Ένας Ενικός Αριθμός του Πληθυντικού Αριθμού (2)

Το πρώτο που έγραψα και από τις πρώτες αναρτήσεις στο μπλοκ... Ήθελα να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας, καθώς στην αρχή που έκανα την ανάρτηση δεν γνώριζα κανέναν για να σχολιάσει και δεν θέλω να χαθεί. Φιλάκια σε όλους!

Ξύπνησα πολύ πρωί. Ο ήλιος έκαιγε, τι όμορφη μέρα! Είχα όρεξη να διαβάσω σήμερα, να ψάξω για άρθρα που είχα παραμελήσει, για ποιήματα που περίμεναν κι αυτά τη μέρα που «θα τους έριχνα μια ματιά». Μπήκα στο δωμάτιό μου. Τέλειωσα με τις εκκρεμότητες και άρχισα το διάβασμα. Λένε πως όταν διαβάζεις κάτι, το οτιδήποτε, γίνεσαι ένα με αυτό και όταν τελειώνεις την ανάγνωση, σε κατακλύζουν σκέψεις και συναισθήματα∙ μετά αρχίζουν οι στοχασμοί.
Ανάβω το κλιματιστικό. Κάνει πράγματι πολύ ζέστη. Συνεχίζω να διαβάζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που το κάνω, είναι και μια διαφορετική διαδικασία.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Σκέφτομαι: «Τέλη Σεπτέμβρη και ακόμα δεν έχει βρέξει». Προσπαθώ να κατευθύνω αλλού τις σκέψεις μου. Αλλά ξέρω, κάθε φορά που χαλαρώνω αυτό σκέφτομαι. Και με πονάει αυτό, μα είναι σαν να το ζητάω. Είναι ο μόνος τρόπος να τον φέρω στη θύμησή μου.
Αποφάσισα ότι θέλω να γράψω. Δεν μπορώ να του μιλήσω, δεν θέλει και έχω την ανάγκη να νιώσω πως κάποια στιγμή ίσως τα διαβάσει κρυφά και καταλάβει. Και μετά θα γυρίσει και θα μου πει «σ’ αγαπάω και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο».


Διαβάζω το αγαπημένο μου ποίημα: «ʿΟ Πληθυντικός ʾΑριθμός». Η καθολικότητα που διέπει τον έρωτα και το φόβο, η καθολικότητα της μικρής ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στο ποίημα, η απουσία αγαπημένου προσώπου. Μετά «Γα˜ς ʾΟμφαλός». Φθορά, θάνατος, φόβος, υπαρξιακή αγωνία: τα συναισθήματα. Της ποιήτριας. Μ ό ν ο; ʾΌ χ ι κ α ί μ ό ν ο.


Κάθε φορά που σκεπάζομαι και παίρνω αγκαλιά το μαξιλάρι, νιώθω πως είναι εκεί. Πως θα με πάρει εκείνος αγκαλιά, θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά και θα με φιλήσει στο μάγουλο τόσο γλυκά… Το κακό είναι πως αργώ να προσγειωθώ.


Γιατί να είναι έτσι οι άνθρωποι; Όπως είπε και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, «όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά». Έχουμε τόσα δυσάρεστα στον κόσμο μας, αλλά έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ανώφελα και τα ελάχιστα όμορφα. «Αγάπες και πρίγκιπες; Έλα τώρα… Αυτά είναι για κοριτσάκια!»
Όχι ακριβώς όμως. Γιατί όταν ήμασταν «κοριτσάκια», η αγάπη και ο πρίγκιπας παρουσιάζονταν τέλεια και όλα γίνονταν τόσο εύκολα. Κανείς δεν μας έμαθε πως είναι πολύ δύσκολο να βρεις και να ζήσεις το παραμύθι, και ακόμη δυσκολότερο να δίνεις τις δικές σου μάχες για να καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις σ’ αυτό. Να κατορθώσεις να επιβιώσεις με έναν άνθρωπο.

Αρχίζω να κρυώνω. Έχει συννεφιάσει ξαφνικά και τώρα κάνει κρύο. Δε με νοιάζει. Θέλω να νιώσω τη μοναξιά. Το πως είναι να χειμωνιάζει, να έχει κρύο και εγώ να κρυώνω μόνη σ’ ένα δωμάτιο. Παίρνω θέση μπροστά στο παράθυρο περιμένοντας με ανυπομονησία τη βροχή και συνεχίζω…


Τον ερωτεύτηκα γι’ αυτό που είναι. Αλλά εγώ ψάχνω κάτι που μάλλον δεν υπάρχει. Όπως είπα, οι άνθρωποι κοιτούν τη διασκέδαση, οι λέξεις «αγάπη» και «έρωτας» άγνωστες. Εγώ ζητώ την αλήθεια. Κάποιον που θα είναι δίπλα μου γιατί με γνώρισε και με αγάπησε διότι θεώρησε πως αξίζω, πως έχω πράγματα να δώσω. Να δώσω σε εκείνον. Όχι να είναι μαζί μου επειδή «τον τύλιξα», ούτε επειδή «το έπαιξα δύσκολη», ούτε επειδή καταφέρνω να τον κάνω να «μην ξενερώνει». Σε τι σημείο έφτασα;! Μία πρόταση, τρεις φορές εισαγωγικά. Εγώ που ούτε να σκέφτομαι δεν ήθελα αυτές τις λέξεις.
Φοβάμαι. Ίσως, ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει να συμβιβαστώ, να πέσω από το ψηλό σημείο που θεωρώ πως –με πολύ κόπο– κατάφερα να φτάσω. Άραγε κινδυνεύω να γίνω ένα με τον πάτο, να βρεθώ στο βυθό της θάλασσας; Και πως θα ανεβώ πάλι στην επιφάνεια αφού δεν υπάρχει κανείς; Σσσς… Ψιχαλίζει.


Σηκώνομαι πάλι… Σκέφτομαι. Πως και μου βγαίνουν όλα αυτά; Πως μπορώ και γράφω όσα σκέφτομαι; Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο. Απλά αφήνομαι. Αφήνω την καρδιά μου ξεκλείδωτη και την ψυχή μου να μιλήσει. Νιώθω περήφανη. Δεν είναι λίγο αυτό. Αν ήταν δίπλα μου όμως θα ένιωθα και χρήσιμη.


Είναι ειρωνεία. Όλοι λέμε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να αγαπήσουν ή να δώσουν, αλλά κάθε φορά που βρίσκουμε έναν τέτοιο τον πληγώνουμε. Και μετά εκείνος πληγώνει άλλους. Φαύλος κύκλος. Και φυσικά το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε οι γυναίκες τους άντρες και αντιστρόφως. Γιατί πάντα μας κουράζει αυτό το βήμα –το παραπάνω– που όμως μας ξεχωρίζει απ’ τη λάσπη; Πότε θα βρέξει επιτέλους…(;)

Κουράστηκα και κουράστηκα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις… Η ζωή δεν είναι σκέψεις και αμπελοφιλοσοφίες, είναι διασκέδαση! Στοπ. Σταματάω τις σκέψεις.


Να το πάλι. Κι όμως είμαι πολύ κοντά στο να γίνω αυτό που απεύχομαι. Πρέπει να κάνω κάτι, να το πολεμήσω, να βρω τρόπο να ανταπεξέλθω και να κρατηθώ στην επιφάνεια, να μάθω τελικά τ ό σ κ λ η ρ ό π ω˜ς χ α ρ ά ζ ε τ α ι. Κι όμως δε θέλω πια να βρέξει…