω στον κήπο να παίξω και να κάνω μυστήρια πειράματα. Θα σου μαζέψω και χαμομηλάκι απ’ το διπλανό χωράφι!
-Και με ποιον θα πας;
-Με καλή παρέα!
-Μα καρδιά μου το πάει για βροχή… Θες να αρρωστήσεις πάλι;
-Έλα βρε μαμά θα πάρω μαζί μου την κόκκινη ομπρέλα.
-Κι αν την πάρει ο Άνεμος;
-Όχου.. Όλο λόγια της πλώρης είσαι.
-Καλά πήγαινε αλλά μην αργήσεις.

Και το βράδυ:

-Θα μου πεις ένα παραμύθι;
-Φυσικά γλυκιά μου! Ποιο θέλεις;
-Θέλω ή της Μαρίας Τζιρίτα ή του Μερκούριου Αϋτζή ή της Πασχαλίας Τραυλού ή του Κώστα Στοφόρου…
-Εντάξει.. «Πράσινη κλωστή δεμένη…»

Έπειτα έρχονται σκέψεις της στιγμής, σκέψεις χωρίς λόγο… Ένα γυάλινο δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπό μου. Έτσι άραγε να είναι η ευτυχία; Ψίθυροι ακούγονται στο μυαλό μου και μου λένε: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Τότε θυμήθηκα τα όνειρά μου.. Ναι, αυτή είναι η ευτυχία….