Σ'αγαπάω.Δεν υποθέτω πως το ξέρεις,
απλώς το λέω.
Χορεύοντας
στη δύνη του έρωτά σου,
άλλωτε ζαλισμένη
κι άλλες φορές
μαύρη φωτιά.
Κοιτάζοντας
ψηλά στ' αστέρια,
βλέπω τη μορφή σου,
ντυμένος με φεγγάρι,
τόση μοναξιά.
Όταν κοιμάμαι,
στα όνειρά μου,
έρχεσαι εσύ.
Ο Θεός
είναι ένας τελικά.
Σε ονειρεύομαι
γι' αυτό που είσαι,
γι' αυτά που κάνεις,
γι αυτά που νιώθεις,
για το ότι υπάρχεις.
Δεν υπάρχει
το αύριο,
το σήμερα,
μόνο το χτες
που σε θυμίζει.
Λένε πως πρέπει να το λέμε,
πως θα μετανιώσουμε,
όταν τα χρόνια περάσουν,
όταν κάτι θα γίνει
και δεν έχουμε πει όσα νιώθουμε.
Θα υπάρχω, μόνο, δίπλα σου,
θα είμαι πάντα κοντά σου.
Αλλά ποτέ ξανά,
δε θα σου το πω,
δε θα το παραδεχτώ.
Μα Σ' ΑΓΑΠΑΩ
κρυφά,
μέσα μου...
Δε μας συγχωρώ-Νίκος Πορτοκάλογλου
40 σχόλια:
Καλησπέρα Χριστίνα
Σου έχω πει πόσο μου αρέσουν αυτά που γράφεις, τα ...διέξοδά σου.
Πολύ.
Μόνο βάλε, όσο πρέπει, λίγη αισιοδοξία.
Ακόμη και στην "μαύρη φωτιά"...
Θα δεις, θα σου βγει αλλιώς και θάσαι εσύ πάλι.
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com
"Σ΄αγαπάω" και μόνο η λέξη αυτή είναι πανέμορφη. Μα ο τρόπος που εξέφρασες τα συναισθήματά σου αυτά μέσα απ'το ποίημά σου δείχνει άνθρωπο που ξέρει να δίνει αξία μεγάλη και στις λέξεις και στα συναισθήματα που αναδύουν.
Μπράβο σου!
Κωστάκη, θες να πεις ότι εγώ είμαι απαισιόδοξη; Που το βλέπεις αυτό;;; :-) Πλάκα κάνω... Απλά το έχω, είμαι απαισιόδοξη. Και με το συγκεκριμένο γεγονός δεν θέλω να είμαι αισιόδοξη. Ότι νιώθω νιώθω, δεν πρόκειται να του το πω ποτέ. Εγώ θα είμαι δίπλα του, αλλά μπορεί να είναι με όποια θέλει, θέλω να γίνει ευτυχισμένος αφού νομίζει ότι δεν μπορώ να τον κάνω εγώ.. Αυτό ήθελα να βγάλω. Προφανώς δεν είναι αισιόδοξο αλλά τίποτα απ' όσα λέω δεν είναι, μη νομίζεις!
Καλό σου βράδυ...
Ανασαιμιά, το σκεφτόμουν σήμερα. Έλεγα, ότι όλοι λένε πως δεν έχουν σημασία τα λόγια. Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι εκδηλωτικοί, τα δείχνουν με τις πράξεις τους τα συναισθήματα. Εγώ δεν μπορώ με τέτοιους. Άρα κατέληξα: είμαι απ'τις "καλές" γυναίκες, θέλω και τα δύο, και πράξεις και λόγια! Σε σύγκριση μ'αυτό που λες, το κάνω αυτό επειδή ακριβώς είμαι εκδηλωτική και θέλω να δείχνω σε κάποιον τα συναισθήματά μου. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι διαφορετικά όμως. Εκείνος το διάλεξε.
Φιλάκια, καλό βράδυ..
Kαταπληκτικό. Ξεχώρισα τους στίχους
"Κοιτάζοντας
ψηλά στ' αστέρια,
βλέπω τη μορφή σου,
ντυμένος με φεγγάρι,
τόση μοναξιά.
Όταν κοιμάμαι,
στα όνειρά μου,
έρχεσαι εσύ.
Ο Θεός
είναι ένας τελικά."
Καλό βράδυ!
Δακράκι μου σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...
Καλό σου βράδυ, φιλάκια πολλά!
εκείνος χάνει μάλλον..δεν αντέχουν όλοι την αγάπη που τους δίνεται αβίαστα και χωρίς όρους..
το καλό είναι ότι αποτελεί πηγή έμπνευσης για σένα..
Η αλήθεια είναι πως ναι, πρώτη φορά γράφω πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα σε τέτοιο στυλ. Και το χρωστάω σε εκείνον. Στο πρώτο δεν έχεις δίκιο. Απλώς δεν μπορούμε να είμαστε μαζί για κάποιους λόγους... Αν και θέλουμε και οι δύο. Για μένα βέβαια χαζούς λόγους... Για εκείνον όμως δεν είναι το ίδιο και οφείλω να το σεβαστώ. Γι' αυτό αποφάσισα ότι εγώ θα είμαι μαζί του ότι κι αν γίνει, δεν ντρέπομαι γι αυτά που νιώθω.
Φιλάκια seniorita... Καλό βράδυ!
Εκτός από το ότι πραγματικά είσαι ταλεντάρα!!!! γουστάρω που είσαι ειλικρινής και χυμώδης με τα συναισθήματα σου, τα βιώνεις και δεν ντρέπεσαι να τα εξωτερικεύεις.
Και μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα από πόνο και θλίψη και μοναξιά γουστάρω ακόμα περισσότερο, που διατηρείς τον αυτοσεβασμό σου και την αξιοπρέπεια σου και σέβεσαι και τις επιλογές του άλλου με την ίδια απαράμιλλη αγάπη και κατανόηση.
Μπράβο σου κορίτσι μου αυτό σημαίνει ανωτερότητα και μεγαλοψυχία!!!
Πολλά πολλά φιλάκια
Διάβασα στην αγαπημένη μας Ε.Ομηρόλη κάτι που χαράχτηκε στην μνήμη μου.
"Δεν αγαπάει λιγότερο όποιος δεν φωνάζει"
Καλό σου βράδυ Χριστίνα,
μην πάψεις ποτέ να αγαπάς κι ας μην το φωνάζεις
@mamadalton
Σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, βασικά όλους σας. Η κατάσταση με το άτομο στο οποίο απευθύνομαι είναι περίπλοκη, αλλά δεν θέλω να την βγάλω προς τα έξω γιατί είναι κάτι προσωπικό μας και εκείνος σίγουρα δεν θέλει.
Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος για να ντρέπομαι γι' αυτά που νιώθω. Και ξέρω τους λόγους που θέλω να είμαι μαζί του, δεν ξύπνησα μια μέρα και νόμιζα ότι ήμουν ερωτευμένη όπως έκανα όταν ήμουν μικρή. Τώρα δεν είμαι πια όσο παράξενο κι αν φαίνεται, νομίζω ότι σ'αυτή την ηλικία μπορείς να ερωτευτείς πραγματικά ακόμη κι αν είσαι διαφορετικά ή κάνεις σχέσεις διαφορετικά μετά από μερικά χρόνια.
Όσο για το ότι σέβομαι τις επιλογές του, δεν έχω εγώ άλλη επιλογή, αν δεν μπορεί να καταλάβει είναι προμυνήματα πως δεν ταιριάζουμε (ένας φίλος μου μου το είπα αλλά άργησα να καταλάβω πόσο δίκιο έχει..).
Καλή σου μέρα!
Αναστασία μου, ξύνεις πληγές! Δεν είναι ακριβώς ότι είμαι απ'τους ανθρώπους που δεν φωνάζω τα συναισθήματά μου,αν και συμφωνώ μ'αυτό που λες, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι εκδηλωτικοί. Το είπα περισσότερο από λύπη κατα κάποιο τρόπο προς όλα αυτά που έγιναν. Γενικώς δεν ξέρω τι να κάνω μ'αυτό... Τα έχω παίξει.
Η αγαπημένη μας Εύα Ομηρόλη πάντα εύστοχη, όπως κι αυτό που γράφεις στο sidebar στο μπλοκ σου. Το είχα γράψει κι εγώ όταν κρατούσα σημειώσεις απ' το βιβλίο, το "ΜΟΙΡΑΪΔΑ" νομίζω.
Φιλάκια!
Δεν υπάρχει
το αύριο,
το σήμερα,
μόνο το χτες
που σε θυμίζει.
Χριστινάκι μου,οι αναμνήσεις μας δεν σταματάνε ακόμα και αν αυτοί που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν πετάξανε μακριά..
Μόνο όταν κάτι φύγει από την ψυχή και την καρδιά,μόνο τότε πεθαίνει για πάντα..
Neni,συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. "Μόνο όταν κάτι φύγει από την ψυχή και την καρδιά,μόνο τότε πεθαίνει για πάντα..." Άρα δεν πεθαίνει ποτέ! Με πας σε κάτι άλλο που λέω συνέχεια. Πως αν αγαπήσεις κάποιον, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα κι αν τελειώσει, πάντα θα νιώθεις γι' αυτόν, πάντα θα νοιάζεσαι.
Στη συγκεκριμένη στροφή ήθελα να πω πως μαζί του έχω μόνο ένα περιστατικό να θυμάμαι,στο παρελθόν, κάτι που έχει συμβεί, γιατί δεν έχουμε παρόν ούτε μέλλον μαζί, όπως φαίνεται και όπως θέλει εκείνος δηλαδή.
Φιλάκια neni μου!
H αλήθεια είναι ότι το ποίημα μου θύμισε τα συναισθήματα που ένιωθα όταν διάβαζα Πολυδούρη (από τις αγαπημένες μου. Γενικά μ'αρέσουν οι απαισιόδοξοι και συναισθηματικοί ποιητές)
Σου είχα στείλει ένα mail πριν 1-2 βδομάδες, δεν ξέρω αν το πήρες. Κι εγώ δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους όπως λες κι εσύ, αλλά προσπαθώ να το αλλάξω, κι αυτό γιατί ξέρω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι, απογοητευμένοι πολύ, αλλά που έχουν ανάγκη μια καλή κουβέντα, ένα ειλικρινές βλέμμα, ένα αγνό συναίσθημα.. Να δώσουν και να πάρουν.. Μπορεί να είναι δύσκολο να τους βρούμε, αλλά θέλω να πιστεύω πως η προσπάθεια θα αξίζει τον κόπο.
@γυάλινο δάκρυ
Της Πολυδούρη έχω διαβάσει 2-3 κι αυτά στο σχολείο. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα...
Συμφωνώ με όσα λες αλλά είμαι τόσο αντιδραστική που μπορεί να μην δω τους άλλους μόνο και μόνο επειδή νομίζω ότι δεν θα με δούνε ποτέ αυτοί..
Τραγικά τα πράγματα δηλαδή...
δεν γνωρίζω την ιστορία νόμισα ότι επρόκειτο περί μονόπλευρου έρωτα αλλά καλύτερα που έκανα λάθος!!
Δεν πειράζει seniorita μου, γι' αυτό είμαι εδώ για να σχολιάζετε και να σας ενημερώνω.. Γιατί καλύτερα;
Να ξερες μονο ποσους ανθρωπους αγγιζεις με το ποιηματακι σου(κι εμενα μαζι)...Δεν χρειαζεται να σχολιασω τιποτα τα λες ολα μεσα...Και τα λες πολυ ομορφα...
πολι ορεο ποιμα ισοε καποια μερα να γηνισ και εσει μια σειγραφεας που να σε διαβαζουν και να σε θαυμαζουν καποιοι αλοι!!!!!!!!!!!!!!!
Μου αρέσει η ευαισθησία και συνάμα η ωριμότητα σου. Νομίζω ότι έχεις ταλέντο και στο μέλλον θα συναντήσουμε το όνομα σου, σαν συγγραφέας. Καλή επιτυχία στο δρόμο της ζωής!
Ποτε μην μετανοιώνεις γι αυτά που εζησες,
γι αυτά που ένιωσες...
Και ποτε μην πάψεις να τα υπερασπίζεσαι...
Αρης
jerronymo,σ' ευχαριστώ πολύ για αυτά που λες. Έχω πει πολλές φορές ότι ο κάθε απλός άνθρωπος όπως και ο κάθε πολυβραβευμένος συγγραφέας, όταν μπορεί να γράψει κάτι, είναι για να εξωτερικεύσει σκέψεις που οι άλλοι δεν έχουν αυτό το "ταλέντο" για να το κάνουν, αλλά και για να τους κάνει να σκεφτούν. Όσο για την έμπνευση, νομίζω είναι εμφανής. Όσο νιώθεις, σκέφτεσαι, θες να γράφεις..
Καλημέρα!!
@pinos
Όποιος μπορεί να γράψει σκέψεις του, δεν σημαίνει ότι μπορεί να γράψει βιβλίο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται σαν μια δύσκολη κατάσταση... Δεν μπορώ να το σκεφτώ προς το παρόν.. Δεν ξέρω αν θα ήθελα.
Σ'ευχαριστώ για το πέρασμά σου από το μπλοκ μου.. Καλή σου μέρα!
Agapi, σ'ευχαριστώ πολύ. Όσο για το συγγραφέας, το είπα παραπάνω. Δεν ξέρω αν το θέλω, το θεωρώ δύσκολη υπόθεση..
Φιλάκια, καλή σου μέρα!
Άρη,δεν μετανιώνω ποτέ γι'αυτά που κάνω,που λέω, που σκέφτομαι. Ενήλικη ή όχι, είμαι υπεύθυνη για τις πράξεις μου. Στο συγκεκριμένο νομίζω πως μετανιώνω για πράγματα που δεν θα γίνουν, όχι ότι φταίω εγώ γι' αυτό... Και νομίζω πως αυτό είναι χειρότερο...
Παρ'όλ' αυτά υπερασπίζομαι αυτά που κάνω, λέω σκέφτομαι, αν και μερικές φορές οι άλλοι κλείνουν αυτιά και μάτια και δεν θέλουν να ξέρουν τι δίνεις μόνο και μόνο επειδή νομίζουν ότι δεν τους καλύπτουν. Δικαίωμά τους όμως, έτσι;; Το σέβομαι.
Φιλάκια καλή σου μέρα!
Α και επειδη διαβασα σε ενα σχολιο σου οτι και οι δυο ενδιαφερεστε αλλα για "καποιους λογους" δεν μπορειτε να ειστε μαζι...Πες του οτι πριν καποιο καιρο ειχε εκτυλιχθει μια παρομοια ιστορια στην θεσσαλονικη...Καποιος που δεν ηθελε για "καποιους λογους" ακομα βαραει το κεφαλι του...
ΑΟΥΤΣ!!!(ακομα ενα καρουμπαλο στο ξεροκεφαλο μου :-)
jerronymo,δεν θα του πω τίποτα. Με όλα τα σχόλια που μου αφήσατε κατάλαβα πολλά πράγματα. Ότι δεν υπάρχει λόγος να το ψάχνω άλλο. Ας ζήσει όπως θέλει και με όποια θέλει. Αν και με εξοργίζει να νομίζει ότι δεν μπορώ να του προσφέρω, αφού δεν καταλαβαίνει ας πάει να χτυπάει το κεφάλι του όπως λες! Θα μιλάμε, τυπικά κι αυτό είναι. Όσα νιώθω εννοείται ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν. Αλλά Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Ι Κ Α Π Ι Α...
Δεν ξέρω αν συμφωνείς.. Σ' ευχαριστώ για τη συμβουλή πάντως.... :-)
Τι να σου πω...Δεν μπορω να πω αν συμφωνω ή οχι γιατι δεν την ξερω την ιστορια...Κανε οτι νομιζεις το μονο που θελω απο σενα ειναι να χαμογελας παντα οπως στη φωτογραφια σου, και να το νοιωθεις φυσικα...
Λίγο δύσκολο το να το νιώθω... Να χαμογελάω εντάξει. Κι εγώ μη νομίζεις το σκέφτομαι...... Αλλά με πιάνουν κρίσεις από το πείσμα, την αξιοπρέπεια, τον εγωισμό...
Να είσαι καλά!
η περισοτερη σειγραφης ξεκηνισαν καπος εστι απλα γραφοντας σκεπσεις.
αν το θελης μπορηα να το πετηχης ανα πλι οχι.
δεν ποιραζει εμις θα ημαστε εδο να διαβαζουμε τις σκεπσει σου
ΧΡΙΣΤΊΝΑ ΖΗΤΆΩ ΑΔΕΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΑΛΩ ΣΤΟ BLOG MOY Η ΦΩΤΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ PROFIL SOY
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΟΥ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΟΥΜΕ ΑΝ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΣΑΜΕ.
@pinos
Δεν ξέρω γιατί όλοι μου λέτε για να γράψω βιβλίο. Απλά τις απόψεις μου γράφω εδώ. Για να το κ΄σνεις αυτό πρέπει να έχεις ταλέντο. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχω... Ή τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για βιβλίο. Ότι έχω μια σχέση ναι, μ'αρέσει...
Δεν το κατακρίνω αυτό που λες, ίσα ίσα σ' ευχαριστώ που θεωρείς ότι έχω ταλέντο.
Να είσαι καλά!
Άνεμε το είδα, δεν πειράζει που με έβαλες. Είμαι περίεργει να δω αντιδράσεις. Θα το διαβάσω καλύτερα γιατί απλά το είδα επειδή δεν κατάλαβα τι έγινε και μπήκα στο μπλοκ σου να σε ρωτήσω!
Σ' ευχαριστώ πολύ πάντως!!
@jk in your life
Σ' ευχαριστώ. Και χαίρομαι που συμφωνείς στο συγκεκριμένο που έγραψα.
Καλή σου μέρα!
Χριστίνα!
Καλώς σε βρίσκω!
Ο λόγος σου είναι χάδι ψυχής
όπως ακριβώς η ποίηση!
Η ζωή να σου επιφυλάσσει μόνο χαρές!
«Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Λιαντίνης
Όμορφο πού'ναι να σε συλλογιέμαι..
Ναζίμ Χικμέτ
Να είσαι μόνο καλά!
mareld, σ' ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου.
Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση οι άνθρωποι δεν είναι ερωτευμένοι, μόνο η ηλίθια αγαπάει γιατί είναι ηλίθια... Σόρρυ που είμαι τόσο πεζή σε αντίθεση με το δικό σου σχόλειο, αλλά καιρός ήταν να το καταλάβω και νευρίασα με το όλο θέμα και που συνεχίζω με αυτήν την ανάρτηση να μην ντρέπομαι να εκφράσω συναισθήματα. Αλλά εγώ είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ κι έχω, για άλλους αμφιβάλλω....
Να' σαι καλά κι εσύ και να περνάς να τα λέμε!
Χριστίνα,
με έφερε στο μπαλκόνι σου η αγαπημένη μου φίλη η mareld.
Βρήκα μια ευαίσθητη ψυχή,
ερωτευμένη ναι...μα και πονεμένη
(κάποιες φορές ίσως και λίγο, θυμωμένη...)
Σκέφτομαι καλή μου, ότι ο έρωτας
που δίνουμε σε κάποιον είναι μόνο δικός μας...
Για μας ερωτευόμαστε...δική μας ανάγκη καλύπτουμε.
Έχω ερωτευτεί πολύ δυνατά.
Έχω πονέσει ακόμα πιο δυνατά.
Όμως άκου τι γράφω σε ένα ποίημά μου...
"νίκη δική μου ήταν
να σου παραδοθώ"
Ναι,έτσι αξίζει να μπαίνεις στον έρωτα...αλλιώς δεν αξίζει να λέγεται τέτοιος...
Να βουτάς με την ύπαρξή σου όλη.
Να μετουσιώνεσαι.
Να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο αλλιώς.
Με τα μάτια των ποιητών...
Να μη σε νοιάζει ποσα δίνεις, πόσα παίρνεις...
Ο έρωτας δεν ζυγίζεται...δεν πουλιέται σκλαβος στα παζάρια...
Είναι ελεύθερος..
Σαν σταγόνα βροχής.
Σαν ακτίνα φωτός.
Σαν άνεμος.
Ο έρωτας μας ελευθερώνει γιατί μας βγάζει από τα στενά όρια του εαυτού μας.
Από τις μικρότητές μας.
Μας ξαναγεννάει από την αρχή.
Μας ενώνει με όλη την ύπαρξη του ανθρώπου που αγαπάμε.
"Ο έρωτας.Η η άνοιξη του άλλου εντός μου." Σ.Ράμφος.
Γι'αυτό να χαίρεσαι που αγαπάς τόσο.Είναι η δική σου νίκη ενάντια στη μετριότητα.Ενάντια στη συμβατικότητα.
Τι να τον κάνεις έναν έρωτα υπολογισμένο;
Ασε καλύτερα...
Προτιμώ τη φωτιά.
Βέβαια είναι στη φύση του να τα ζητάει όλα...
Εδώ θα χρειαστεί να δουλέψεις με τον εαυτό σου.
Να αφήσεις πίσω τις άσχημες σκέψεις.Να βρεις μέσα σου πατήματα γερά, να σε κρατήσουν.
Να σε κρατήσουν όχι έτσι απλά,
μα να σε βγάλουν στο φως.
Εκείνος ο τόπος σου αξίζει, σου ταιριάζει...
Και άσε καλή μου τις αναμνήσεις σου ν'ανασαίνουν μέσα σου...
Αυτός είναι ο πλούτος σου...
Άσε και τον άνθρωπο που αγάπησες να υπάρχει φάρος ζωντανός κοντά σου.Κι ας μην ζει μαζί σου...
Τίποτε δε χάνεται...
Σήμερα είχα την χαρά ν'ακούσω ζωντανά τον Μίλτο Πασχαλίδη και τον Θ.Μικρούτσικο.Γέμισα ομορφιά...
Σου χαρίζω ένα αγαπημένο μου...
(το παίζω πάντα στην κιθάρα)
"Τώρα που γρήγορα βραδιάζει
σαν τραγουδάκι θα στο πω
ό,τι θυμάσαι δε βουλιάζει
μη με ξεχνάς που σ'αγαπώ..."
Χριστινάκι μου, έλα στο ippolyte.blogspot.com
και θα καταλάβεις πολλά...
Αν μη τι άλλο θα βρεις πολλούς στίχους για τον μαγικό και ασσύληπτο Ερωτα...
Σε περιμένουμε στο παρεάκι μας...
Φιλιά και καλό σου βράδυ...
"Της αγάπης την ουσία
την μετρώ στην απουσία..."
(Εχω γίνει κομμάτια με αυτό...)
καποτε ενας φιλος ειπε πος η μςγαλιτερη αροστια στον κοσμο ειναι ο εροτας.
σεινιθος οταν εροτευομαστε ειδικα τον προτο μινα ειμαστε εχτος εαυτου τα βλεπουμε ολα ροδεινα και τελια. μετα αρχιζουνα να ερχοντε τα προβλιματα.
ο καθενας εχει τιν αναγκι να δοσει να δειξη στον ανθροπο του ποσο εροτευμενος ειναι, ποσο τον αγαπαη και τι σειμενι γιαυτον.
της περισοτερες φορες για να μιν πο σεινιθος δεν περνι πισο σκεδον τιποτα απο αυτα που δεινι.
και θα ειτανε εγοιστικοι να πο πος ειναι αδεικο γαιτι ο καθενας ειναι διαφορετικος αλι μπορι να ειναι εροτευμενι αλα να μιν εκδιλονοντε ετσι οπος εγο η εσει να σε αγαπανε αλα να μιν ξερουν πος να στο δειχουν.
ειναι πολι ορεο να εροτευεσε αλα οταν βλεποις πος δεν κραταη αλο καλιτερα ειναι να αποχορης
Δημοσίευση σχολίου