Μπορειτε να διαβασετε με τη σειρα τις αναρτησεις παρακάτω ή να Διαλεξετε κατηγορια:

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Άτομα με ειδικές ανάγκες

Πρέπει να ομολογήσω πως όταν διάβασα για πρώτη φορά αυτό το κείμενο, σκέφτηκα πως θέλω να ασχοληθώ, εθελοντικά ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όταν δε πληροφορήθηκα ότι μπορώ να το κάνω επάγγελμα (ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ), η σκέψη αυτή έγινε απόφαση και τώρα πια προσπαθώ με κάθε θεμιτό μέσο για να τα καταφέρω.



Η τάση να εκπαιδεύονται μαζί στο συνηθισμένο σχολείο τα παιδιά με και χωρίς ειδικές ανάγκες είναι γνωστή ως σχολική ενσωμάτωση, ένταξη ή συνεκπαίδευση. Η εκπαιδευτική και κοινωνική πολιτική της Ευρωπαϊκής ένωσης υποστηρίζει τη σχολική ενσωμάτωση, διότι παρέχει στα παιδιά ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση.
Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μέσα στο οποίο μπορούμε να δούμε όλες τις κοινωνικές προόδους και τα προβλήματα. Μια κοινωνία, όμως, για όλους χτίζεται πάνω σε σχολεία για όλους, κι ένα σχολείο για όλους χτίζεται πάνω στην αρχή των ίσων δικαιωμάτων. Κάθε παιδί έχει έτσι το δικαίωμα να του παρέχεται βοήθεια, για να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του, είτε μικρές είναι αυτές είτε μεγάλες. Η βοήθεια αυτή πρέπει να προσφέρεται μέσα σε σχολεία που προωθούν την ισότητα των ευκαιριών και καταργούν τις διακρίσεις.
Όταν χαρακτηρίζουμε ένα παιδί ως μειονεκτικό ή προβληματικό και το απομακρύνουμε από το φυσικό του περιβάλλον, που είναι το σπίτι του και το σχολείο της γειτονιάς του, του στερούμαι το δικαίωμα για εκλογή και ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική κατάρτιση και στην εργασία. Επιπλέον, το εμποδίζουμε να αναπτύξει ομαλά την προσωπικότητά του.
Προσπάθησε να έρθεις στη θέση αυτού του παιδιού. Πως θα ένιωθες, αν καταλάβαινες ότι οι γύρω σου σε θεωρούν μειονεκτικό και κατώτερο απ’ αυτούς; Όταν οι άλλοι σε μειώνουν συνέχεια συγκρίνοντάς σε με τους συμμαθητές σου, τα ξαδέρφια και τους φίλους σου; Όταν σου ζητούν να φύγεις απ’ το «σχολείο τους»; Δε θα ένιωθες βαθιά μέσα σου την απόρριψη και τον οίκτο; Δε θα ένιωθες άραγε αδικημένος και «μη κανονικός»; Τι κι αν έχεις -ας πούμε- πρόβλημα όρασης; Δε θα μπορούσες να παίξεις και να τραγουδήσεις, να σκεφτείς και να μάθεις χιλιάδες πράγματα, να διαβάσεις και να γράψεις με το σύστημα Μπράιγ, να διηγηθείς ωραίες ιστορίες, ν’ απολαύσεις τη φύση, να κάνεις φίλους και να δώσεις χαρά; Κι αν δεν ακούς, δεν θα μπορούσες να τρέξεις και να παίξεις, να χαρείς τα χρώματα, να ζωγραφίσεις, να μιλάς τη νοηματική γλώσσα, να γράφεις, να κάνεις φίλους, να παίρνεις και να δίνεις χαρά; Κι αν δεν μπορείς χωρίς βοήθεια να κινηθείς, δε θα μπορούσες πάλι να χαρείς την ομορφιά της φύσης, ν’ ακούσεις μουσική, να διαβάσεις και να μάθεις, να σκεφτείς και να δημιουργήσεις, να γίνεις φίλος ευχάριστος και πιστός; Κι αν ακόμα το μυαλό σου είναι «λίγο αργό» ή «μπερδεμένο», δε θα μπορούσες άραγε να παίξεις και να γελάσεις, να χορέψεις στο ρυθμό της μουσικής, να φτιάξεις με τα χέρια σου όμορφα πράγματα, να αγαπήσεις τον κόσμο γύρω σου και να αγαπηθείς;
Σίγουρα ναι!
Πες μου, λοιπόν, τι κοινά ενδιαφέροντα και κοινές ανάγκες μπορεί να έχουν ένα παιδί που βλέπει κι ένα τυφλό; Ένα που ακούει κι ένα κωφό; Αυτό που περπατάει καλά κι αυτό που κυκλοφορεί με αμαξίδιο; Ένας καλός αναγνώστης κι ένας δυσλεξικός; Ένας νοητικά προικισμένος μαθητής κι ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν; Δεν έχουν θαρρείς πολλές από τις ανάγκες που έχεις κι εσύ; Την ανάγκη για αγάπη και αναγνώριση, για εμπιστοσύνη και φιλία, για μάθηση και δημιουργία, για ελεύθερο χρόνο και διασκέδαση; Δεν θα μπορούσαν κι αυτοί να ασχολούνται με κάποια συλλογή, να ακούν μουσική, να χορεύουν, να αγαπούν τα ζώα, να έχουν σκύλο ή γάτα, ένα μικρό κλαψιάρικο αδερφάκι, κάποια αγαπημένα παιχνίδια ή να παρακολουθούν την ίδια τηλεοπτική εκπομπή;
Πες μου επίσης, δε βρίσκεις πως είναι δύσκολο για όλους μας να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά αυτά ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, όταν τα κρατάμε χωριστά, μακριά από εμάς, και αβασάνιστα τους αποδίδουμε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς;
Στο σημείο αυτό πρέπει να σας θυμίσω ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες έμειναν για πάρα πολλά χρόνια έξω από τα συνηθισμένα σχολεία και έξω από την επαγγελματική εκπαίδευση και την παραγωγική διαδικασία. Έγιναν έτσι άτομα εξαρτώμενα και συσσωρεύτηκε πάνω τους το αποτέλεσμα ενός μύθου που τα ήθελε ανήμπορα, ανίκανα, αντιπαραγωγικά, άρα και εξαρτημένα. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, διότι έγινε παγκόσμια αποδεκτό ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες μπορούν να δημιουργήσουν, αν τους προσφερθούν τα κατάλληλα μέσα, και να συμβάλουν σημαντικά στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Τούτο αποδεικνύεται όλο και περισσότερο στις ημέρες μας και είμαι σίγουρη πως καθένας από εσάς μπορεί να αναφέρει έναν ή περισσότερους επώνυμους ή και ανώνυμους συνανθρώπους μας με ειδικές ανάγκες που έχουν προσφέρει πολλά στην κοινωνία, στην κοινότητα ή στην οικογένειά τους.



γράφτηκε από Σταυρούλα Πολυχρονοπούλου-Ζαχαρόγεωργα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών (απόσπασμα από "Ένα σχολείο για όλους: το δικαίωμα στη διαφορά")

Δεν υπάρχουν σχόλια: