Η μνήμη...

Η μνήμη. Προσηγορικό ή κύριο όνομα; Και μνήμη ή μνήμες; Στο τέλος επιθετικός προσδιορισμός σε ουσιαστικό, στη αρχή όμως ουσιαστικά σκέτο.

Μνήμη το όνομα της γυναίκας που πασχίζει για τη λύτρωση της λήθης, και περπατάει σε έρημους δρόμους μια βροχερή νύχτα –ποιος θα την ακούσει; Μέσα στα σπίτια των Άλλων δεν ακούγονται τα βήματα της. Η σιωπή δεν ακούγεται. Ο πόνος δε νιώθεται∙ μοιράζεται.

Μνήμη η συντροφιά της θύμησης. Θύμηση των δρόμων της ψυχής και της καρδιάς, της γαλήνης μιας αγκαλιάς, της αγαλλίαση λίγων στιγμών. Ψάχνοντας όμως, ξεχνάς τη ζέστη αυτής της συντροφιάς μα, εξάλλου, την έχεις χάσει.

Μνήμη το μονοπάτι με το οποίο σε πλησιάζει, έρχεται κοντά σου, ο μόνος τρόπος για να το κάνει, να σου φωνάξει:
Αέρας,
Φωνές,
Ελπίδα,
Σωτηρία,
Ουρανός,
Ύπνος.

«Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;»
Μονάχα η μνήμη…